The Raconteurs - Consolers of the Lonely (2008)

Volgens mij is het Attention, met dat leuke basloopje? Zonde van hoe die drums daar in meegaan..

De CD van '08!

En weet je wat, ik maak hier gewoon een 5* van, wat een fijne plaat toch

Laten we alsjeblieft hopen dat deze band blijft bestaan. Datgene wat bij the white stripes net ontbreekt hebben the raconteurs wel!


Geweldig album, vind deze ook stukken beter dan de voorganger.

ben het met lowieke eens wat ik bij de stripes mis
Krijg ik bij deze mannen wel alleen kan me vinger er nou niet opleggen wat het nou presies is

Maar inderdaad een geweldige band

Goed album die ik, toen ik 'm net binnen had, grijsgedraaid heb.
Maar het is wel een album met beperkte houdbaarheidsdatum . Wanneer ik 'm opzet klinken de nummers niet meer zo spannend...

Lang geleden eens enkele nummertjes beluisterd, nu weer vanonder het stof gehaald. Véél beter dan ik me herinnerde! Misschien had ik er niet genoeg tijd voor genomen.

4.5*

The raconteurs klinken hier veel voller, professioneler dan in hun vorige. wat niet altijd een positief effect heeft maar hier duidelijk wel. en carolina drama

Inderdaad, echt een ongelooflijk goed nummer vind ik dat.

Voor de rest ook een fantastische plaat, met zeer veel energie. voor mij één van de leukste platen van de afgelopen jaren, en eentje die ik met regelmaat nog opzet. Jack White is echt een onbeschrijfelijk talent.
Het is echte rechttoe rechtaan muziek, zonder al te veel franjes, maar gewoon strak en goed gespeeld.

Ik heb hen ook op Werchter aan het werk gezien, en daar was Jack White ook in een supervorm. De energie en gitaarkunst die die man op het podium brengt, is geweldig om te zien.

Many shades of black...


Is dit nog te overtreffen???

Erg goed album. Jack White blijft natuurlijk het hoogtepunt met zijn fantastische solo's. Vooral bij Many Shades of Black gaat het echt door merg en been heen (ten positieve). Fantastisch.

had enough of this modern times

The White Stripes heb ik tot op heden nooit intensief beluisterd, dit vind ik in ieder geval zwaar genieten...

Niet de CD van 2008, Lijst van 2008

Zalig album! Luister 'm nu voor de 4e of 5e keer en hij blijft 't doen voor mij!

4 sterren!

Of toch 3.5

Ach, de uitvoerige mening maakt het goed.

Hahaha, ik gaf die mening toen ik 'm zat te luisteren, en toen het album afgelopen was dacht ik: Noujaaaa, 3,5 ster is ook wel goed genoeg.

Vergeet de inbreng van Brendan Benson niet.
Zeer fijne singer/songwriter, zo blijkt ook uit zijn solo-albums.

Ik ben hem nu net gaan luisteren en ik vind het echt een lekker album. Dus 4 sterren.

Zat er net aan te denken een vergelijkbaar bericht te plaatsen. Toch waardeer ik hem nog wel genoeg om mijn stem op 4 sterren te houden.

En alweer een fantastische plaat van Jack White. Hij maakt alleen maar goede nummers maar is ook altijd vernieuwend en volgt geen formule. Zal hij ooit een slechte plaat maken??

Veel poppier dan White Stripes, het is dat White meedoet, anders zou het als een kaartenhuis in elkaar zakken, nu blijft er nog ietsjes van over... Staan inderdaad een paar erg goede nummers op, maar ook een paar dingen die zo slap zijn dat er echt niks meer aan is.. geef mij dan de rauwe power van de Stripes maar... Dit is veel meer een bandje-bandje

Blijft een hele goede plaat, die je gewoon jarenlang kan blijven draaien. De lekkere combinatie van het garage geluid dat in Jack White huist en de goed gelaagde folk setting maakt dit album uniek voor jack white, terwijl hij muziektechnisch niks nieuws doet en het erg simpel houdt. Carolina Drama als favoriet en het hele album als een van de beste uit haar jaar.

Een zijsprong van Jack white. Van de White stripes naar The Raconteurs. Maar wel een hele goede zijstap. Vreemd heb ik altijd gevonden dat zijn muzikale uitstap een stuk commerciëler en meer main stream is dan zijn (toen nog) voornaamste band, white stripes. Laatst genoemde band is veel experimenteler en dwazer.

