Ik heb dit leren kennen omdat
marsupilami Shine on me had genomineerd voor de Prog Ladder 2022, maar tot mijn verbazing heeft hij hier geen bericht bij geplaatst of zelfs maar op gestemd. Maakt niet uit, het is duidelijk wat hierin aanspreekt, stevige psychedelische rock met beide voeten in de jaren 70, een drummer die de weg op zijn kit prima kan vinden, een bassist die er regelmatig tussenuit knijpt om eens even zijn eigen pad uit te stippelen en een gitarist die, wel, loftuitingen genoeg hierboven. Ik ga hem niet op hetzelfde niveau als Page en Hendrix zetten, daarvoor vind ik de muziek niet eigenzinnig en ikonisch genoeg, maar dat deze band een groter internationaal publiek had verdiend is voor mij duidelijk.
Grappig dat hierboven ook al 22 Pistepirkko wordt genoemd. Ik ken precies 2 Finse bands, dus het slaat eigenlijk nergens op als nèt de éne Finse band me zou doen denken aan de ándere Finse band, alsof alle Finse bands op elkaar zouden lijken of iets gemeenschappelijks zouden hebben, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik bij de zang van Petri Walli meteen moest denken aan de zang van 22 Pistepirkko, met dien verstande dat bij die laatste band de zang onderdeel uitmaakt van een theatraal geluidsbeeld, terwijl ik de zang van Walli niet vind passen bij de gespierde bluesy rock van Kingston Wall. Dat vind ik toch wel een minpunt, samen met
I feel love en de hoes, allebei lelijke covers (pardonnez le pun).
En wat Jimmy Page betreft, is niemand hier in
Two of a kind de regel "The feelings I get when I look to the West" opgevallen?