Opeth - Watershed (2008)

Wat vaker beluisterd nu en ik blijf bij m'n eerdere kritiek: er zit totaal geen lijn in de nummers. Stukjes snoeihard worden regelmatig zeer abrupt en onnodig onderbroken door ambient- of folk-achtige tussenstukjes en dat komt ontzettend geforceerd op mij over. Ik heb zelfs het gevoel dat bij de hardere nummers de losse stukken zo in een andere volgorde gezet kunnen worden en dat dat zo'n beetje hetzelfde album zou opleveren.
Natuurlijk hoort het contrast tussen hard en zacht op een Opeth plaat, maar dit is me veel te bedacht.

Toppunt is wel de omgedraaide tekst in Hessian Peel: ja, dat kan ook nog, tekst omdraaien, doen dus!

Zelfingenomen of pretentieus is het nog net niet, maar als dit de Opeth ontwikkeling voor de komende tijd is ga ik toch echt afhaken.
Overigens zitten er nog genoeg stukken in de plaat om van te genieten, dus een krappe voldoende haalt ie nog net.

Na een paar luisterbeurten is mijn eerste, zeer negatieve, indruk weggevaagd, en overschaduwd het positieve gelukkig weer het negatieve. De paar prachtige momenten zijn vooral te vinden in Coil, Burden en Hessian Peel.

Toch heb ik voor de 2e keer het gevoel dat Opeth niet meer weet hoe ze de rustige met de hardere momenten goed kunnen samensmelten, eerder was dit al het geval met Ghost Reveries. Dit album lijkt dan ook meer op Damnation part 2 featuring Ghost Reveries dan op een geheel vloeiend lopend album, wat Still Life bijvoorbeeld wel was.

Het nummer waar ik nog het meeste moeite mee heb is Heir Apparent, en had van mij dus ook de prullenbak in gemogen. Het nummer toont zowaar een gruntende Akerfeldt die niet bijster goed klinkt(!), hoe is het mogelijk. Ook past het nummer niet in het totaal plaatje.

Maar goed, wat overblijft zijn 3 geweldige songs, en evenveel niet zo denderende maar toch leuke songs plus één slecht nummer. En dan te bedenken dat 2 toch wel vrij essentiele krachten van Opeth (Martin Lopez en Peter Lindgren) de band verlaten hebben. - Het had erger gekund.

Dit was het eerste album van Opeth waarin ik me meer heb verdiept dan maar 1 of 2 nummers. En ik heb er totaal geen spijt van!

Het album Watershed is een heel apart album. Vooral als je nog niet van Opeth hebt gehoord en hun muzieksoort dus niet kent, is dit een behoorlijke verrassing(voor mij was dat het tenminste).

Het album begint heel mooi met Coil. Een mooi rustig nummer wat muzikaal erg leuk en mooi in elkaar zingt. Het duet tussen Akerfield en Nathalie Lorichs is goed uitgewerkt en kan dan ook zomaar wat emotie oproepen :O Daarna meteen het ruigste nummer van het album, vooral qua begin dan. De Grunts van Akerfield komen mooi naar voren. De gitaarrifs uit dit nummer zijn ook lekker meeslepend en vooral afwisselend. Net als je een tijdje een riff luisterd en hem zat begint te worden dan veranderd hij weer naar een totaal ander riffje of zelfs een mooi solo. En wat ook zo speciaal is aan dit nummer, het rustige stuk. Als je begint aan dit nummer heb je het gevoel dat je een lekker ruig nummer te wachten staat. Maar niets is minder waar, want op het middenstuk staat je zowaar een heel mooi melodisch stuk te wachten. Maar niet voor te lang want daarna komt ineens weer een ruig stuk. En dat heel mooi in elkaar overgaand! Eerst horen dan geloven, luisteren dus:D

Dan de Lotus Eater. Weer zo'n apart nummer(apart is positieve zin, laat dat duidelijk zijn ). Het begint met een neuriende Akerfield waarna het tempo snel opbouwt en het nummer echt start. Ook dit is afwisselend nummer te noemen, maar bevat minstens zo veel verrassing als Heir Apparent, met als leukste verrassing het Jazz-achtige stuk rond het midden van het liedje. Wat klinkt dat mooi! Alleen al voor dat stukje zou dit album geroemd kunnen worden! De gitaren zijn hier ook weer lekker bezig evenals de drummer, voor wie eigelijk een speciale vermelding gemaakt moet worden. Wat een geweldige drumwerk laat hij hier zien. Niks zoals je het zou verwachten, maar origineel en afwisselend!

Tja Burden. T is me nog niet gelukt dat nummer echt te gaan voelen. te gaan snappen. Ik heb hier dan ook niet echt iets over te vertellen. Het nummer pakt me niet beet en ik heb het dan ook maar een paar keer geluisterd, wat vrij weinig is in vergelijking met de rest van het album.

Porcelain Heart dan Ook hier komen de ingredienten die het zo goed doen op dit album weer heerlijk naar voren. Mooi clean zingen kan Akerfield ook veel beter dan gemiddeld en tja de drums weer. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen dat de drums gewoon waanzinnig zijn:D! Porcelain Heart is verder een redelijk rustig nummer met veel melodische stukken die goed op elkaar aansluiten.

