The Waterboys - Fisherman's Blues (1988)

Kan bij Amazon al besteld worden, al staat er daar dat het 6 cd's zijn. Staat nog geen tracklist bij vermeld.

Fisherman's Box: The Complete Fisherman's Blues Sessions 1986-88: Amazon.co.uk: Music

Deluxe Edition

Hier de Deluxe edition met 7 cd's en een vinyl exemplaar met (naar ik aanneem) het oorspronkelijke album.De extra cd schijnt gevuld te zijn met nummers van verschillende artiesten die de inspiratie vormden voor dit project.

Wat is dit toch een ontzettend mooi album, ik kan er naar blijven luisteren. Voor mij met afstand hun beste werk. Weinig albums die de Ierse en Schotse mystiek zo mooi weten te vangen als Mike Scott en zijn vrienden op dit imposante meesterwerk.

Absoluut mee eens

Dit album ooit een paar keer beluisterd in de jaren 90. Wel aardig en kabbelend naar mijn gevoel. Zal met de situatie van toen te maken hebben waar ik soms aardig bedwelmd was. Nu opeens de gedachte aan en opgezocht op Spotify en ik knal bijna door de kamer heen. Waaaat een prachtige toonzetting op dit album met mooi smelten van stromingen.

ben blij

the sweet thing op dit album overigens een erg hoog vanmorrison gehalte in zich herbergend.

Een paar jaar geleden de deluxe edition gekocht en was zeer onder de indruk. Dit jaar kreeg ik van mijn vrouw de Fisherman's Box. De versie met zes CD's.
Ik heb me er gestaag door heen gewerkt en er valt een hoop te genieten. Maar aan de andere kant is het ook ontzettend veel.
Daarom val ik meestal terug op mijn deluxe edtion met "maar" twee schijfjes.

Dat The Waterboys de overstap maakten van een meer Keltisch postpunk geluid naar een meer folk gericht album, daar was ik toen helemaal niet blij mee.
Ik was in 1988 net 15 jaar, en had net een paar jaar me verdiept in de meer duister klinkende acts.
Kom op zeg, ik was al te jong om de hele opkomst eind jaren 70 bewust mee te maken, en dan moeten bands perse een nieuwe richting in slaan.
Einde verhaal.
Ik bleef lekker stijf met mijn benen op de grond staan, en vertikte het om een stap naar voren te zetten.
Ik ga mijn zwarte doodgraverspak niet verruilen, voor een naar schaapsherders ruikende muffe wollen trui.
Dan maar conservatief, ik had totaal geen behoefte aan vernieuwing.
Natuurlijk hebben al die Schotse acts liederen, waarin hun trotsheid naar voren komt.
In iedere zanger daar schuilt een Braveheart, iemand die op de voorgrond treed, en een stukje geschiedenis wil laten ervaren.
Simple Minds, Fish, Lloyd Cole and the Commotions, The Blue Nile, Big Country, en ga zo maar door.
Voor mij voorlopig geen nieuwere albums van The Waterboys meer.
Maar toen kwamen de jaren 90.
Nirvana, The Stone Roses en Portishead verbreden mijn muzikale scala.
En ook een band als Levellers werd hieraan toe gevoegd.
Zo kom je uiteindelijk ook bij een album als Fisherman’s Blues terecht.
Wat mij opvalt, is dat het beter aansluit aan het geweldige drietal platen die voor gingen.
Zo bijzonder groot is de overstap nou ook weer niet.
Gewoon een echt The Waterboys plaat.

En een fijne opstap naar Room to Roam!

Ja, die heb ik een paar maanden geleden ook gekocht, ook zeker de moeite waard.

Toch wel de Deluxe Edition?

Nee, dat niet.

Hmmm. Op zich is de extra schijf niet zo spectaculair als die van de Deluxe Fisherman's Blues maar hij is wel erg leuk. Misschien is ie te beluisteren via Itunes of Spotify.

