Opeth - Watershed (2008)

Die twee uitgelekte nummers zijn op z'n minst mindblowing te noemen. Over progressie maken gesproken, sodeju. Waar gaat het heen met die band?

Naar iets verschrikkelijk goeds. Dat kan ik je wel vertellen!

Ik heb de twee nummers ook gehoord. Dit belooft weer erg veel goeds te worden! Ik vind het erg lastig om te vergelijken met eerder werk van Opeth. Eigenlijk lastig om met wat voor werk dan ook te vergelijken. Ik kan me echter wel vinden in wat Ackerfield zei: het klinkt ronduit zwart en duister.

De 3 nummers die ik tot nog toe heb gehoord hebben zeker hun momenten. Toch vind ik ze niet zo sterk als hun vorige werk. Het lijkt wel alsof ze dit keer lukraak wat ideeen/riffs achter mekaar hebben geplakt, zonder dat dit echt goeie songs met kop en staart heeft opgeleverd.

Flebbie:

Songs tegen de tien minuten aan, extreme dynamiekvoering en het letterlijk van de hak op de tak springen. Opeth is juist de enige band waarbij dit naar meerdere luisterbeurten ronduit logisch begint te klinken. Opeth is het bijna altijd waard om even je tanden in te zetten.

Jellylips:

Bij hun vorige werk vind ik al die hak op de tak springende stukken op de een of andere manier toch goed bij elkaar passen. Dat gevoel mis ik nu. Waar dat aan ligt.. misschien omdat ik het nog niet vaak genoeg gehoord heb.. misschien omdat oudgedienden Lopez en Lindgren de band hebben verlaten.. misschien omdat ik gewoon een enorme azijnzeiker ben.. wie zal het zeggen.

Feit is dat ik na meerdere luisterbeurten tot de conclusie moet komen dat ik slechts leuke riffjes/melodieen hoor langs komen en geen overtuigende songs.

De band heeft overigens ook nog 4 bonustracks opgenomen, te weten:

# Derelict Herds
# Bridge of Sighs (Robin Trower cover)
# Den Standiga Resan (Marie Fredriksson cover)
# Would? (Alice In Chains cover)

Ik heb zo'n voorgevoel dat die me een stuk beter gaan bevallen

Allleen als je alle nummers achter elkaar hebt gehoord kun je iets over de ideeen en rifs zeggen. Zeker is dat als je naar de tekst luistert dat het geheel goed past. Mikael heeft gezegd dat het iets anders zou worden met een achtergrond van het oude werk van Opeth. Er zit op dit moment veel folk in. Luister goed naar het eerste nummer, Coil, en de riffs en melodieen die je daar hoort hoor je verder over de hele CD.

Nee dan kun je pas iets over de cd zeggen. Ik heb 3 nummers meeerdere keren aandachtig beluisterd. Het zou een beetje raar zijn als ik over het reeds beluisterde geen mening zou kunnen hebben. Net zo goed als jij je een mening hebt gevormd over een cd die je slechts 1 maal hebt gehoord

Op Ghost Reveries vond ik ook niet alles even sterk, maar als geheel toch wel een redelijk overtuigende cd. We zullen ziet hoe het met Watershed vergaat.

Ja, das waar. Een mening hebben kan altijd. En ik heb de CD al ruim 3 weken in bezit, dus ik heb hem wel vaker geluisterd. Als je de CD helemaal gehoord hebt, dan begrijp je wat ik bedoel....

Nou ik ben benieuwd, ik ben in ieder geval altijd dol op de folkinvloeden van ze geweest dus daar zal het niet aan liggen.

@SdeBruijn: Hoe kom je aan die cd dan? Ik bedoel hij is nog niet gelekt, althans niet dat ik weet, en te koop is ie ook nog lang niet?

Stond een paar berichten naar boven.....

Volgens mij heeft dhr. Åkerfeldt (bijna) altijd alle tracks geschreven, dus zoveel verschil zou dat niet moeten maken. De andere bandleden zullen wel hun inbreng hebben, maar compositorisch is Opeth volgens mij grotendeels een 'one man show'

Het grote verschil is dat er dit keer werderom iets heel anders van is gemaakt.The Lotus Eater laat echt weer een compleet andere Opeth horen. Wat meteen opvalt zijn de blastbeats, die hebben we denk ik te danken aan de nieuwe drummer. Ook het intensievere gebruik van toetsen kan ik wel waarderen.

