Wu-Tang Clan - Wu-Tang Forever (1997)

Ik vind persoonlijk Dog Shit een erg vette track op dit album, ODB over een vette RZA-beat en dan compleet gestoord met een keiharde tekst en Zijn flow is weeral genieten:

I went coconuts
Dipped my Dunkin' between your Donut
Don't want it if it ain't no slut, bitch!

The dog piss on MC's like trees
Got meals but still grill that old good welfare cheese

Dat zanggedeelte vind ik erg goed:
Shame on a nuh, who tried to step TUH
the Ol Dirty Bas, put my foot up your UHH
Bitch, you walk around with your bra too tight
It's alright, you still gon' get fucked tonight

En dan dat einde:
Here comes Rover, sniffin at your ass
But pardon me bitch, as I shit on your grass
That means hoe, you been shit-ted on!
I'm not the first dog that's shitted on your lawn

Ben ik de enige fan van die track hier?

Ik vind die track een van de mindere. Die lines in dat ''zanggedeelte'' vind ik erg zwak.
Maar ik heb ook een vraag, ben ik de enige die Black Shampoo hier een heerlijk nummer vindt?

Lol, toevallig, ik heb Black Shampoo altijd minder gevonden, maar ik herluister nu effe. Ik zie binnen 4min. wat ik er van vind na tijdje.

[Edit: Net geluistert en valt best goed mee, tijdje geleden, erg mooie beat en die tekst is zeker niet mis.]

Deze is niet slecht maar ik luister hem eigenlijk nooit.
Kan zeker niet tippen aan 36 Chambers en het klassieke solo materiaal.

Mijn favoriete album aller tijden. RZA combineert al zijn stijlen hier en produceert de ene na de andere klassieker. Method Man, Raekwon, Deck, RZA & Ghost komen qua MC'ing het scherpst uit de hoek op deze release. Jammer dat GZA op zo weinig mee doet aangezien hij in mijn ogen de allerbeste rapper ooit is. Zoals gezegd zijn alle MC's in topvorm op deze release en the RZA ook die wel wat hulp kreeg van True Master & 4th Disciple. Deze gaat voor mij veel langer mee dan 36 Chambers. Als ik die plaat op zet, heb ik na een paar nummers het gevoel dat ik het allemaal wel weer gehoord heb maar dit album blijft me na al die jaren boeien. De teksten gaan diep op bepaalde momenten en ik denk dat sommige mensen hier het album wat lager inschatten omdat ze het niet altijd kunnen blijven volgen. Ik heb de discussie 36 Chambers VS. Forever vaak gevoerd en merk dat veel 'echte Wu heads' kiezen voor Forever waarbij de doorsnee hiphop head Enter the 36 Chambers prefereert. Voor de liefhebber is dit een juweel die zijn weerga niet kent, voor anderen ook zeker een aanrader. 5 sterren.

hmmmm, daar heb ik mijn twijfels bij. mijn ervaring (ook hier op de site) is dat juist degene die enter the wu-tang goed en vaak beluistert hebben enter beter vinden omdat dit album toegankelijker is qua beats. plus enter sloeg in als een bom. vind albums als liquid swords, only built en ironman ook beter.
hier word de kwaliteit zoveel afgewisseld met matige nummers. er staan in mijn ogen teveel nummers op die ik er liever niet tussen had staan. ze hadden er beter een enkele cd met 15 a 18 tracks op kunnen maken. (het bekende verhaal dus bij veel hiphop dubbelalbums)

Laat dat hiphop maar weg. Een dubbelalbum maken is een kunst die slechts weinigen verstaan. De Wu helaas ook niet want hier staat inderdaad teveel skip materiaal op. Hadden ze het teruggebracht naar één cd dan was dit ook een onbetwistbare klassieker geweest.

klopt een geslaagd dubbelalbum is erg moeilijk te vinden. life after death, white album, K & D sessions, altijd staan er wel skipnummers op.