Met de folkmuziek zoals ik die vroeger bij vrienden leerde kennen heb ik nooit uit de voeten gekund: teveel associaties met galmende stemmen, archaïsch taalgebruik, geaffecteerd-ouderwetse uitspraak en flauwe ritmes. Dat belegen imago werd voor mij door Fisherman's blues echter serieus opgepoetst, want in feite is deze plaat grotendeels gevuld met Mike Scotts gebruikelijke romantische Sturm-und-Drang-nummers vol gedreven melodieën en bezwerende teksten, alleen dan nu met arrangementen waarin het rockelement meer naar de achtergrond is gedrukt en de op This is the sea al aanwezige folkelementen prominent naar voren zijn gehaald, met schitterende resultaten. De eerste helft van het album vormt een prachtig en afwisselend uitbundig en ingetogen geheel, de tweede helft is wat grilliger, met het ietwat melige walsje Has anybody here seen Hank? en een paar instrumentaaltjes die er enerzijds wel bijhoren maar anderszijds de "persoonlijke" flow van de eerste helft enigszins ontwrichten. Desalniettemin als geheel een prachtige plaat die me nog altijd ontroert en daarbij soms de idyllische sfeer oproept die zo fraai is gevangen op de foto op de achterkant van het boekje (de tuin met uitzicht op het meer en de bergen in de verte). Rockmuziek maakt nog altijd het leeuwendeel van mijn collectie uit, maar van de eerste vijf Waterboys-albums raken de folkplaten me (nóg) meer dan de rockplaten (als ik hun werk zo mag simplificeren).
        Ergerlijk: toen ik deze CD bij zijn eerste verschijnen kocht stonden er volgens de achterkant van het doosje elf nummers op de plaat, volgens zowel de binnenkant van het boekje als de opdruk op het schijfje twaalf, en volgens de CD-speler dertien. En als ik het album ga googlen kom ik zelfs een vinyl-remaster uit 2015 tegen die slechts tien nummers vermeldt... (Om nog maar te zwijgen van die box met honderd-en-zoveel tracks.)

Dit album destijds aan mij voorbij laten gaan. Waarom is mij een raadsel. Ach, misschien wel omdat de Waterboys de overstap naar de folk maakte en ik dat niet zag zitten. Niettemin zat ik er dus goed naast want ik heb het nu voor de eerste keer beluisterd en daar zal het niet bij blijven. Het is gewoon een prachtig album. Zonder meer The Waterboys' beste.

Helemaal mee eens. Dan zou ik daarnaast de Fisherman's Box ook direct aanschaffen. 5 schijfjes die werden opgenomen rondom Fisherman's Blues. Heel vaak is zo'n box een mooi document, maar bevat het ook veel overbodig materiaal. Ik kan je melden, dat al die 5 schijfjes allemaal van een gruwelijk hoog niveau zijn.

Ik zou je boxje nog eens nakijken, er horen zes cd's in te zitten...

Mijn kennis van The Waterboys reikte niet verder dan "The Whole of The Moon" ?
Deze onlangs op LP gekocht.
Een zeer aangename verrassing. Schitterend album waar ik een goed humeur van krijg.

Wellicht vergeleken bij This is the Sea wat onderbelicht maar voor mij net een fractie beter. De sound is wat warmer en voller waardoor het net allemaal wat prettiger in het gehoor ligt. Als je deze cd opzet waan je je weer lekker terug in de tijd. Lekker drankje erbij en genieten maar. Alle 13 goed !

ik heb een zwak voor deze band wat niet betekent dat ik alles goed vind.
'you in the sky', een bonustrack van dit album, is voor mij het beste van dit album.

Nadat ik – een jaar of 10 geleden alweer – een keer And a Bang on the Ear voorbij hoorde komen op Last.FM, wist ik al dat dit een plaat zou zijn die ik wel eens erg goed zou kunnen vinden. Als liefhebber van folkmuziek heb ik dit album vervolgens op de gok gekocht. Dankzij dat ene nummer en de reacties bij dit album op deze site wist ik al wel dat er veel Ierse invloeden in de muziek verwerkt waren, wat mijn interesse verder aanwakkerde. Ik was tot die tijd eigenlijk alleen bekend met de hitsingle Whole of the Moon, een prima nummer maar niet een song die mij direct uitnodigde tot het verder ontdekken van het oeuvre van deze band.

Inmiddels heb ik ook aantal andere albums van The Waterboys beluisterd, maar ondanks het over het algemeen vrij hoge niveau is er niet eentje die voor mij in de buurt komt van Fisherman’s Blues. De new wave/post-punk elementen van weleer hebben plaatsgemaakt voor een folky sound, zoals ik vermoedde toen ik de plaat aanschafte. Wat me daarnaast aanspreekt is de melancholische sfeer die veel nummer oproepen, in het bijzonder We Will Not Be Lovers. En dan vergeef ik de band nog de niet helemaal geslaagde cover Sweet Thing van Van Morrison, waarvan ik het origineel toch beduidend beter vind.