Porcelain Heart is een mooie rustige track. Ik mis wel een beetje de typische opeth-dynamiek, maar dat zal wel goed komen zodra het tussen de andere tracks op het album staat. Het stukje na 5 minuten is in ieder geval briljant.

Heb het nummer Porcelain Heart gehoord. Ik ben er niet echt over te spreken.. Het doet het niet echt bij mij. Het begint goed maar naar een tijd gaat het naar de achtergrond toe, het weet me niet echt te boeien. Het is een vrij rustig nummer (waar niks mee verkeerd is, zie Benighted, Face of Melinda, Isolation Years) maar het is.. niet echt boeiend. Het klinkt me te gerekt, en oninteresant. Nee, dat nummer doet het niet voor mij..

Mensen, mensen, mensen toch: niet panikeren aub. In juni komt dit ding uit en vorm dan je oordeel: deze groep heeft te veel klasse om er een zootje van te maken: Have a little faith...

niet te spreken over porcelain heart??? geweldig nummer qua opbouw met weer eens een mooie climax aan het eind. Als de hele cd van dit niveau is staat ie in huize ozwald zo weer op *****

Ik vind Porcelain Heart zelf ook minder dan The Lotus Eater, want dat is een fantastisch nummer. Maar ik begin aan Porcelain Heart te wennen. Kan niet wachten op de rest van het album.

Hele album is nu gelekt. Ga hem nu lekker luisteren en genieten.

Na een eerste luisterbeurt toch maar proberen om een soort van recensie op te tekenen.

Coil. Voelt meer aan als een lange intro dan een apart nummer, een soort Patterns In The Ivy, Epilogue (met vocals dan), For Absent Friends. Pluspunt is Nathalie Lorichs, die het nummer verrijkt met haar prachtige stem, maar verder niet zo'n heel bijzonder nummer. 4*

Heir Apparent. Toch wel het bruutste nummer van de hele cd, en het eerste nummer dat ik van Watershed hoorde na het optreden van de Melloboat. Het sluit mooi aan op Coil en het knalt er meteen in met een vette solo, dan een prachtig piano-intermezzootje en dan die door merg en been gaande grunts van Akerfeldt. Weergaloos nummer. 5*

The Lotus Eater. Mijn favoriete nummer tot nu toe van Watershed. Grappig begin met het geneurie van Akerfeldt, dan de clean vocals over de blastbeats, de Nintendo-keyboardsolo, dit nummer heeft alles wat een vet Opeth-nummer in huis hoort te hebben, maar toch is het anders dan alles wat ze hiervoor hebben gemaakt, maar dat geldt voor het hele album, dat merk je wel als je het luistert. Uiteraard 5* voor dit nummer.

Burden. Vreemde ballad. Wel een ontzettende gave keyboardsolo. Het einde is helemaal weird. Akerfeldt speelt een akoestische solo die eindigt in een verschrikkelijk vals getokkel, maar dan het lachje erachteraan, maakt het wel weer helemaal cool. Je moet hier geen knallend nummer verwachten. Dit is een sereen nummer. 4,5*

Edit: Tweede keer Burden luisteren en kan nu al de score ophogen naar 5*.


Porcelain Heart. Doet me een beetje denken aan Face of Melinda, een ballad gemengd met een paar vette riffs. Mooie cleane vocals van Akerfeldt weer die op dit album toch de overhand hebben. 4,5*

Hessian Peel. De eerste helft van dit nummer is rustig, maar halverwege het nummer knalt Akerfeldt erin met vette grunts en dit is het langste nummer en kent ook heel veel afwisseling, iets te veel naar mijn smaak, maar er zitten weer zo veel nieuwe dingen in dat het toch zeer zeer boeiend en indrukwekkend blijft. 5*

Hex Omega. De afsluiter van het album is vergelijkbaar met Hessian Peel, maar duurt met 7 minuten iets minder lang dan z'n voorganger. Goede slottrack met wederom een afwisseling tussen grunts en cleane vocals, stevige riffs en akoestisch getokkel om het zo maar even te noemen. Zo veel verstand van muziektermen heb ik niet 4,5*

Al met al een uniek en vreemd album. De progressieve (en jaren '70 ) invloeden zijn dit keer nog groter. Wat het verschil is dat je voelt dat er met plezier aan het album is gewerkt. Dat vond ik wat minder bij Ghost Reveries.

