Muse - Absolution (2003)

True

Maar dan zie je ze weer eens live, en ben je opnieuw volledig verkocht!
Maar inderdaad, buiten Origin of Symmetrie, hun albums gaan bij mij zelden of nooit nog op.

Het eerste album dat ik beluisterde van Muse en wat een ervaring. Na 55 minuten puur genot wist ik al dat ik een zeer grote fan zou worden. Nu pakweg een jaar later is dit album nog altijd mijn favoriet van deze band, op de voet gevolgd door OOS. (En muse mijn favoriete band)

1. Intro en Apocalypse please
Kan een album bombastischer starten dan met dit nummer?
Nee dus, de prachtige bombastische piano en Matthew Bellamy die luidkeels This is the end of the world zingt maken dit nummer tot de perfecte opener

2. Time is Running Out
Wederom een fantastisch nummer. Ook hier druipt de bombast eraf gecombineerd met een catchy melodie, een echte meezinger.

3. Sing for Absolution
In eerste instantie vond ik dit één van de mindere nummers, maar na een paar luisterbeurten was ik helemaal weg van de dromerige melodie en de fantastische tekst.

4. Stockholm Syndrome
Mijn favoriet op dit album. Wat een nummer, gewoonweg geniaal.
Het luidste, het hardste, het meest bombastische nummer op deze CD.

5. Falling Away
Een rustig nummer deze keer. Niet slecht, maar zeker ook niet super goed. Een aangename afwisseling na het luide Stockholm Syndrome.

6. Interlude en Hysteria
Van Hysteria druipt de hysterie er vanaf, kan het nog toepasselijker? Zet de volumeknop dus maar op 10!

7. Blackout
Een beter nummer na Hysteria kan je je niet wensen. Blackout is een zeer rustig nummer, maar wat vooreen! De mooiste ballad die ze gemaakt hebben.

8. Butterflies and Hurricanes
Hier laat het genie Bellamy zien dat hij ook nog eens een virtuoos aan de piano is. Prachtige overgangen van gitaar naar piano en een prachtige tekst maken dit nummer tot een echt meesterwerk.

9.The Small Print
Misschien wel het meest commerciële nummer op deze plaat, maar desondanks toch een goed nummer.

10. Endlessly
een mooie ballad, niet meer, maar ook niet minder.

11. Thoughts of a Dying Atheïst
niets speciaal na alles wat we al te horen gekregen hebben;

12. Ruled by secrecy
Mooie afsluiter. Matthew Bellamy zingt hier zeer hoog waardoor het nummer een speciale sfeer heeft.

Ik kan mij helemaal in deze recentie vinden.

Na een eeuw op #2 in m'n top 10 te hebben gestaan is het toch tijd voor wat verandering..

Ik doe er, bijna met pijn in m'n hart, een halfje af.. Het blijft een nagenoeg perfecte cd voor mij, maar hij schommelt tussen de 5,0 en de 4,5 in.. En in relatie tot mijn andere stemmen vind ik dat ik dan toch naar een 4,5 moet gaan afronden.


Het blijft een prachtplaat.. Zucht, ik moet hem nodig weer op gaan zetten. Wie weet komt die 5,0 er dan wel weer.

Ik heb deze CD gister voor een Euro gekocht op de koniginnen markt, ik wist niet wat ik er van moest verwachten, maar het valt nog enizins mee, ik ben niet en heel grote fan van deze muziek

Enig minpuntje op deze plaat blijft tocht thoughts of a dying atheist.
Verder blijf ik Stockholm Syndrome het beste nummer tot nog toe van Muse vinden!!

vroeger vond ik dit fijne muziek tegenwoordig zou ik het niet lang aan kunnen hebben, veel te "down "voor mij
Ik vond/vind Butterflies and Hurricanes het beste nummer

Wat mij betreft is dit het beste Muse album. Geweldige nummers als Stockholm Syndrome en Butterflies en Hurricanes, de energie spat er vanaf!

Heerlijk om gewoon keihard te draaien, daarnaast de solo in Hysteria mag er ook wezen.

Wat een klasse plaat!

Laat ik eens royaal doen. Ik verhoog naar 4,5*. Half één 's nachts alleen in de kamer met een biertje op Absolution wegzweven is beslist niet onprettig.

Muse is geweldig! alweer 5 sterren voor dit album .
Histeria is mijn favoriet die gitaar klinkt zo goed!

