Nine Inch Nails - Ghosts I-IV (2008)

Dit was op zijn minst gezegd een aangename verrassing

Jammer dat de site nogal wat kuren heeft. Ik heb er gerust €3,30 (5 dollar) voor over, maar dan moet ik het wel kunnen downloaden.

Ik heb alle nummers al. Jippie! Trent heeft deze plaat (of iig de eerste 9 nummers) persoonlijk via enkele torrentboards lopen verspreiden, en natuurlijk via zijn eigen site. The Flashbulb heeft dat laatst ook gedaan. Een goed keuze dacht ik zo!

Tot nu toe heb ik 8 nummers gehoord. Het hangt tussen (dark) ambient en industrial in. Allemaal instrumentale aardigheidjes zo te horen.

De titels, tja...

Ghosts I is fantastisch, het kent de betere kwaliteiten van Reznor's werk: het is een opeenstapeling van interessante, gelaagde experimenten. Het is een verademing eens niet geconfronteerd te worden met de wat duffe teksten die meestal horen bij Nine Inch Nails. Ik zou zeggen: downloaden.

Dan wordt het echter wat minder interessant. Ghosts II en III laten zien wat er mis kan gaan met zulke concepten: de ideeën zijn op zich niet al te interessant en vormen ook geen op zichzelf staande nummers. Het zijn losse schetsjes die je aandacht niet weten vast te houden.

Het wordt echter weer enigszins goedgemaakt met Ghosts IV die weer precies even sterk is als het eerste gedeelte. Als je voor dit album betaald doe je dat eigenlijk voor ongeveer de helft van de nummers. Over de gehele linie is het toch jammer dat alles vergelijkbaar klinkt met zijn vorige albums. Normaal heb ik al moeite nummers uit elkaar te houden bij z'n albums, maar als het er 36 zijn moet je wel heel erg je best doen wil je de aandacht vasthouden.

Een teleurstelling, met name omdat The Rise and Liberation of NiggyTardust! zo'n sterk album was. Reznor weet heel goed hoe hij een nummer moet opbouwen, maar bij dat album kwam hij ook met nieuwe geluiden die veel exotischer en spannender klonken. Het zat vol met leven en de productie was gewoon subliem terwijl Saul Williams ook met zijn teksten de muziek betekenis gaf.

Mijn oordeel: ga voor het album van Saul Williams. Steun een nieuwe artiest en een artiest in een artistiek hoogtepunt dat zijn kwaliteiten daar perfect benutte. Reznor had de mogelijkheid bij Ghosts helemaal uit z'n dak te gaan, maar de avontuurlijkheid van NiggyTardust! ontbreekt hier. Maar goed, ondanks het feit dat dit een wat minder geslaagd experiment is blijft Trent Reznor een artiest om te koesteren. Hadden andere (talentvollere) artiesten maar zoveel lef en levenslust op dit moment.

Ik heb de cd vanmiddag besteld en kreeg er ook meteen een download link bij, ik was hiervoor totaal niet bekend maar met nine inch nails de manier waarop dit album word uitgebracht trok meteen mijn aandacht en wat is dit een vette cd zeg!
na 2 luisterbeurten geef ik hem 3,5 sterren maar dat zal zeker meer worden!

Dit album is om twee redenen zeer interessant. Namelijk:

Ten eerste is de muziek gewoonweg erg goed. 2 CD's lang komen er allerlei muziekstijlen langs verspreid over korte nummers. Een niet song georienteerde, expirimentele mix met een hoofdrol voor piano, gitaar en drums.

Ten tweede is dit interessant vanwege de manier waarop dit album te vekrijgen is. Geheel Ghosts I is gratis te vekrijgen op 320 kbps mp3 bestanden. Voor 5 dollar ben je in het bezit van het album op CD kwaliteit. Voor 10 dollar heb je de fysieke CD's, voor 75 een luxe uitvoering met blu ray disc. Voor de fans is er dan ook nog een compleet pakket inclusief Ghosts op vinyl voor 300 dollar.

Ik zit dit net te beluisteren en moet zeggen dat ik positief verrast ben. Positief verrast over de ommezwaai (alleen nog maar instrumentaaltjes) en positief verrast over de kwaliteit. Na het luisteren van de nummers van Ghost I concludeer ik dat het nog altijd onmiskenbaar als NIN klinkt. Het is wel veel rustiger, verwacht geen gebeuk. Sommige stukken zijn bijna ambient.

Beter dan Year Zero en With Teeth, maar of deze plaat een kleine twee uur weet te boeien moet nog blijken...

