Eric Clapton - Slowhand (1977)

Ik vind dit een zeer goed genietbaar album. Beetje blues, een ballad, country rock en rock. Het album klinkt dankzij de fantastische begeleidingsgroep consistent. Clapton in zijn J.J. Cale fase. Niks mis mee.

Serious ? Misschien eens verdiepen in deze man, aangezien je diverse albums al kent...
Het is toch met elke artiest: sommige albums slikt als water, andere zijn bitter, weer andere zijn gewoon niet je smaak. Maar twijfelen aan Clapton's staat van dienst? No way!

Ik ben het wel met hem eens. Geen van zijn soloplaten komt in de buurt bij zijn werk met Mayall, Cream, D&D en Blind Faith. De eerste twee zijn nog het beste, daarna is het voor mij exit Clapton: zo gezapig en zouteloos.

Ach...de meeste grote oudere artiesten, eigenlijk allemaal, hebben hun status in een heel ver en grijs verleden verdient.

Clapton moet vlammen en hij kan/kon heel erg goed vlammen.
Dat akoestische ligt mij, in het geval van Clapton, ook niet zo erg.
Volgens mij is de term schommelstoelmuziek rond hem bedacht en werd die term daarna ook bij tijd en wijle aan Neil Young toegedicht. Maar Young maakt nog steeds sterk wisselende albums, soms loeihard en soms weer helemaal niet.

Clapton's soloalbums vlammen nergens als hij dat deed bij Derek and the Dominos. Maar dan praat je inmiddels ook al weer over 46 jaar geleden.
Solo vind ik er soms nog wel eens wat terug op een album als Behind the sun en August.

Kan hij het niet meer? Nou, dat is ook niet helemaal waar. Zijn live cd met Steve Winwood uit 2009 is dan weer geweldig. Het is jammer dat zo'n lijn niet is doorgezet of gevolgd door een adembenemend studio-album met het duo.

De optredens met Winwood vind ik het beste wat Clapton de laatste decennia heeft gedaan, maar ook dat was oud werk. Eigenlijk zou hij gewoon weer eens gitaar moeten spelen in een band i.p.v. de frontman te zijn. Daarvoor is hij echter te groot, vrees ik.

In 1968 al werd Clapton in muziektijdschrift Rolling Stone uitgeroepen tot 'het vleesgeworden bluescliché'. Dat was een behoorlijke knauw voor Clapton die volgens bandmaten Ginger Baker en Jack Bruce met het tijdschrift 'at en sliep' en van voren naar achteren las. Dat juist dit tijdschrift zo'n harde dreun uitdeelde was een grote klap voor de gitarist en zorgde er voor dat hij ging twijfelen aan de richting waar het met Cream opging. Daar kwam bij dat hij een tape had gekregen met daarop het debuutalbum van The Band, Music From The Big Pink. Dat album maakte een behoorlijke indruk en voedde zijn twijfels verder. Hij heeft later aan diverse leden van The Band opgebiecht dat hij bijzonder graag als gitarist was toegetreden, ook al wist hij heel goed dat Robbie Robertson een meer dan competente gitarist was.
Wel kun je gerust zeggen dat de behoefte van 'sideman' zijn in min of meerdere mate is te herkennen in groepen na Cream, zoals Blind Faith, Derek & The Dominoes en Delaney & Bonnie.
Dat zijn solo albums in de zeventiger jaren muzikaal afweken van de periode 1965-1968 was misschien in dat licht bezien onvermijdelijk. En dan neem ik nog niet eens de periode 1970-1973 mee die door hem besteed werden aan de heroine.
Dat deze muziek als schommelstoelmuziek wordt afgedaan is inderdaad een constatering, maar naar mijn mening niet fair. Wat vind je allemaal op de albums uit 1974-1981? Gospel, blues, country rock, rock, reggae. Met andere woorden, hij maakte zich tal van nieuwe stijlen meester. In de Popencyclopedie van Muziekkrant OOR kom je de term 'laid back' tegen. Naar mijn mening een wat betere term.
De term 'laid back' kom je in dezelfde Popencyclopedie ook tegen bij J.J. Cale maar bij hem heb ik nog nooit het verwijt van schommelstoelmuziek gehoord.
Persoonlijk koester ik de zeventiger jaren periode van Clapton vanwege zijn behoefte om te diversifiëren. Het mag dan nergens vlammen zoals voorheen maar ik vind het persoonlijk zeer aangename en afwisselende albums. Maar ik ben ook bijzonder gecharmeerd van Unplugged, From The Cradle en Me & Mr. Johnson. En als je die laatste te gelikt vind klinken kun je ook een CD met sessies voor dat album aanschaffen.

