Robert Plant - The Principle of Moments (1983)

Ik ga nu toch maar voor de volledige score.

De structuur, sterke composities en een zekere lichtvoetigheid op dit album spreekt mij buitengewoon aan. Misschien omdat ik het album direct in huis heb gehaald, grijs heb gedraaid en door en door ken.

En eerlijk gezegd vind ik het ook een moderne verademing in vergelijk met alle loodzware materiaal maar vooral matige composities van Led Zeppelin na Led Zeppelin IV (1971).
Dat werd erg plichtmatig allemaal, zeker nooit meer beter dan de eerste vier albums, en Robert Plant kan hier op The Principle of Moments mooi experimenteren, heeft (en neemt) alle artistieke vrijheid, maakt gebruik van moderne productietechnieken en hij vergeet tegelijkertijd ook niet dat we inmiddels in de jaren '80 zijn aanbeland.

Robbie Blunt een prima gitarist.

Ik zou trouwens niet weten, waarom Robert Plant solo net zo log zou moeten klinken als Led Zeppelin. Andersom, zou dit geen solo-album zijn geweest maar een nieuwe van Led Zeppelin, had het een ware verademing geweest.
Maar Plant ging door waar olietanker Led Zeppelin was gestrand. Met in de regel prima en verassende albums, variërend dus van The Principle of Moments naar Dreamland naar Raising sand met Alison Krauss.
Tot een aardigheidje met weer eens Jimmy Page aan toe.

Big Log ` blue print van meneer Plant. Geweldig tijdloos mooi nummer. Als Zeppelin fan vindt ik dit een ode aan de muziek welk door zoveel liefhebbers wordt aanbeden. respect.

Ik vind Big Log nog steeds tot Plant's allermooiste nummers behoren...

Ooit de CD gekocht vanwege Big Log, wat nog steeds een heerlijk nummer is.
Rest van het album is oké, maar komt ook wat emotieloos en hol op mij over.

Plants beste solo-album. Uiteraard een kwestie van smaak, want hij heeft nog meer goede platen gemaakt. Stuk voor stuk steengoeie songs, waarbij vooral de intro's van grote klasse zijn ("In The Mood" "Thru' With The Two Step" bijv.). Dat hele "Big Log", waar het top2000-publiek weer mee wegloopt, is best aardig, maar bij lange na niet het beste nummer van de plaat.

De productie en opnamekwaliteit van deze LP is fenomenaal.
Een van de best klinkende albums in mijn collectie.
Ideale plaat om draaitafels en stereo apparatuur mee te testen.
En de muziek zelf, daar is ook absoluut niks mis mee.

Destijds bij aanschaf in 1983 viel dit album me een beetje tegen. Misschien had ik toch wat teveel op muziek in de stijl van Led Zeppelin gehoopt. Al had ik op basis van zijn solodebuut beter kunnen en moeten weten.
Want dat debuut vond ik al voortreffelijk, en hier trekt Robert Plant die lijn vakkundig door. Overwegend kalme nummers, maar intrigerend van stijl en opbouw, waarbij vooral de instrumentatie - een geweldige mix van 'oud' en 'modern' geluid - opvalt. Maar de songs zijn op zich ook uitstekend.

Het sfeervolle Big log, waarbij je helemaal in de Californische woestijn waant als je je ogen sluit, was terecht een grote hit, maar ook nummers als In the mood, Thru with the two-step en Horizontal departure hebben dat ongrijpbare dat dit album tot een bescheiden meesterwerk maakt: minder traditionele songstructuren, maar juist daardoor zo verrassend en beklijvend. De jaren-tachtig productie maakt dat het album helder en transparant klinkt, maar toch is dit tijdloze muziek. Een speciale vermelding voor het gitaarwerk van Robbie Blunt.

Ongeveer net zo goed als zijn debuut. Raar eigenlijk dat het hierna een beetje mis ging met Plant's solocarrière, en hij zich pas weer zou herstellen op het fenomenale Fate of nations uit 1993.

Een jaar na zijn solodebuut komt Plant met The Principle of Moments. Hoewel de plaat niet eens zoveel afwijkt van de eersteling beviel en bevalt mij deze worp beter.
Klinkt Robert geïnspireerder, zitten de songs net wat diverser in elkaar, lastig te zeggen. De drums klinken wel wat blikkeriger in vergelijking met het debuut. Wellicht dat het te maken heeft met de invloed van Collins, wie zal het zeggen.
Absolute prijsnummer is Big Log, een heerlijk meanderend ritme, gevarieerde zanglijnen en fraai gearrangeerd.
Hoewel Plant nog meer gebruik maakt van datgene wat de studio heeft te bieden en daarmee de sound niet noodzakelijkerwijs verrijkt, ervaar ik The Principle of Moments als aangenamer dan zijn debuut.
Een topper is het niet maar de plaat telt zeker enkele prima tracks.

Big Log