Ghosts I klinkt mooi. En een tientje is zeker goed te doen

Plus 13,50 verzenden ofzo....maar wtf...het zijn maar dollars he...

omgerekend naar euros ben je ongeveer 15 euro inclusief de verzendkosten kwijt, geen geld dus

Lekker album dit. Nog erg ondergewaardeerd (ik verwacht dat het gemiddelde boven de 4* uit gaat komen).

Ik begin met 3,5*, maar ik ken mezelf goed genoeg om hier over 2 weken sowieso 4* aan te geven.

1,5 keer beluisterd. Was altijd al een enorme fan van de instrumentals en het album The Fragile dus dit ligt me enorm goed. Favoriete sectie tot nu toe is Ghosts IV gevolgd door Ghosts III. Maar Ghosts I en II mogen er ook wezen.

Standout tracks wat mij betreft: Ghosts I: 2, 3, 6 (zou zo op Aphex Twin's Selected Ambient Works Vol. 2 kunnen staan), 7 Ghosts II: 10, 13, 17 Ghosts III: 19, 24, 26, 27. Ghosts IV: 28, 29, 31 (Head Like A Hole anyone?), 32, 35

4,5* tot nu toe!

Kun je mij eens vertellenn waar je alle nummers vandaan hebt??

Kopen, voor slechts een dollar of vijf. Ik ben nu wat positiever over het geheel, alhoewel het nog steeds niet meer is dan een verzameling instrumentale aardigheidjes waar ik wat variatie mis. Hier en daar zijn er echter wat prachtige nummers te vinden die het concept waarmaken.

Ik vind het wel een fijn album, maar kan niet echt favoriete nummers kiezen omdat ik het gewoon opzet en dat wat anders gaan doen en door het ontbreken van tekst en titels kan ik niet echt hoogstandjes eruit pikken

Ik heb anders zeker favorieten:

12, 19, 20 (deze is echt scary gewoon!), 31, 36

zo moeilijk is het toch niet om een nummertje te noemen in plaats van een naam?

Oh mijn god wat een gave plaat. Op Last.fm is dit mijn meest beluisterde album van vorige week. Het is een lange zit maar time flies met zulke parels van songs. Zo sfeervol, en oh zo mooi. Mijn grote favoriet is Ghost I, maar de rest sluit er naadloos op aan, ook al worden er electronische geluiden gebruikt. Geweldig gedaan!

5*

Kun je alle 36 nummers al kopen/downloaden??

alleen 1 tm 9

Ik weet niet precies wat de bedoeling is van dit album, maar het komt wel heel erg op me over als een soort tussendoortje.
Klinkt allemaal wel aardig hoor, maar vind het vooral achtergrondmuziek, zelfs filmmuziek is bij me opgekomen. Maar een echt album, mwa.
Veel te gewoontjes.

Hetzelfde probleem hier eigenlijk ook, nergens boeit het als bij the fragile die een soort gelijke opbouw heeft.

het is dan ook bedoeld als een expirimentele release als resultaat na 10 weken in de studio zonder dwang of een concept waar ze aan gebonden waren.

Raar om over een album met vier cd's te zeggen dat het aanvoelt als een tussendoortje, maar zo is het nu eenmaal. Soundtrack-achtige soundscapes met hier en daar wat typische Nine Inch Nails-elementen. Het geluid van de band gaat hier vaak richting Aphex Twin, compleet met piano-intermezzo's en computerbliepjes. Geen boeiend album, maar zo op de achtergrond is het best te doen. Ik mis de zang van Reznor wel heel erg moet ik zeggen.

4 cd's Heb jij dan nog extra nummers die niet op deze tracklist staan, bij mij is het gewoon een dubbelalbum.

Excusez-moi, je hebt gelijk, ik bedoel natuurlijk 2 cd's met daarop vier delen muziek.

Stem verlaagd naar 3* op het eerste gehoor klinkt het allemaal erg goed maar na meerdere luisterbeurten begon het nogal saai te worden.

Ik vind dit allesbehalve een saaie cd.
Is veel gevarieerder dan de meeste pop/rock platen van het moment.
Doet ook eens goed om geen stem te horen, maar gewoon lekker wegdromen....

