Kingston Wall - II (1993)

Kingston Wall's tweede wordt hier geprezen als de Pink Floyd van de jaren '90, maar dan met betere muzikanten. En dat is het eigenlijk niet meer dan terecht.

Hun invloeden zijn duidelijk hoorbaar, maar wie Pink Floyd (denk qua sound aan 'Dogs' van op Animals), Led Zeppelin (het Oosters tintje) en Jimi Hendrix (gitaarspel) als adelbrieven kan voorleggen is niet slecht bezig natuurlijk. Ik denk dat iedereen die wel wat heeft met de klassieke rock uit de jaren '70 en psychedelische progressieve rock in het algemeen dit album zal kunnen appreciëren.

Instrumentaal staan ze wel een trapje hoger dan eerder genoemde bands. Meest opvallend is de bassist Jukka Jylli, die speelt echt de ene geniale riff na de andere en vormt de cement tussen de percussie en het melodieuze gitaarspel. De drummer is ook absurd goed in vorm en doet denken aan Neil Peart, al weet deze zich bij de zachte passages ideaal in te tomen. En dan is er nog de gitarist, een virtuoos die een prachtige sound heeft. Elk nummer heeft minstens één solo waarin hij zijn talent even tentoon spreid. Een minpuntje (naast het lelijke artwork ) is de zang, die ik niet altijd even geslaagd vind. De productie is erg goed, al klinken de cymbalen wel wat schel - misschien ligt dat aan mijn versie (ik heb de remaster van 2006). Ook ben ik niet zo'n fan van de synth, dat maakt je muziek meteen tien jaar ouder. Mede dankzij het alomtegenwoordige Oosters tintje is er veel variatie tussen de nummers. De cover van Donna Summer is wel compleet overbodig, en veruit het zwakste nummer van het album. Hoogtepunten zijn er genoeg. Het rustige 'Shine On' is al vaak genoemd. Dan maar wat aandacht vestigen op 'Could It Be So?' en het tien minuten lange 'You'. Excellent album!

Ik heb dit leren kennen omdat marsupilami Shine on me had genomineerd voor de Prog Ladder 2022, maar tot mijn verbazing heeft hij hier geen bericht bij geplaatst of zelfs maar op gestemd. Maakt niet uit, het is duidelijk wat hierin aanspreekt, stevige psychedelische rock met beide voeten in de jaren 70, een drummer die de weg op zijn kit prima kan vinden, een bassist die er regelmatig tussenuit knijpt om eens even zijn eigen pad uit te stippelen en een gitarist die, wel, loftuitingen genoeg hierboven. Ik ga hem niet op hetzelfde niveau als Page en Hendrix zetten, daarvoor vind ik de muziek niet eigenzinnig en ikonisch genoeg, maar dat deze band een groter internationaal publiek had verdiend is voor mij duidelijk.
        Grappig dat hierboven ook al 22 Pistepirkko wordt genoemd. Ik ken precies 2 Finse bands, dus het slaat eigenlijk nergens op als nèt de éne Finse band me zou doen denken aan de ándere Finse band, alsof alle Finse bands op elkaar zouden lijken of iets gemeenschappelijks zouden hebben, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik bij de zang van Petri Walli meteen moest denken aan de zang van 22 Pistepirkko, met dien verstande dat bij die laatste band de zang onderdeel uitmaakt van een theatraal geluidsbeeld, terwijl ik de zang van Walli niet vind passen bij de gespierde bluesy rock van Kingston Wall. Dat vind ik toch wel een minpunt, samen met I feel love en de hoes, allebei lelijke covers (pardonnez le pun).
        En wat Jimmy Page betreft, is niemand hier in Two of a kind de regel "The feelings I get when I look to the West" opgevallen?