Clapton weer in een band? Hij wil dat zelf graag, maar is daar volgens eigen zeggen solo te groot voor, hoewel? Keith Richards heeft heel recent in een interview gezegd dat Clapton een grote rol speelt op de nieuwe Rolling Stones plaat die in de herfst moet verschijnen. In ieder geval geen bandje die te klein is voor Eric.

Dit vind ik toch wel een door sommigen onderschat album. Ook ik vind, net als nlkink, dat de "schommelstoel"-periode van Clapton een paar heel fijne albums heeft opgeleverd die ik inmiddels liever beluister dan het album met John Mayall's Bluesbrakers. Hoezeer ik ook bluesliefhebber ben, en hoezeer ik het gitaarspel op dat album ook bewonder, het klinkt nogal geforceerd en onecht, iets wat ik tegen heb op de meeste blues zoals die wordt vertolkt door blanken. Zo geforceerd als Clapton op From the Cradle zingt, dat is werkelijk tenenkrommend. Het gevaar van een album als Slowhand is dan weer dat het te gezapig wordt, maar dat vind ik hier reuze meevallen. De vocalen van Clapton bevallen me hier heel goed. Er staan bovendien een paar prachtnummers op, zoals Laydown Sally en Mean Old Frisco. Ik overweeg om de geremasterde uitgave te kopen, zo goed bevalt dit album mij.

Het punt is wel, volgens mij begon de discussie ook zo, dat Clapton solo maar (bitter) weinig heeft "gevlamd", heeft nagelaten zijn positie als "beste gitarist aller tijden" na Derek and the Dominos te bevestigen of te verstevigen.

En dan vind ik het prima wat iedereen van z'n solo albums vind, maar de status die hem ooit is toegedicht, Clapton = God is natuurlijk volstrekt te grabbel gegooid. Ik heb het bij meer bands/artiesten maar ik hoef eigenlijk geen laidback muziek bij Clapton, geen reggae en ook geen gospel.
Verandering van muziekstijl wil nog niet automatisch zeggen dat het ook gelijk goed is, integendeel vaak.

Buitengewoon betreurenswaardig dat hij zich (blijkbaar) zo heeft laten leiden door Rolling Stone. Daar zullen we ze dan eeuwig dankbaar voor zijn.
Alles draait om authenticiteit en daarin had Clapton tot het eind der tijden Eric Clapton kunnen blijven, zonder overigens zichzelf per se te hoeven herhalen. De Bluesbreakers was toch ook een heel ander project dan Derek and the Dominos of Cream.

Wat zouden we van Clapton als gitarist hebben gevonden, zonder zijn bekende voorgeschiedenis? Ik denk niet dat hij erg zou zijn opgevallen, als ik eerlijk mag zijn.

musician schreef:



Misschien wou hij dat wel helemaal niet, Hans.....

Eric Clapton Speaks About "Clapton is God" Graphiti

Ja, een man met een complexe persoonlijkheid.

Het is allemaal wel leuk en aardig, maar zou dat dan betekenen in de praktijk dat hij, in vervolg op alle kwalificaties en bewierroken van zijn spel, bewust heeft besloten om maar moedwillig minder goed gitaar te gaan spelen?

Iets anders is, en dat is natuurlijk wel een probleem, hoe ga je om met een sterstatus en kun je daar mee omgaan. Hij had daar duidelijk moeite mee en zijn verslavingen van de jaren '70 komen natuurlijk niet uit de lucht vallen, zonder oorzaak.

Het is een complexe materie en de persoonlijkheid van Clapton speelt een belangrijke rol.

Ik zou hem het beste hebben gegund. Ik zou overigens nagenoeg geen onvoldoendes verstrekken voor zijn solowerk, het is alleen anders en nagenoeg werden/worden de registers niet meer opengetrokken.