Voor de liefhebbers; zowel Jack White als Brendan Benson hebben pas geleden een nieuw album uitgebracht

Voor de liefhebbers: van hun optreden op de tour rond dit album in 2008 in Montreux is een dvd uitgebracht. En laat je daar nu ook een geweldige geluidsvariant van kunnen pindakazen. Het is een uitstekend concert, wat iets meer scherpere randjes toont dan op de plaat. Maar dat is logisch, als je alleen Jack White al live hebt meegemaakt. Luister bijvoorbeeld eens naar de hele lange versie met geweldige solo's van Blue Veins.

Goeie tip, daar ga ik snel achteraan. Heb ze dat jaar op Werchter gezien, en dat was een geweldig optreden. (beter dan Jack zijn nieuwe tour vind ik persoonlijk)

Wow, dan moet het wel erg goed zijn geweest, toen op Werchter. Want ik vond hem recent in de HMH al indrukwekkend goed.

De reïntegratie van Ward deel 17:

Met deze plaat liet Jack White zien dat The Raconteurs meer was dan een eenmalig hobbyproject. Al klinkt het nog steeds als een vriendenband die in een schuurtje even een stapeltje rocknummers hebben opgenomen. Het plezier straalt er namelijk weer af. De classic rock invloeden liggen er duimendik bovenop. De dikke gitaarriffs volgen elkaar in rap tempo op, waardoor bands als The Who en Led Zeppelin nooit ver weg zijn. Eentonig wordt het echter nooit. Zo zijn er ook duidelijke invloeden van folk (Old Enough, Top Yourself), Ennio Morricone (The Switch and the Spur), punk (Five on the Five) en blues (Carolina Drama). De snelle rockers worden ook goed afgewisseld met meer slepende en rustige nummers (zoals het mooie pianonummer You Don’t Understand Me) De stemmen van Benson en White passen goed bij elkaar, alhoewel ze misschien qua klankkleur iets teveel op elkaar lijken. Maar de afwisseling tussen White’s maniakale manier van zingen en de meer gecontroleerde stem van Benson werkt goed.

Aangezien ik buiten de singles om White eigenlijk alleen van The White Stripes kende, moest ik wel even wennen om White in wat vollere composities te horen. Waar The White Stripes bekend staan om hun minimalisme, klinkt het hier allemaal wat bombastischer. Dat komt aan de ene kant door het gebruik van blazers en strijkers, maar ook door de wat meer bombastische refreinen. Al spreekt het simpele rechttoe rechtaan geluid van The White Stripes mij meer aan, gaat dit hem echter ook aardig af. Alleen het door Benson gezongen Many Shades of Black gaat voor mij echt over het randje. Dat nummer klinkt iets te glad en pompeus, flinke misser. Ook het daarop volgende Five on the Five is een niemendalletje, met name die outro is wel erg infantiel. Het niveau daalt wat mij betreft sowieso wel een beetje op de tweede helft van het album. Al wordt dat nog wel goedgemaakt door miniatuurtje Pull This Blanket Off en de meeslepende afsluiter Carolina Drama. Op laatstgenoemde laat White horen dat hij weet hoe je een spannend verhaal verteld.

Een plaat die laat horen dat White en Benson vakmannen zijn, die met gemak een gevarieerde meeslepende ouderwetse rockplaat afleveren. Persoonlijk zal dit soort rock echter nooit helemaal mijn genre worden ben ik bang. Ik heb niet zoveel op met dit soort gitaarriff gedreven muziek (heb ook een broertje dood aan gitaarsolos). Bovendien duurt de plaat voor mijn gevoel iets te lang, zeker aangezien er ook wel enkele missers opstaan. Een onvoldoende zou ik er ook nooit aan geven, daarvoor zit het simpelweg te goed in elkaar. Maar meer dan een ruime drie sterren zit er voor mij helaas niet in. 3*

Sterke plaat, met de wortels goed geconserveerd maar met een hedendaags smaakje en dat heeft Mister White met zijn kornuiten goed gedaan. Ikzelf prefereer de wat meer uitgebreidere muzikale back-up dan alleen gitaar en drums.