Waarom is 36 Chambers beter als alle MC's duidelijk een grote sprong voorwaarts gedaan hebben in die 4 jaar tussen 36 & Forever? En de beats zijn van een ander niveau. Ik weet niet wat jullie als skip materiaal beschouwen maar het enige wat ik skip is Wu Revolution (Intro cd1) en ik zet hem pas af na Heaterz op cd2.(mijn versie heeft Sunshower & Projects International remix helaas niet; anders zou ik die ook nog beluisteren). De teksten gaan hier gewoon een stuk dieper en daar hou ik van. Op dit album staan 24 tracks waarvan ik allemaal hou. Nogmaals, ik weet waar ik over praat en echte Wu heads kunnen dit album volledig waarderen en die mensen zien het dan ook vaak als het beste album ooit.

Ik snap niet wat je hier mee bedoelt



Probeer je te zeggen dat ik 36 Chambers niet goed en vaak beluisterd heb? Of probeer je te zeggen dat dat album beter is omdat de beats toegankelijker zijn

Wat een onzin



Noem die matige nummers eens voor de grap

Nee ik heb helemaal niet gezegd dat je 36 chambers niet goed heb beluisterd. En ik heb inderdaad een domme foute zin gezet. Ik bedoelde te zeggen dat wu-tang forever toegankelijker is qua beats en wanneer iemand (dus niet jij, maar iedereen) 36 chambers vaker luister daar uiteindelijk ook heel veel lagen in ontdekt qua beats. En ik val jou niet aan, ik geef gewoon mijn mening over de 2 albums hoe ik ze ervaar

Ikzelf vind dit erg ERG grauwe beats, maar dan spreek ik over CD2, CD1 is alleen #2 een goed nummer voorderest vind ik CD1 wat flauwtjes en saai.
CD2 is echt heerlijk, met top nummers waar Rza echt tekeer gaat.

as high as wu-tang gets, black shampoo, second coming, wu-revolution, dog shit, older gods zijn tracks die in mijn ogen het niveau van triumph, a better tomorrow, reunited, it's yourz echt naar beneden halen. op enter the wu vind ik geen 1 track echt minder dan de rest. hier vind ik de eerste 6 genoemde echt een heel stuk minder dan de laatste 4

Echte Wu-heads. Sorry hoor, maar wat een arrogantie om de mensen die dit album volledig kunnen waarderen echte wu heads te noemen. Alsof er uberhaupt zoiets bestaat als een echte wu head ten opzichte van andere wu luisteraars

Nogal arrogant ja. Ik vind deze plaat ook stukken beter dan Enter The Wu en staat op 4 in mijn top 10, maar wat zijn in hemelsnaam échte Wu heads ?

Op Enter The Wu-tang staan betere (creatievere) beats, het album straalt een en al rauwheid uit. De teksten zijn beter en minder chaotisch. Bovendien zit alle kracht in 13 nummers in plaats van verspreid over bijna 30 nummers. ODB is nooit meer zo goed geweest en ook Ghostface en Raekwon zijn duidelijk minder goed op dit album qua flow. Enkel Inspectah Deck komt op dit album naar mijn mening iets beter dan op Enter The Wu-tang.

op triumph komt Deck het beste, maar hij komt verder niet beter dan op CREAM, Protect Ya Neck en Bring Da Ruckus op dit album vind ik

Enter The Wu-Tang en WT Forever zijn gewoon heel verschillende platen. Of je de een beter vind dan de andere heeft enkel en alleen te maken met welke stijl je beter vind. Dat de members hier beter rappen dan op Enter is belachelijk, net als dat de productie hier weer minder is dan op Enter. Het is allemaal iets verandert. Niet veel, want de Wu-sound (om nog maar eens een nieuw begrip te introduceren) blijft herkenbaar. Deze beats zijn melodieuzer en die van Enter zijn rauwer met meer variatie in de beat zelf. Hierop is er meer variatie tussen de beats onderling. Al met al komt het neer op smaak en niet op kwaliteit want die is op beide platen superhoog. Ik aanbid beide platen, maar Enter The Wu staat bij mij persoonlijk op eenzame hoogte, maar dat is dus puur mijn mening.

