Opeth - Watershed (2008)

Waarom zou Gelink de plaat 0,5* gegeven hebben?

Niet z'n smaak zou ik zo denken.

Ik ga toch ook al een stem plaatsen, 3,5*. Het is natuurlijk Opeth - fantastische productie (naar mijn smaak toch) - maar voorlopig is de grote 'klik' er nog niet.

Wat is Heir Apparent toch heerlijk, lieg ik als ik zeg "Bruutste Opeth nummer ooit gemaakt" ?

Hele album is geweldig, echt totaal anders dan hun vorig werk, komt zeker in mijn jaarlijstje.

Ik heb em nu ook binnen.. 1e 2 nummers nu gehoord, Coil moet het meest verschrikkelijke Opeth-nummer tot nu toe gemaakt zijn, zo ontzettend kazig en over the top... En sorry Kasper, dit heeft i.m.o. helemaal niks met folk te maken...

2e nummer is een stuk beter, maar heeft nog wel dat kazige keyboardgeluid wat voor mij Ghost Reveries zoveel minder maakte, de harde uitbarstingen zijn goed, die hebben nog geen kracht verloren, maar die rustige stukken zijn toch wel veel minder dan op een Deliverance of Blackwater Park.


/EDIT.. nu weer een paar nummers verder..

Ik heb eigenlijk in elk nummer nog wel genoeg Ghost Reveries achtige keyboardriedeltjes en overmatige prog-heid gevonden. The Lotus Eater en Burden hebben mijn mening over deze plaat nog weinig beter gemaakt. Burden is gewoon skyradio-muziek... Nee.. over het algemeen zitten er in dit album tot nu toe stukjes die wel boven GR uitschieten, maar evenveel stukjes die een stuk minder zijn.

Best wel een kort album ook.

@Jelle: jammer dat je het album zo tegen vindt vallen, ik blijf het in elk geval een heeeeerlijke toevoeging op mijn Opeth collectie vinden

Maar wel een kort album inderdaad nu je het zegt

pff.

De nieuwe Opeth dus.
Het begint bij nummer 1, waar je er eens lekker voor denkt te gaan zitten krijg je zo'n soft zooitje voor je kop, met wel mooie vrouwelijke vocalen, dat dan wel, maar het doet me bar weinig.
De 2 daaropvolgende songs zijn wat beter, vooral Heir Apparant. Waar op voorgaande albums de rustige stukken van toegevoegde waarde waren, voegt het hier echter bijna niks toe. erg jammer.
Dan begint het gezeur. Ik hoorde jelle al es de term Skyradio op tafel slingeren, en ja, tis dat er nog wat gitaartjes in voorkomen, maar damn wat zijn die 3e en 4e song oersaai. Ik ben best voor ballads, maar dit is wel zo vervelend, en suf.
Later krijgen we dan wel weer de metal terug, best hard ook zelfs, maar t doet me weinig, en t probleem blijft, die rustige stukken word te weinig mee gedaan.

2.5 in een milde bui.

Dat is ook mijn enige minpuntje. Er had nog wel een lang nummer bij gemogen van een minuut of 10. Maar goed, op MAYH zijn de nummers ook niet langer dan 10 minuten en dat is ook een topplaat.

Aardig album, maar Opeth heeft in het verleden al vele malen beter laten zien. Ik hoor nog meer prog invloeden dan op Ghost Reveries, maar dat staat me typisch genoeg nog het minst tegen aan deze plaat. Op dat vlak vind ik 'm zelfs beter gelukt dan z'n voorganger.
Voor de rest lijkt het voornamelijk op een hoop losstaande ideeën die om de één of andere reden allemaal op dezelfde plaat zijn beland, maar die zelden een goed geheel vormen. Er zit echt kop noch staart aan de nummers, het zijn gewoon steeds stukjes aan elkaar geplakte muziek zonder enige lijn erin.
Vooralsnog maak ik er een 3 van.

Weer een geweldige Opeth productie.
Ik heb lang uitgekeken naar dit album en mischien moet ik nog een beetje wennen, maar ik had ook niet beter durven verwachten.

Binnenkort zet ik hier nog wel een uitgebreid verslag neer als ik het album door en door ken.

Vooralsnog 5*

Heir Apparent is hoe ik Opeth het liefste hoor. Meesterlijk nummer.

Mijn hemel, dit is veel beter dan ik hoopte, echt prachtig. Het eerste nummer vond ik wat twijfelachtig op het eerste gehoor, maar daarna barst deze plaat op een geweldige manier open. Het keyboard gebruik komt hier een stuk beter uit de verf dan op Ghost Reveries, en hoorde ik nou ook fluiten e.d.? Jazeker, het meest prachtige instrument op een plaat van Opeth, en dan ook op een prachtige manier gebruikt. Hier gaat een hoog cijfer uit rollen.

Zingt Akerfeldt nou een stukje zweeds op Hessian Peel?

Ik heb net Porcelain Heart gehoord en ik hink op twee gedachten.