En dan niet: TA TA TA TATA: Hessian Peel. Het beste nummer van dit album voor mij! Het begin alleen al. Een mooie lage toon en dan de akoestische gitaar erbij, waarna een elektrische gitaar ook om de hoek komt kijken. Langzaam wordt dit nummer opgebouwd waarna het door middel van een raar maar mooi geluid meteen op zijn climax komt. Geweldig gedaan! Daarna zwakt het nummer weer wat af en komt er nog (alsof er niet genoeg moois was geweest) een gitaarriff die toch net iets anders is dan de anderen. Hoewel het meer een paar noten zijn in plaats van een riff blijft het gewoon een mooi stuk. Te vinden op: 7:25 Het nummer sluit af met weer een apart soort geluid, iets wat ik nog steeds niet echt plaatsen kan.

En dan alweer het laatste nummer van dit album. Ik haal Hex Omega en Porcelain Heart bijna altijd door elkaar. Het begin lijkt namelijk best wel op elkaar. Hex Omega begint redelijk wild waarna het langzaam een heel erg rustig nummer word met drums die op een langzame maat meespelen. Waarna gewoon weer het lekkere riffje wordt gespeeld. En dat allemaal vloeiloos in elkaar overgaand. Knap, heel knap!

Al met al, dit albums vind ik gewoon een topper! Jammer van Burden maar verder weet dit album mij altijd erg goed te raken en bevat het niet echt hele slechte nummers. 4,5*

Opeth is een band die steevast kwaliteit levert. Hoewel ik hun oudste werk niet volledig weet te waarderen (wegens wat te grauw en soms wat te onsamenhangend) hebben ze vanaf Blackwater Park (en eigenlijk ook al vanaf Still Life) allemaal zeer goede tot ronduit uitstekende albums afgeleverd. Epische death metal die mede dankzij een uitstekende productie vermijdt in het ravijn van de potsierlijkheid te storten, wat gezien de nogal over-the-top vocalen makkelijker gezegd dan gedaan is. Omdat het allemaal zo propertjes klinkt, én omdat frontman Mikael Åkerfeldt een cleane zang heeft die aardig te pruimen valt, is Opeth een ideale groep om kennis te maken met gruntmuziek. Ook Watershed bevat dezelfde sleutelelementen die Opeth zo'n succes maakt. Instrumentaal is het allemaal topklasse, ook de nieuwe drummer kan het hoge niveau probleemloos aan, hij introduceert zelfs een voor Opeth nieuw element: blastbeats in the Lotus Eater. De nummers zijn als vanouds een superpositie van harde metalstukken en sfeervolle rustige passages, die een adempauze gunnen aan de fervente headbanger.

Sinds Akerfeldt vader werd in 2004, is de muziek van Opeth wel verder geëvolueerd naar de progrock. Ghost Reveries vond ik daarom een stap terug, en Watershed gaat in dezelfde richting voort. Keyboard riedeltjes zoals in the Lotus Eater zijn niet aan mij besteed vrees ik. Ook voelen de sprongen in maatsoort soms kunstmatig aan, zoals in de riff van Heir Apparent. Beetje spijtig, maar er blijft nog genoeg lekkers over voor een 3,5*.

Nog een uitsmijter: What's up with all the sorrow? Het woordje sorrow komt echt wat te vaak terug op dit album. Da's dan weer één van de nadelen van een cleane zang zeker.

Ik ben de enige niet - zoals bij de commentaren uit zo ongeveer elk Opeth-album op deze website blijkt - maar het heeft bij mij enige tijd geduurd voordat bij Opeth de zaken op hun plek vielen. Qua beluistering ben ik tot nu toe blijven steken bij Blackwater Park, Morningrise, deze en Deliverance (dat was als ik het wel heb de volgorde). Het idee bleef lang hangen dat ze met The Drapery Falls één briljant nummer hadden afgeleverd en dat bij de rest de balans wat zoek was.

Niet geheel verwonderlijk heeft Watershed uiteindelijk de deur naar meer Opeth definitief opengezet. Waar voor mijn gevoel bij Blackwater Park nog steeds af en toe langdradigheid op de loer ligt, wordt hier geen noot verspild. Het zijn de bekende Opeth-elementen, maar met kennis van een beperkt aantal Opeth-albums lijkt hier alles geperfectioneerd. Van het contrast tussen Coil en Heir Apparent via de giftige riff die tot twee keer toe Porcelain Heart binnen komt zeilen tot het majestueuze slot dat Hex Omega is.

Wellicht heb ik op zeker moment alle Opeth-albums beluisterd en huil ik dan mee met de wolven in het bos dat het hier te routineus geworden is. Tot die tijd krijgt deze plaat een stempeltje "beste Opethalbum" en een stemverhoging tot 4½*.