ja het is echt appels met peren vergelijken

Dat er mensen zijn die 50 cent al goed vinden

Wat heeft dat te doen met dit album? Ik vind 50 goed

Ja 50 is echt de bom en zou niet misstaan op Triumph.
Anyway, heb ook geen idee waar die link naar 50 ineens vandaan komt

Wow, Niek, de spijker op zijn kop, erg goede analyse. Daardoor kan ik uitleggen waarom ik dit album minder vind dan Enter the Wu-Tang. Want hoe ik ook probeer, Wu-Tang Forever kan me niet bekoren zoals Enter the Wu-Tang dat kan. Ik mis de duistere sfeer, de kazige kung fu-samples. De zekere kitcherigheid (ik geef het eerlijk toe: ik hou van kitch, ik kan genieten van potsierlijke kerstverlichting, van die pompeuze Charles Dickensachtige kerstbeeldjes en schilderijen van huilende zigeunerjongetjes) van Enter the Wu-Tang, die op een vreemde manier iets duisters heeft, heeft plaats gemaakt voor professionaliteit en geraffineerdheid die op mij teveel overkomt als een trucje dat nu eenmaal uit de hoge hoed moet worden getoverd. De beats zijn wat conventioneler en (daardoor) saaier, ook omdat er minder kleine, verrassende wendingen inzitten (of ik vergis me en moet er nog een keer goed naar luisteren). Zeker als ik de twee cd's achter elkaar opzet, merk ik dat ik (in de loop van cd 2) compleet wegkak en niet eens meer merk dat ik muziek op heb staan (dat merk ik pas weer als ODB in mijn oren begint te schreeuwen bij het - door het simplisme ervan - geniale Dog Shit).

Dan de mc's. Die zijn nog steeds goed, natuurlijk. Maar ook daarbij merk ik verschil met Enter the Wu-Tang, dan vooral in de manier van rappen. Ik vind ze minder hongerig, minder gretig om zichzelf te bewijzen (hoeven ze natuurlijk ook niet meer). Zoals Ghostface alleen al komt binnenvallen op Bring the Ruckus: zo hoort het. Ik luister de laatste tijd vaak naar Illmatic, vooral naar NY State of Mind en wat Nas daar doet, dat is ook zo geniaal, omdat het getuigt van een zelfde hongerigheid. Het zijn voorbeelden van tracks waarbij je bij de eerste keer luisteren bang bent dat de MC de verse of track niet tot het einde kan volrappen, omdat hij tegen die tijd de microfoon in zijn geheel heeft verslonden. Dát zoek ik. Hier klinkt het allemaal wat onverschilliger (eenzelfde soort onverschilligheid waaraan ik me erger bij een 50 Cent).

Natuurlijk overdrijf ik enorm, maar dat is enkel om de verschillen duidelijker te maken. Wu-Tang Forever is een goed album, maar voor mij niet geniaal, omdat het te vaak te saai is om naar te luisteren, in tegenstelling tot Enter the Wu-Tang, wat een album is dat ik de hele dag op repeat zou kunnen hebben, zonder dat het me gaat storen.

tell 'm like it is, psychonaatje!

.

Ja, ben het ook met hem eens.

Is het een feit dan?

Misschien wel .

En waarom? Of moet ik het niet te letterlijk nemen en mijn ogen richten naar je gegeven smiley?

Natuurlijk moet je het niet te serieus nemen. Het is ook maar een mening, en dat zijn nu eenmaal nooit feiten.

net cd 1 geluistert, en favorieten zijn; Reunited,For heaven,s sake Cash still rules en It,s yourz nader bericht volgt nog,, .