Maar ik kan mij, allerlei carrières met elkaar vergeleken, best voorstellen dat Clapton in de loop van de tijd zou zijn geëvolueerd naar bijvoorbeeld het rockniveau (en spel) van zijn bekende single Forever man (1985). Ook voor hem veranderde uiteraard de tijd.

Maar dit soort nummers heb ik te weinig gehoord en hij zette deze opleving niet door. Althans, te weinig.

Ik heb mij wel eens afgevraagd of Clapton niet beter fungeerde in een band.
Beetje sparren met mede-bandleden die ook composorisch wat te vertellen hadden en superieur op hun instrument zijn - wat in Cream gebeurde dus.
En er zijn natuurlijk ook zat hobbels in Clapton's lange loopbaan geweest.
Twijfels ook vooral en altijd maar het juk dragen van een supergitarist.
In dat opzicht vind ik 'm wat overschat, maar da's persoonlijk. Clapton heeft de sound en speelt met het juiste gevoel, maar echt briliant heb ik 'm nooit gevonden.

De 70er jaren Clapton waren vooral jaren waar hij in de clinch heb moeten gelegen met zichzelf.
Wel succesvol, maar tevens wat geruislozer.

Ach, al die psychologie over Clapton. Feitelijk doet hij precies wat hij zelf wil doen en heeft maling aan publieke opinies, like it or not is zijn thema al vanaf 1964. Aan zijn verkoopcijfers en kaartverkopen te zien zijn er blijkbaar heel veel likers, en dat is voor hem mooi meegenomen, maar geen drijfveer. Clapton doet het hoe hij het wil, en niet anders, Mooi toch als je zo in elkaar zit. Als hij echt wil vlammen, doet hij dat live, want dat is Clapton voornamelijk, daar zit zijn echte kracht, live optredens.

Eric Clapton is te eigenwijs en niet bepaald de gemakkelijkste persoon om mee te werken, zijn bands (Yardbirds, Cream, Blind Faith, Derek & the Domino's) hebben maar kort bestaan.
Eric Clapton is een briljant gitarist, daar geen twijfel maar zijn solowerk is wat aan de wisselvallige kant en dat heeft eerder met het songmateriaal en soms foute productie te maken dan zijn gitaarwerk. Bovendien gooide zijn heroïne- en later alcoholverslaving ook veel roet in zijn solocarrière.
Slowhand vind ik wel één van zijn beste solo-albums (samen met 461 Ocean Boulevard en Money and Cigarettes. Een meer relaxte Clapton maar afwisselend en aangenaam.

Clapton heeft een eigen stijl en die is uniek te noemen en ook zijn handelsmerk.
Ook als vocalist is hij herkenbaar.
Het briliante heb ik echter nooit gehoord in zijn spel - maar dat is wat ik hoor.
Ik vind 'm in de 60's op zijn best in ieder geval.
Daar hoor je een heel bevlogen instrumentalist, die zeker bij Cream nog echt gaat voor uitdagingen en met een Jack Bruce en Ginger Baker aan zijn zijde ( jazzmusici eigenlijk) er voor moet gaan.

Eigenlijk heb ik dat Clapton zelden meer horen doen, maar dat is ook een keuze natuurlijk.
Live is hij nog altijd prima, maar de scherpe randjes zijn er al heel lang vanaf.

Clapton heeft veel minder dan bijv. Beck, McLaughlin of Akkerman dat hij zo rigoureus van stijl kan wisselen. Zijn leadspel is altijd blues of een variant daarop. Op een Crossroads-festival heb ik 'm eens horen rommelen toen hij plots mee speelde met Santana. Dat lukte 'm gewoon niet lekker. Het is sowieso maar weinigen gegeven om meerdere stijlen goed te beheersen.

Mee eens Stijn.

Ja, ja....

Eric Clapton Shreds with Carlos Santana - YouTube

Stemwijzer gedaan en jawel: Eric Clapton.

Dan toch in ieder geval iets nog even kwijt over Slowhand, het album op musicmeter met het hoogste gemiddelde van Clapton in de jaren '70. Hoger dan bijvoorbeeld het debuut uit 1970 of 461 Ocean Boulevard, het album van I shot the sheriff.
Rate your music geeft enkele honderdsten meer aan 461 Ocean Boulevard.