Het album met de meest romantische sound in het reportoire van Muse

pff ik word schijftziek van muse, horen jullie het niet als je time is running out luistert??
dat gehijg, jemig!

Als je niet zo op dat gehijg probeert te letten valt het niet zo op. Althans bij mij niet. Nog afgezien van het feit dat Muse wel even een niveautje hoger is dan jouw hele top 10 bij elkaar .

Nee. Geen last van, sorry. En volgens mij zijn er best bandjes in de wereld met grotere kritiekpunten dan Muse met de paar nauwelijks hoorbare 'hijgjes' in één nummer. Nu weer over de goede kanten van deze band? Of als je serieuze kritiekpunten hebt, kom maar op.

Nounounou, hijgjes, hijgjes. 't Zijn toch behoorlijke teugen die meneer Bellamy tussendoor neemt, hoor. Zodra je er eenmaal op gaat letten valt er niet meer fatsoenlijk naar deze muziek te luisteren.

Oh ik ben gelukkig niet de enige die dat heeft....

Moet je die zanger van the killers eens horen, dat is ook een windmachine.

ik heb anders wel 2 albums in me top 10 die hoger in de top 250 staan dan dit... arctic monkeys whatever people say i am thats what im not en red hot chili peppers, californication

Dat zegt niet altijd wat he De mensen die de grammy's enzo winnen voor beste artiest zijn meestal ook bar slecht
Voor de rest is dit album wel ok.. Niet echt denderend goed, maar wel lekker klinkend op zijn tijd

Ach, niveautje hoger, niveautje lager... het blijft allemaal subjectief natuurlijk. Persoonlijk zou ik niet zeggen dat Muse van een hoger niveau is dan de Peppers, maar ik vind het wel een stuk leuker om naar Muse te luisteren.

Voor eerst zijn de peppers heel anders dan muse, terwijl bij de peppers het plezier ervan druipt, klinkt muse dramatischer... Dusja het is moeilijk om deze twee te vergelijken.

Verder is dit natuurlijk een prachtige plaat, musikaal sterk en dicht aan tegen sympfonisch en soms zelf opera...

Gelukkig is de top 250-notering inderdaad niet hetgeen dat telt. Bovendien houd ik er niet van om zomaar iemands muzikale voorkeur (hoewel dat ook grenzen heeft, een hele top 10 vol Fall Out Boy bijvoorbeeld pest ik iemand graag om) bij een discussie te slepen. Is vaak een beetje 'onder de gordel'.

Zie de knipoog achter m'n post heren . Op internet is het moeilijk om een bepaalde toon te geven aan een berichtje, maar ik was dus niet helemaal serieus .

dat begreep ik
ik wou je ook alleen maar plagen maar ja, dat is inderdaad moeilijk te begrijpen

Inderdaad. Ik vond Muse vroeger nog wel leuk, maar door de zang kan ik het nu niet meer aanhoren. Soms is het net alsof er een kat wordt gecastreerd. En dat terwijl het muzikaal best goed klinkt vaak.

Bellamy probeert zijn stem vaak tevergeefs als instrument te gebruiken, maar er zijn ook nummers waar ik de zang heerlijk vind klinken, zoals Stockholm Syndrome. En we mogen niet vergeten dat Bellamy de groep wel draagt.

Heb ik dus helemaal geen last van Heb er zelfs paar keer doelbewust op gelet, maar ik vind het juist iets toevoegen aan hun muziek Ik vind dat zijn gehijg past bij hun muziek en aantoont dat Bellamy hier zijn hele ziel inlegt

Ik begrijp wel dat het gehijg voor sommigen erg vervelend is. Zelf heb ik er soms ook wel eens moeite mee, dat het soms tegen jengelen aan zit.. Zo kan af en toe Chris Martin bij Coldplay niet uitstaan, waar anderen zijn gezang fantastisch vinden... Of Thom Yorke, die af en toe ook tegen jengelen aan zit.
Maar bij Bellamy heb ik er ook weinig-geen problemen mee.

Het hoort er een beetje bij inderdaad. Muse moet het absoluut niet alleen van z'n zang hebben, maar het voegt wel absoluut iets toe.

En Jeff Byckley niet te vergeten, die deze stroming eigenlijk de wereld inbleis met zijn plaat Grace, mij kan het wel nog boeien. Bij Muse ook tot op een zeker punt, op een gegeven moment heb ik het wel gehad met deze plaat.