Kortom, 4+5+5+4,5+4,5+5+4,5 is 4,64, dus UITERAARD 5 sterren.
Werelds album. Zal het nog een paar keer moeten luisteren voordat ik precies weet waar het in mijn top 10 terechtkom, maar het komt er zeker in. Dikke aanrader.


5*

Coil klinkt iig al erg mooi, doet mij beetje denken aan Anathema nummers met hun zangeres.

Ik ben sprakeloos van dit album.
Zeer apart album, met veel cleane vocalen. Al zijn de grunts natuurlijk niet achterwegen gelaten .
De prog invloeden zijn in grote getalen te vinden op deze cd.
Het maakt het net wat lastiger te luisteren dan bijvoorbeeld Damnation of Deliverance (om maar de 2 uiterste te pakken).
Al met al een heeeeel geslaagd album!

Toppers:
1. Coil
2. Heir Apparent
3. The Lotus Eater

Wie geeft dit album nou een 1 ? is het zó erg

Ik ben nu met luisteren bij Porcelain Heart. Tot nu toe kan ik maar 1 ding zeggen over dit album: ongelovelijk goed

Wel erg wennen, het is nu veel moeilijker inkomen dan bij hun vorige albums.

sluit ik mij volledig bij aan

over de hele linie een geweldig album, vooral het nog progressievere karakter kan ik erg waarderen.

Mijn God, wat een geweldige CD. Dat het maar snel 2 juni wordt, ik kan niet wachten om dit uit mijn stereo te laten knallen.

Nog nooit heeft Opeth zo experimenteel en gevarieerd geklonken als op dit album. Er zijn erg veel invloeden uit allerlei genres aanwezig. Wat te denken van de folk-invloeden bij Coil of juist het technische extreme Meshuggah-achtige op Heir Apparant? The Lotus Eater klinkt echter weer als een klassiek Opeth nummer. Tot het middenstuk. Geniaal keyboardsolootje zoals we dat nog nooit gehoord hebben van Opeth

Met Burden worden we getrakteerd op een prachtige ballad, die het wel eens goed zou kunnen doen op de arrow rock playlist. Maar ook hier wordt de band aan het einde experimenteel: langzaam gaat de akoestische gitaar naar een andere stemming. Het klinkt bijna alsof de gitaar kapot gaat
Porcelain Heart is eigenlijk het enige nummer waarbij nog de Ghost Reveries invloeden te horen zijn. Dit nummer is voorlopig als single uitgebracht en is een van de toegankelijkere nummers op het albums.

Hessian Peel en Hex Omega doen ten slotte juist wel denken aan het oudere Opeth (pre-Deliverance). Wederom twee ijzersterke nummers.

Waar dit album van Opeth het meest op lijkt? Die vraag kan niet goed beantwoord worden, maar ik vermoed dat Blackwater Park het dichtst in de buurt komt. Wat ik wel weet, is dat ik dit een ontzettend goed album vind, dat zeker kan tippen aan Ghost Reveries, nee, zelfs Ghost Reveries weet te overstijgen. Het niveau van Blackwater Park haalt het nog net niet, maar de 5* zijn zeker gegund aan dit meesterwerk. Knappe band die mij weet te overtuigen dat dit niet het album van het jaar wordt.

Hoogtepunten: Heir Apparent, Burden, Porcelain Heart

Ik moet toch nog even wennen aan het keyboard gepingel

Dat keyboard gepingel is juist geweldig! Check die solo in Burden maar eens. Weergaloos.

excuus, zag dat ik de 1 (per ongeluk) had gegeven, heb hem verwijderd, heb de cd nog niet kunnen beluisteren, zal pas begin juni worden, man kan niet wachten na al deze recensies........