Ghosts I-IV is een van die albums die een zekere, intrinsieke waarde hebben die los staat van de muziek zelf. Die waarde zit hem erin dat Trent Reznor gewoon ongelofelijk veel lef heeft getoond door dit album uit te brengen. Als gesettelde artiest zou hij door kunnen blijven gaan met het maken van albums zoals With Teeth. Albums die goed zijn, maar wel vast blijven houden aan het oude. Conceptueel maakte Trent al een omslag met Year Zero. Het ging niet langer over zijn eigen problemen, maar over de problemen van een gedoemde wereld. Met Ghosts I-IV neemt hij een veel groter risico: een bijna 2 uur durend album met alleen maar instrumentale nummers. Het is een garantie voor een commerciële flop; dit album is dan ook echt voor de hardcore fans gemaakt.

Toch is het ook weer niet zo'n grote stap. Nine Inch Nails is altijd al meesterlijk geweest op het gebied van instrumentale nummers. Waar de teksten van Trent Reznor soms te kort schieten zijn de instrumentale nummers altijd overtuigend. Teksten lijken voor Trent toch altijd op de tweede plaats te komen; het gaat in eerste plaats om de muziek. Op Ghosts laat Trent zich niet afleiden door het schrijven van teksten en focust hij zich op waar hij het beste in is: het creëren van klankenlandschappen.

Toch nam Trent een risico. Het risico dat het album de luisteraar zou gaan vervelen. Helaas moet ik zeggen dat dit toch wel enigszins waarheid is geworden. Op Ghosts staan prachtige stukken, maar boeien van begin tot eind doet het niet. De eerste schijf (Ghosts I en II) is prachtig. Deze kan ik met volle aandacht afluisteren. De tweede schijf is toch een stuk minder. Ik begin met volle aandacht, maar na een tijdje dwaal ik af. M'n aandacht keert bij vlagen terug, maar het houdt me niet 100% vast. Dit kan er natuurlijk aan liggen dat het de tweede schijf is: je gaat er toch met minder aandacht in dan bij de eerste. Ik denk dat de tweede schijf op zichzelf toch wat minder is. Sommige nummers beginnen interessant, maar duren te lang. Bepaalde nummers vind ik gewoon niet zo interessant, zeker niet na al ruim een uur luisteren. Ik hoop echt dat ik de tweede schijf en het geheel meer ga waarderen na nog wat meer luisterbeurten. Toch denk ik dat Ghosts een album waarover je al vrij snel een oordeel kunt vellen. De muziek is vaak gebouwd op een steeds herhalend thema; de spanning komt van de vele lagen die daar over heen worden gelegd. Op die manier is het vrij snel te horen welke stukken boeiend zijn en welke stukken niet.

Ghosts is een goede naam voor dit album. De nummers zijn allemaal individuele kunstwerkjes: allemaal geesten die in een paar minuten tijd van zich laten horen. Geesten met verschillende karakters en geluiden. Een ijzersterk geheel moet je dus zeker niet verwachten: individualiteit is hier het sleutelwoord. Die individualiteit zorgt er echter ook voor dat het album op een gegeven moment gaat vervelen. The Fragile (een NIN-album van vergelijkbare lengte) is een concept, een geheel. Je raakt in een bepaalde flow waardoor je ieder nummer in zijn verband ziet en daarin gaat waarderen. Bij Ghosts raak je niet in één bepaalde flow. Het is telkens weer afwachten of je bij een nummer in de flow komt. Bij veel nummers lukt dat, maar bij een aantal nummers ook niet.

Ik ben echter helemaal niet negatief over Ghosts. Het album is een unieke beleving. Uniek ten opzichte van andere NIN-albums, maar ook ten opzichte van alle andere albums die ik heb gehoord. De eerste schijf is super en bezweert je, en ook op de tweede schijf staan stukken die erg goed zijn. Mijn favorieten zijn 1, 6, 12, 13, 17, 21, 25, 28, 30 en 36. Als NIN-fan is het toch een verrijking om dit album te kennen. Het laat maar weer even zien hoe goed deze artiest is. Ik respecteer Trent vanwege het lef dat hij hiermee getoond heeft. Dat het album niet zonder gebreken is, is het risico van het vak. Maar dat Trent weet wat hij doet en geniaal is in wat hij doet is op dit album zeker te horen. Ik hoop het album toch nog meer te gaan waarderen dan ik het nu doe. En als dat zo is, zal ik met veel plezier een herbeschouwing schrijven.

Een album om je in te willen verdiepen. Hier moet je echt moeite insteken, ervoor in de stemming zijn én ervan houden uiteraard. Bij mij komt dit meer in de gezapige sfeer terecht helaas, maar kwalitatief vind ik dit nog steeds erg goed!

34 Ghosts: yeaaaaah I'm gonna take my horse to the old town road...gonna riiideeee 'til i can't no more.

Ik was al op zoek, maar je maakt het me wel erg makkelijk zo