The Doors - The Best Of (1985)

De tekst hoor je gewoon als je het nummer beluistert, die hoef je er echt niet bij te houden...

Bij wijze van spreke dan he... ik luister nooit echt muziek. Ik ga niet 3 kwartier met een koptelefoon op de bank zitten. Ik luister muziek tijdens het leren of tijdens het computeren en ben dan dus niet 100% gefocust op de tekst. Zodra er een leuk nummer voorbij komt, merk ik dat wel en daarna ga ik pas echt luisteren. Dat nummer behoort gewoon niet tot die laatste categorie.

@Stijn_Slayer hoezo voor de 1000e keer?
Overigens liever 1000 keer Riders On The Storm dan 100 keer Hyacynth House.

Het valt mij gewoon op dat bij statistieken áltijd de singles of de bekendste nummers bovenaan staan in het lijstje met favoriete tracks, bij welk album dan ook.

Omdat de singles/bekendste nummers ook meestal de beste zijn.

Dat vind ik dus pure onzin, maargoed, daar is dit niet te plaats voor om over te discussiëren.

Onzin. Jij kan dat meestal de beste vinden, maar dat is heel wat anders.

Ik ben het eens met Stijn, heel vaak staan, opvallend genoeg, de singles meestal bovenaan.

Misschien toch omdat die het beste zijn blijven hangen maar het is vaak ten onrechte.

Maar er zijn ook voldoende voorbeelden van artiesten die hun cd verkopen danken aan één single en de rest van het album meestal niet boven een acceptabel gemiddelde weten te krijgen.

Als er dan toch mensen zijn die kiezen voor een compilatie omdat ze daar kennelijk een reden voor hebben , is dit wel een aanrader .
Gewoonweg omdat dit een uitstekend samengestelde cd is .
De wat kortere luchtigere nummers ( zover luchtig van toepassing is bij The Doors) en de zwaarmoedige langere stukken waar wijlen Jim zich uitleeft in beklemmende poezie . Dan doel ik voornamelijk op When The Music's Over en het legendarische The End .
Altijd herkenbaar ; het orgeltje van Manzarek , het altijd functionele snarenspel van Krieger , het jazzydrumwerk van Densmore en de bevlogenheid van Morisson .
Tja en natuurlijk zijn al die reguliere albums de moeite waard . Ikzelf heb een voorkeur voor het debuut en L.A Woman , maar deze compilatie is zodanig voorbeeldig samengesteld dat de koop ervan absoluut gerechtvaardigd is .

De discussie over de vraag of het aantal stemmen op een nummer een graadmeter is voor de kwaliteit ervan verplaatst naar Muziek > Algemeen > Objectiviteit vs subjectiviteit

Goed en dan wordt meteen mijn toevoeging ook weggehaald... Laten we zeggen dat het door de hitte komt. Dan nogmaals (lekker dubbel):

Naast alle albums is dit de enige verzamelaar die ik bezit, omdat het de leukste/ mooiste/ lekkerste nummers bevat en het een goede greep uit hun totale discography bevat.
Disc 2 vind ik verreweg de beste van de 2 discs, natuurlijk door The End, maar ook door LA Woman, Roadhouse blues, Love her madly en Riders...

Absolute 4,5.

in de crystal ship zit een piano stukje van chopin...dit stukje zegt alles over de kracht en muzikale kennis van de doors . tijdloos goed

Deze plaat heb ik vroeger grijs gedraaid. Na 25j kan ik nog steeds alle nummers meezingen...

Alabama Song (Whiskey Bar) is een extra track op de cd. Deze staat niet op de dubbel-lp.

Dit vind ik de beste verzamelaar van The Doors; er staat geen enkel skipnummer op. Ik weet niet wie deze precies heeft samengesteld, maar die verstond zijn (of haar) vak goed.

Ik kan me ook voorstellen dat de toevoeging van een ander nummer, hoe goed ook, de balans van deze compilatie dermate verandert dat hij slechter wordt.

Was dit zelfs niet de allereerste digitale Doors-compilatie? Ik heb hem nog met op de voorkant "THE BEST OF THE DOORS" in verticale banen (met witte hoofdletters op een rode ondergrond) zowel links als rechts van Morrison, en zonder die tekst met de authentieke Doors-"schroef"-o's rechtsboven.

Die hoes heb ik inderdaad ook, maar dan toch weer anders (zwarte hoofdletters op een witte ondergrond, links en rechts van Morrison).
Deze omstreeks 1989 gekocht omdat je natuurlijk niet al die LP's (of cassettes) wou vervangen.
Maar het is een mooie samenvatting, nog steeds.

Jazeker, een uitstekende compilatie. Maar toch – ik kan de verleiding niet weerstaan om ook míjn duit in het zakje van ontbrekende nummers te doen… : Shaman's blues. (Vandaar nèt niet vijf sterren.)

Een voorbeeldige verzameling Doors songs.

Na een paar jaar zet ik deze weer eens op in de auto. Echt geweldig! Nog steeds wat mij betreft de top als het gaat om Doors-verzamelalbums. Natuurlijk moet je de afzonderlijke albums ook hebben, maar wat is dit een goede compilatie zeg. De volgorde van de songs is ook erg mooi gevonden.

Blijft een fantastische compilatie, weer eens in zijn geheel herbeluisterd en was weer genieten geblazen.

Los van de geweldige muziek blijft dit toch één van de meest sexy albumhoes foto's ooit!

Zoals jij hem beschrijft heb ik hem ook, in zo'n dikke fatboy CD-box, die ik altijd wel wat vind hebben. Inderdaad, dit was bij mijn weten de allereerste Doors-compilatie die op CD verscheen. Vandaar ook de relatief korte speelduur. Ik kocht 'm ergens in de tweede helft van de jaren tachtig, met het idee dat ik hier wel voldoende aan zou hebben. Maar ach, toen de afzonderlijke albums ook als midprice-CD's werden aangeboden - en vaak vond je ze, al dan niet tweedehands, nóg veel goedkoper - ben ik ook daarvoor maar overstag gegaan.

Niettemin een voor zijn tijd voorbeeldige compilatie. Latere dubbelaars maakten meer optimaal van de langere speelduur van een CD, maar dit album verscheen in zijn volle lengte in 1985 ook nog gewoon op LP en paste daar prima op. Je hebt dus een dubbel-CD met de speelduur van twee langspeelplaten. Daardoor houdt hij de aandacht gedurende de volle speelduur gemakkelijk vast. Mede door de goede flow, met twee lange afsluiters op elke plaat- danwel CD-kant.Geluidskwaliteit is trouwens ook uitstekend, en het zijn natuurlijk de originele mixen.

Natuurlijk, je mist altijd wel een paar persoonlijke favorieten, maar het beste en bekendste staat er naar mijn idee wel op.De CD-versie had één extraatje, in de vorm van Kurt Weill's Alabama song. En laat dat nummer me nu als enige echt gestolen kunnen worden... Maar het weerhoudt me er niet van om hier de volle vijf sterren aan toe te kennen.

En dát herken ík dan weer...