Hoewel de band uit Schotland afkomstig is, associeer ik de muziek van dit album toch op de eerste plaats met de groene heuvels, eeuwenoude pubs en mystieke kastelen die ik tijdens een rondreis in Ierland heb bezocht. Het is de kracht van The Waterboys dat zij dit gevoel zo sterk en overtuigend op kunnen roepen: 4,5*.

prachtplaat!

Pietro schreef:



Ook in Schotland hebben ze groene heuvels, eeuwenoude pubs en mystieke kastelen Naar mijn mening past de muziek van Fisherman's Blues zowel bij Ierland als Schotland, dat durf ik na twee rondreizen door zowel Ierland als Schotland wel te zeggen. De folkrock van The Waterboys staat bol van de Keltische invloeden, en die vind je zowel in Ierland als in Schotland.

Dit album komt nogal als een verrassing voor mij. Ik had wel eens wat flarden langs horen komen, waar ik eerlijk gezegd nooit zo van onder de indruk was, maar op het gehele album vallen de stukjes mooi in elkaar. Mike Scott heeft een memorable, gekartelde stem en brengt de vocalen met een brandende passie. Gotische Soul afkomstig van de hooglanden. Kleurrijk en met vlagen hartverwarmend.

Live in Utrecht:
Fisherman's Blues
And a Bang on the Ear

de band The Waterboys werd in 1983 opgericht door de uit Edinburgh afkomstige Schot Mike Scott, sindsdien waren er ruimschoots 85 muzikanten al dan niet in de studio of als onderdeel van de line-up van live concerten betrokken bij de band met Mike Scott als enige constante factor. muzikanten afkomstig uit Engeland, Ierland, Schotland, Wales en enkele Amerikanen.

na de succesvolle "Big Music" van hun eerdere 3 albums was de verwachting dat de band in het kielzog van bands als Simple Minds en U2 naar het grote publiek zou doorbreken als de volgende grote stadion act.

in plaats daarvan was Mike Scott "seeking new musical roads to travel, I'd started to listen to country, folk and old-style gospel music, envying their simplicity and purity. I was excited by the possibilities of writing and playing these different kinds of music, and by the liberating prospect of departing from the repeat-formula-for-success script that managers, agents, record companies, journalists and even fans were devising for me".

Mike Scott leerde de Ierse fiddler Steve Wickham kennen, trok naar Ierland en verbleef daar een aantal jaren met o.a. Anthony Thistlethwaite (mandoline) "to play our own open-horizoned style of acoustic roots music".

het resultaat is dit album "Fisherman's Blues", het magnum opus van The Waterboys, waarop akoestische rock ballads als het titelnummer, akoestische folk ballads als "Strange Boat" en "When Ye Go Away" worden afgewisseld met de pastorale folk van de traditional "Carolan's Welcome" met o.a. bijdragen van Alec Finn (bouzouki) en Frankie Gavin (tin whistle, fiddle) beide bandleden van de vermaarde Ierse folkgroep De Dannan, de country rock versie van "Killing My Heart", de door gospel beïnvloede nummers "You in the Sky" en "Soon as I Get Home', de country van "Lonesome and a Long Way Home" en "Has Anybody Here Seen Hank? (een eerbetoon aan Hank Williams) , de country blues van "Let Me Feel Holy Again" of de blues (rock) getinte nummers "If I Can't Have You" en "Rattle My Bones and Shiver My Soul".

Iers folkicoon Donal Lunny bekend van de Bothy Band en Planxty speelt elektrische mandoline en bodhrans op de folk traditional "When Will We Be Married" met backing vocals van Liam O'Maonlai (Hothouse Flowers).

behalve de veelal eigen of co-written songs van Mike Scott bevat het album fraaie covers van "Sweet Thing" (Van Morrison) en een 2-tal Bob Dylan covers "Nobody Cept' You" en "Girl of the North Country".

deze "collector's edition" met 14 extra nummers, die nauwelijks onder doen voor de originele uitgave met 13 nummers, lijkt mij een must hear/must have voor de liefhebber.

in 2001 verscheen het eveneens ijzersterke "Too Close to Heaven" (the unreleased sessions) ook wel bekend als de Fisherman's Blues Part Two, waarna in 2013 "The Fisherman's Box Deluxe Edition" (6-cd) volgde met 121 nummers, waaronder vele doublures, alternatieve versies en outtakes, opgenomen in de periode 1986 t/m 1988, en een Super Deluxe Edition (7-cd) met op de 7e cd originele opnames van de muzikanten die als inspiratiebronnen dienden o.a. The Carter Family, De Danann, Planxty, Woody Guthrie en Hank Williams.