+: het is echt een hecht nummer, zonder 'random riffing', wat Opeth vroeger nog al eens deed

+: het is een mooie hybride van metal en pop, zonder gothic metal te zijn (gelukkig)

-: het ruikt toch allemaal een beetje naar een invloed van Roadrunner, ook op Ghost Reveries was dat al zo, met van die single-edits, ik bedoel vroeger schreef Opeth nooit "refrein-liedjes".

Jammer, heel jammer. Ik had veel van deze cd verwacht en ik hoopte eigenlijk ook op een typisch Opeth album. Maar toen ik Coil hoorde, werd ik meteen weer uit de droom gehaald. Nee dat is niet de Opeth waar ik van hou. De rest is allemaal wel beter, maar waar blijft die sfeer, die in Blackwater Park zo goed zit? Dit album mist echt iets, en daar kunnen strijkers, fluitisten en weet ik wat allemaal niets aan verbeteren.

3,5* (Het blijft Opeth, en het zit dus wel allemaal goed in elkaar en zo )

Volgens mij is het achteruit afgespeeld, las ik ergens, maar dat weet ik niet zeker.

Akerfeldt zingt hier achterstevoren. Hij zingt "my sweet satan, I see you"

http://sharebee.com/5ab50f8d

Hoe meer ik Hessian Peel en Hex Omega luister, hoe beter ze worden. Watershed stijgt in mijn top 10.

Ik neem aan dat ze de fluitgeluiden uit een mellotron getoverd hebben, maar het levert inderdaad wel een magisch effect op. Nooit gedacht dat het zo goed zou werken op een Opethplaat.

@AHWA: Dit heb ik ook. Moet echt eerst even een beetje wennen aan deze 2 nummertjes.

Heb de hele plaat gister 1 keer geluisterd, en na die eerste luisterbeurt ben ik van mening dat er hele, hele goede momenten opstaan. Soms lekker bruut, soms wat softer, goede instrumentale stukken en vette composities. Toch kreeg ik al met al de indruk dat de hele plaat een net iets te softe indruk achterlaat.

Momenteel heb ik em voor de 2e keer aan staan, en de brute stukken zijn toch wel extreem bruut zeg. Heel vet. Ik moet nog vermelden dat de unieke sound van Akerfeldt & co over het album heen druipt. Het mooie is dat dit album niet een herhaling is van wat we al kennen. Watershed blijft zeker wel vernieuwend en verassend, duidelijk hoorbaar ook te danken aan de nieuwe drummer: Martin Axenrot.

Al met al, het klinkt heel erg vet, maar heeft na mijn eerste luisterbeurt een iets te softe indruk achtergelaten. Denk dat ik nog even moet wennen aan de plaat, zoals ik dat bij bijna alle nieuwe platen van mijn favoriete artiesten moet. Ik stem daarom nog niet, maar luister nog even een paar keer voor ik oordeel...

De speciale editie van dit album zal ook een 5.1 surround sound mix bevatten. Dat juich ik natuurlijk altijd ten zeerste toe.

Vraagje: zitten er ook nummers bij waarop niet wordt gegrunt? Ik houd nl. wat meer van de Damnation-stijl.

Hier wordt vrij weinig op gegrunt, vind ik.

Best mooi hoor, maar het is muzikaal niet meer dan een herhalingsoefening. Bovendien is het album wel heel erg rustig. De songs zijn aan de (te) lange kant en kennen een te weinig spannende opbouw. Nee, hier had ik meer van verwacht.

écht??

ik ga 'm nú voor de eerste keer beluisteren!!!

@dynamo d: in Coil, Burden en Porcelain Heart wordt niet gegrunt.

Er wordt inderdaad weinig in gegrunt, maar als er gegrunt wordt klinkt het gewoon verschrikkelijk bruut.

Mijn grootste minpunt bij het album is dat er wel een nummer bij had gemogen, maar gelukkig zullen er wel extra nummers bij de Special Edition zitten, als ik et goed heb.

en op Hex Omega wordt ook niet gegrunt. In je recensie had je het ook al over een 'afwisseling tussen grunts en cleane vocals' in dat nummer, je had 'm toch wel geluisterd voordat je die recensie schreef eh

Klopt helemaal, er zitten geen grunts in. Ik had de cd pas 1 keer geluisterd toen ik de recensie schreef. Ik was even in de war met ballads versus wat hardere nummers en dacht dat er ook in gegrunt werd in Hex Omega. Mijn fout. Foutje baas, moet kunnen.

Inderdaad, foutje moet kunnen. Omdat je 'm inmiddels al vaker geluisterd had, dacht ik dat we de term 'grunt' misschien moesten herdefiniëren, maar dan zijn we er nu uit.
Het viel me eigenlijk destemeer op dat het een gruntloos nummer was omdat het over het algemeen een vrij gruntarm album is. Niet dat het daardoor meteen een minder album wordt, maar opvallend is het wel.

Ik wacht overigens met smart op de cd- en vinyl-versie, die rip (die ik heb althans) klinkt niet altijd even best. Er valt wel heel veel detail weg.