Prachtige haast ambient stukken, worden afgewisseld met fraaie rustige muziek en dan weer (kei-)harde uithalen. Mooie cleane zang wordt soms ingewisseld voor grunts, die mij op deze plaat in het geheel niet storen, integendeel. Rustige tempo's worden ineens grove versnellingen: van een Noorse bergbeek naar een wilde rivier.

Ondanks alle afwisseling is de plaat een mooi geheel, door een overall herkenbare Opeth sound en omdat elk nummer op zich (zeer) geslaagd is. Mijn favorieten zijn Heir Apparant, The Lotus Eater & Burden, met een fraaie orgelsolo. Er worden trouwens veel verschillende instrumenten gebruikt. Op de geremasterde 180 gram groene vinylversie klinkt de productie werkelijk fantastisch. Veel is mooi en geslaagd aan Watershed.

Het wordt erg lastig om albums een plaats in de ranking te geven. Het niveau is wederom erg goed. Watershed voelt heel natuurlijk aan na Ghost Reveries. Het is wederom een behoorlijk technisch album en het maakt absoluut weer indruk, maar ik merk wel dat het aantal momenten dat Opeth imponeert, wel echt minder geworden zijn. Wellicht dat de band daarom wel een flink andere koers is gaan varen. De eerste vier songs zijn het best. Hessian Peel doet me niet bijster veel en begin ik zelfs aan 4* te denken. Hex Omega is gelukkig de weergaloze afsluiter die de gedachte weer ongedaan maakt. Opeth gaat zelfs even epic. Geweldig album weer.

Tussenstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Still Life 4,5*
6. My Arms, Your Hearse 4,5*
7. Orchid 4,5*
8. Watershed 4,5*
9. Morningrise 4*

Het laatste album met grunts nestelt zich gemak in de bovenste regionen van mijn lijstje. Openingsnummer Coil is iets compleet anders dan wat ik van de band gewend ben door de toevoeging van vrouwenvocalen en Hessian Peel is wat mij betreft weer een ultiem horrormetalnummer. Ik weet niet of het de switch van drummer en gitarist is, of dat er ook daadwerkelijk iets anders in de sound is, maar ik heb het idee dat de band hier toch net weer wat anders te werk gaat. Het levert in ieder geval voor mij non stop hoogtepunten op. Ik vrees wel licht voor wat er hierna plaats gaat vinden.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Watershed
3. Ghost Reveries
4. Damnation
5. Still Life
6. Deliverance
7. My Arms, Your Hearse
8. Orchid
9. Morningrise

Watershed: Van ‘not amused’ naar 'too good to go'.

Opeth klinkt iedere keer weer anders. En dat maakt Opeth erg leuk om te ontdekken. Maar wat vind ik er nu van? Van de zangeres in Coil ? En van Heir Apparent ? Dit nummer mag dan wel lekker knallen, maar verzuimt het anker uit te gooien. En The Lotus Eater ?

Maar ik laat mij graag weer onderdompelen. Omdat geduld een schone zaak is. Omdat sommige dingen tijd kosten. En vooral omdat Opeth voor verrassingen zorgt en een ‘nieuwe’ interessante band voor mij is geworden de afgelopen weken.

Burden is het eerste nummer dat de armen naar mij uitstrekt. Met een fraai orgeltje als presentje. Met prachtig gitaarspel als toetje. En het werkt. Gelukkig maar. Maar wat gebeurt er nu weer? Bandje uit de cassette getrokken door een haperend aandrukrolletje? Haha! Nee, dit is een grapje. Geniaal!

De oren staan plotseling weer op stokjes. Porcelain Heart is zo’n lied. Ik mis wel wat warmte in dat markante stemgeluid. Het is wat aan de scherpe kant. Het blijft echter - hoe dan ook - een fijn nummer.

Wat mij - tot nu toe - bij Opeth nog het meest opvalt is dat naarmate de albums vorderen, de melodieën mooier worden. Vaak, niet altijd. Hession Peel is daar een voorbeeld van. Ook stevige zang bij tijd en wijle, maar dit nummer houdt mij wel langdurig in de greep. En Hex Omega lijkt nog grootser uit te pakken. Dit klinkt als muziek in de ochtend. Nee, oren. Stomme autocorrect.

Is dit nu alweer het laatste nummer? Nee. Er komen nog drie nummers aan. Dat zijn de bonusnummers. Maar die zijn niet zo interessant voor het verhaal. Een daarvan is een bluesnummer. Met een wiegeliedje in het Zweeds erachteraan. Succes verzekerd.

Het album Watershed is een voorlopige middenmoter gebleken en waar de meest aansprekende melodieën voornamelijk in de tweede helft van het album te vinden zijn. Het is goed dat ik ben blijven luisteren.

Zo… nog drie albums te gaan. Pale Communion en In Cauda Venenum hebben stuivertje gewisseld. En Blackwater Park stijgt naar de zesde plek.

01. The Last Will And Testament 5*
02. In Cauda Venenum 4.5*
03. Pale Communion 4.5*
04. Still Life 4*
05. Damnation 4*
06. Blackwater Park 4*
07. Sorceress 4*
08. Watershed 4*
09. Heritage 3.5*
10. Ghost Reveries 3.5*
11.
12.
13.
14. Orchid