Het is inmiddels in 1977 niet helemaal waar, dat Clapton de elektrische gitaar (jaren '60) geheel heeft afgezworen. Het scheelt niet veel maar tracks als The Core (buitengewoon zijn best op gedaan) en ook Mean Old Frisco mogen er toch nog wel wezen.
En aangevuld met nummers als Cocaine (geschreven door J.J. Cale), Wonderful tonight (sterke songwriting van Clapton) en de instrumentale afsluiter Peaches and Diesel liften het gehele album mooi op.

Het minste nummer Lay down Sally zal het bij mij nooit gaan redden, ben ook niet zo'n liefhebber van de niemandalletjes Next time you see her en May you never.

Dergelijke nummers halen mijn gemiddelde voor het album wat omlaag, overall de conclusie van een redelijk/goed album, geen absolute top.

Misschien kon hij het ook niet. Clapton is als gitarist zeer beperkt. Luister naar zijn livesolo's en je hoort keer op keer dezelfde uitgekauwde blueslicks. De man heeft een goede, krachtige sound, maar als gitarist wordt/werd hij ongelooflijk overschat. Zijn techniek is op zijn best matig (al heeft hij een mooi vibrato) en bijzonder is die dus zeker niet.

In zijn tijd, de jaren zestig, werd nog volop gepionierd op de elektrische gitaar, waren de grenzen van het instrument nog lang niet opgezocht. Wat hij destijds deed, viel op, want het was min of meer nieuw. Maar in deze tijd verdient hij het stempel gitaarvirtuoos niet meer. Soit, het is best mooi wat hij speelt, zijn frasering is best goed en dat laatste kun je virtuoos noemen. Tegelijkertijd is zijn techniek zeer beperkt.

Nog steeds een prima plaat . Vroeger veel gedraaid . Ik begon echter altijd bij track 3 . Wonderful Tonight en Cocaïne kwamen me mijn neus uit( geen woordgrap).Nu kan ik ze als geheel wel weer waarderen.Prijsbeesten blijven voor mij echter The Core en Mean Old Frisco . 4 sterren

De mooiste nummers op dit album zijn nmm niet de twee openers. Ik vind eigenlijk de rest van het album beter. Topnummer is Mean Old Frisco. Peaches and Diesel en Wonderful Tonight tappen wel heel sterk uit hetzelfde muzikale vaatje. Peaches vind ik echter mooier.
Nr. 30 in de jaarlijst Oor 1977 krijgt van mij 3,5*

Dit album is echt (kort) top! Wat een heerlijke muziek. Nog niet heel vaak geluisterd, maar deze gaat zeker nog groeien in sterren. Voor nu 3,5*

Cocaine (3:42) --- 4,0
Wonderful Tonight (3:45) --- 4,5
Lay Down Sally (3:56) --- 3,5
Next Time You See Her (4:02) --- 4,0
We're All the Way (2:34) --- 3,5
The Core (8:46) --- 3,0
May You Never (3:02) --- 3,5
Mean Old Frisco (4:42) --- 3,0
Peaches and Diesel (4:49) --- 3,5

