The Raconteurs - Consolers of the Lonely (2008)

Broken Boy Soldiers was voor mij een leuke verrassing omdat ik het best een fris rockplaatje vond.
Deze opvolger is meer verrassend doordat het zo snel en onverwacht op de markt komt. Tussen aankondiging en release zit niet veel tijd en dat is best uniek te noemen in de hedendaagse muziekwereld.
Mooie stunt natuurlijk want aandacht volop!
Maar het gaat uiteindelijk om het album zelf en die is net als de voorganger leuk te noemen. Toch bekruipt me het gevoel dat juist het frisse van het debuut zat in de 'eenmaligheid'. Eenmaligheid die dus nergens op gebaseerd bleek getuige deze opvolger. Nu deze er dus is merk ik ook dat ik dit album niet heel erg veel meer vind toevoegen wat niet wil zeggen dat ik het geen goed album vind, integendeel, maar op zich heb ik genoeg aan Broken Boy Soldiers, althans dat denk ik. Ik voel niet meer zo de urgentie (voor zover die natuurlijk ook opging voor het debuut, maar dat voelde als een leuk uitje voor Jack White).
Toch merk ik ook dat ik met dit soort opmerkingen moet oppassen want ik ontdek telkens wel weer nieuwe dingen (blazers bijvoorbeeld) die de nummers een hoop sjeuigheid geven zoals dat ook op de laatste White Stripes het geval was.
Om een lang verhaal kort te maken: Consolers of the Lonely is een heerlijk rockplaatje zoals we zovele heerlijke rockplaatjes hebben. Laat de lente er maar mee beginnen en dan zien we later wel hoe lang het houdbaar blijkt te zijn.
Een zeer ruime 3,5, dat zeker... en als de lente in mijn bol slaat kan het altijd nog een 4* worden net als het debuut, nee, laat ik gewoon gek doen en er toch een 4* van maken (alleen al vanwege het nummer The Switch and the Spur

Dit album is absoluut een van mijn favorieten van dit jaar. Het heeft inderdaad wat tijd nodig om goed en wel door te dringen, maar wat een topalbum is het toch. En dan die lyrics, bij The Switch and the Spur bijvoorbeeld:

Any pour souls who trespass against us
Whether it be beast or man
Will suffer the bite or be stung dead on sight
By those who inhabit this land

For there's is the power and this is their kingdom
As sure as the sun does burn
So enter this path, but heed these four words,
You shall never return...

Ik zou het bijna een episch meesterwerkje durven noemen, deze Consolers of the Lonely...

De reïntegratie van Ward deel 17:

Met deze plaat liet Jack White zien dat The Raconteurs meer was dan een eenmalig hobbyproject. Al klinkt het nog steeds als een vriendenband die in een schuurtje even een stapeltje rocknummers hebben opgenomen. Het plezier straalt er namelijk weer af. De classic rock invloeden liggen er duimendik bovenop. De dikke gitaarriffs volgen elkaar in rap tempo op, waardoor bands als The Who en Led Zeppelin nooit ver weg zijn. Eentonig wordt het echter nooit. Zo zijn er ook duidelijke invloeden van folk (Old Enough, Top Yourself), Ennio Morricone (The Switch and the Spur), punk (Five on the Five) en blues (Carolina Drama). De snelle rockers worden ook goed afgewisseld met meer slepende en rustige nummers (zoals het mooie pianonummer You Don’t Understand Me) De stemmen van Benson en White passen goed bij elkaar, alhoewel ze misschien qua klankkleur iets teveel op elkaar lijken. Maar de afwisseling tussen White’s maniakale manier van zingen en de meer gecontroleerde stem van Benson werkt goed.

Aangezien ik buiten de singles om White eigenlijk alleen van The White Stripes kende, moest ik wel even wennen om White in wat vollere composities te horen. Waar The White Stripes bekend staan om hun minimalisme, klinkt het hier allemaal wat bombastischer. Dat komt aan de ene kant door het gebruik van blazers en strijkers, maar ook door de wat meer bombastische refreinen. Al spreekt het simpele rechttoe rechtaan geluid van The White Stripes mij meer aan, gaat dit hem echter ook aardig af. Alleen het door Benson gezongen Many Shades of Black gaat voor mij echt over het randje. Dat nummer klinkt iets te glad en pompeus, flinke misser. Ook het daarop volgende Five on the Five is een niemendalletje, met name die outro is wel erg infantiel. Het niveau daalt wat mij betreft sowieso wel een beetje op de tweede helft van het album. Al wordt dat nog wel goedgemaakt door miniatuurtje Pull This Blanket Off en de meeslepende afsluiter Carolina Drama. Op laatstgenoemde laat White horen dat hij weet hoe je een spannend verhaal verteld.

Een plaat die laat horen dat White en Benson vakmannen zijn, die met gemak een gevarieerde meeslepende ouderwetse rockplaat afleveren. Persoonlijk zal dit soort rock echter nooit helemaal mijn genre worden ben ik bang. Ik heb niet zoveel op met dit soort gitaarriff gedreven muziek (heb ook een broertje dood aan gitaarsolos). Bovendien duurt de plaat voor mijn gevoel iets te lang, zeker aangezien er ook wel enkele missers opstaan. Een onvoldoende zou ik er ook nooit aan geven, daarvoor zit het simpelweg te goed in elkaar. Maar meer dan een ruime drie sterren zit er voor mij helaas niet in. 3*

Als Jack White liefhebber ken ik natuurlijk the Raconteurs ook al lang. Dit Consolers of the Lonely is hun beste plaat, maar het was al even geleden dat ik 'm draaide. Door Salute Your Solution, die ik in een trailer hoorde, pakte ik het album er weer bij. Dat is trouwens een tri-fold 2LP in een echt prachtige hoes. En het geluid van het zware vinyl is indrukwekkend.

Ik ben eigenlijk behoorlijk overdonderd door deze plaat. Wat een klasse muzikanten, wat een klasse muziek. Sterker nog, dit hoort bij de allerbeste Jack White platen. Het album staat echt vol met geweldige rocksongs in allerlei soorten. Bluesrock, countryrock, rustiger songs, hardere tracks en toch met één mooie gezamenlijke sound.

De allerbeste nummers zijn de opener en titelsong, het hardere strakke Salute Your Solution, de prachtige pianosong You Don't Understand Me, het sterke Switch and the Spur, de bluesrock van Many Shades of Black en het geweldige slotnummer Carolina Drama. Wat een plaat!

Ik ben de laatste weken steeds meer onder de indruk van de veelzijdigheid van dit album en verhoog maar weer opnieuw.Eigenlijk klopt bijna alles aan Consolers of the Lonely terwijl ik hem hierboven nog af en toe wat saai en te poppie vond.
Nu zijn er heerlijke en afwisselende nummers met soms een scherpe gitaarsolo van Jack White,dan weer een prachtig piano riedeltje of een gedegen blazerssectie.De songs gaan van rock naar pop en soms valt er zelfs een vleugje Country/folk te beluisteren (Top yourself).
Many Shades of Black blijft mijn favoriete nummer maar mindere nummers kan ik nu niet meer ontdekken op dit album.
Prachtig eigenlijk dat de tijd zo'n positieve invloed op een plaat kan hebben,misschien moet ik Broken boy soldiers binnenkort ook maar weer eens onder de loep gaan nemen.