Het vijfde studio album van Eric Clapton verscheen op 25 november 1977 en was de opvolger van “NO REASON TO CRY” uit 1976. In 1970 bracht de gitarist die furore gemaakt had met The Yardbirds, John Mayall’s Bluesbreakers, Cream en Blind Faith zijn eerste solo album uit, “ERIC CLAPTON” met daarop onder meer “AFTER MIDNIGHT” en “LET IT RAIN”. Het duurde daarna een aantal jaren alvorens er een nieuw schijfje van hem verscheen, doordat hij met Derek & The Dominos een prachtig album uitbracht en met diverse verslavingen kampte. “461 OCEAN BOULEVARD” is een klassieker in het oeuvre van Clapton, met onder meer het prachtige “MOTHERLESS CHILDREN” en de hit “I SHOT THE SHERIFF” erop. “THERE’S ONE IN EVERY CROWD” verscheen in 1975, gevolgd door het reeds gememoreerde “NO REASON TO CRY”.
“SLOWHAND” mag gezien worden als een album waarop de kwaliteit van de songs en het gitaarspel weer op topniveau is. De negen songs klokken bij elkaar 39 minuten en het is elke minuut genieten. Opener is de JJ Cale klassieker “COCAINE” die Clapton volledig eigen maakt, heerlijke laidback Southern blues. ”WONDERFUL TONIGHT” kwam in 1988 opnieuw uit n.a.v. het feit dat Clapton het speelde op het concert ter ere van de 70e verjaardag van Nelson Mandela. Deze sfeer- en smaakvolle ballad schreef Clapton voor zijn toenmalige vriendin, Patty Boyd, de ex van Beatle George Harrison. “LAY DOWN SALLY” heeft een heerlijk ritme, subtiel gitaarwerk en een mooi refrein. “NEXT TIME YOU SEE HER” begint met het herkenbare gitaarwerk van EC en het nummer ontwikkelt zich als een heerlijke midtempo bluesy popsong.
“WE’RE ALL THE WAY” is kort, rustig en de opmaat voor het ruim 8 en een halve minuut durende “THE CORE”. Marcy Levy zingt dit nummer in duet met de zanger/gitarist en in dit nummer zit alles van de muziek van Clapton interessant maakt. Prachtig gitaarwerk, heerlijke saxofoonsolo door Mel Collins, subtiel toetsenwerk en een voortstuwend ritme. Eén van de hoogtepunten van het album. Dit wordt gevolgd door het poppy/bluesy door John Martyn geschreven “MAY YOU NEVER”, let vooral op de orgelbijdrage, erg goed gedaan. “MEAN OLD FRISCO” is een slepende blues met erg mooi gitaarwerk, en wordt gevolgd door het fantastische instrumentale “PEACHES & DIESEL”. In bijna 5 minuten gitaar en toetsen op een strakke basis van bas (Carl Radle) en drums (Jamie Oldaker).
Met “SLOWHAND” maakte Clapton na 2 minder albums duidelijk dat er nog altijd rekening met hem gehouden moest worden. Sindsdien bracht hij regelmatig albums uit, waaronder de persoonlijke favorieten “BEHIND THE SUN” en “JOURNEYMAN”. Inmiddels is de gitaargod uit de jaren ’60 in maart 76 jaar geworden, gaat hij ook weer op tournee en brengt hij ook nog steeds albums uit. Misschien niet meer met de kwaliteit van de 3 toppers uit de jaren zeventig, maar nog wel een drive die hem siert. En als gitarist is hij wat mij betreft onomstreden een klasbak, het is elke keer weer een genot om naar “Slowhand Clapton” te luisteren.

Eric Clapton heeft in de loop der jaren wel een aantal bijnamen gehad, maar ik had eigenlijk nooit de link gelegd met het feit dat Slowhand ook gewoon een studioalbum van de man is. Bovendien: wat voor een studioalbum! De eerste 3 tracks (Cocaine, Wonderful Tonight en Lay Down Sally) zijn in de loop der jaren uitgegroeid tot heuse Clapton klassiekers en worden ook ten huize metalfist als pareltjes gezien maar de wat minder bekende nummers zijn echter ook volop de moeite waard. Hier en daar misschien wat rustiger dan je van Clapton gewend bent, toch zeker als je voornamelijk met zijn werk bij Cream en Derek and the Dominos gekend bent, maar ik heb ondertussen toch wel een lichtelijk zwak ontwikkeld voor Next Time You See Her en May You Never. Twee softe songs maar het werkt op de een of andere manier wel en ze zijn bovendien wel netjes gepositioneerd rond het allesverwoestende The Core. Dat is voor mij dan ook de revelatie van deze plaat. Een bijna 9 minuten durende song waar werkelijk alles voorbij lijkt te komen (die saxofoon!) en de samenzang met achtergrondzangeres Marcy Levy - die ook op Lay Down Sally mee de vocals voor haar rekening neemt - werkt perfect. Van Peaches and Diesel, de instrumentale afsluiter, ben ik dan weer niet zo wild maar misschien groeit het nog. Toen ik Slowhand kocht heb ik ook meteen de opvolger Backless meegenomen, benieuwd of Clapton de kwalitatieve lijn weet door te trekken.