The Raconteurs - Consolers of the Lonely (2008)

Ik snap de tekst van Carolina Drama eerlijk gezegd niet helemaal.

Jongetje komt kamer binnen terwijl z'n "redneck" stiefvader een priester in elkaar slaat. Hij denkt "die priester zal m'n echte vader wel zijn", pakt een melkfles, en slaat z'n stiefvader neer. Dan komt z'n broertje binnen met de melkboer. En als je echt wil weten hoe het af liep dan moet je dat maar aan de melkboer vragen

que?

Precies het zelfde had ik ook! Ik zit geboeid te luisteren, je merkt dat het nummer zijn climax nadert en dan weet je alsnog niet hoe het afloopt! Frustrerend gewoon!

Maar eigenlijk hadden ze dat al gezegd aan het begin van het nummer. "Not one of them knows the end" Juist als je denkt dat het einde komt wordt je toch weer herinnerd aan dat beginzinnetje. Jammer eigenlijk, want ik ben heel benieuwd hoe het afloopt. Misschien moet ik het maar eens aan een willekeurige melkboer vragen...

Oor noemt het een lange zit. Voor mij absoluut geen lange zit. Van begin tot het eind geboeid. Elke keer weer. Elke nummer is ook gewoon goed.

mee eens. en telkens ook weer een nieuw favoriet nummertje die ik keer op keer moet luisteren, van carolina dream naar you don't..., naar the switch and the spur en momenteel top yourself. heerlijk!

ik heb hier al een liedje van gehoord op mtv en vond het verschrikkelijk!maar mensen die hier van houden hebben over het algemeen een andere smaak dan ik,ik zal uit respect daarom deze plaat maar geen waardering geven en ook niet vertellen wat hier nou zo slecht aan is.Ik wens jullie verder veel plezier hiero!

Aan jou hebben we helemaal niks Jeroen van Rheenen.

Nou, dat is ook weer een beetje onaardig. Toegegeven, Jeroen maakt het zich er gemakkelijk vanaf, maar laat ons gelukkig 'in de waan' dat dit een geweldige plaat is. Zo beschouwd blijf ik heerlijk nog even in mijn eigen waanwereld. In die wereld is dit namelijk een voortreffelijke, energieke plaat waar ik voorlopig nog lang geen genoeg heb. De wereld van Jeroen hoef ik niet zo nodig te betreden. Dat scheelt weer.

Wat een lekkere retro-rock:) Net als bij hun eerste plaat vraag ik me constant af waar ik 'dat ene riffje' nou van ken. Veel nummers liggen in het verlengde van Icky Thump, maar de toevoeging van Benson op gitaar en vocalen geeft het net dat beetje extra. Topplaat!

Ik hoor Gerard Ekdom al roepen: "ROCK N' ROLL!!"
Heerlijke plaat dit, al is het niet helemaal mijn muziek...

Vrijdagnacht 16 mei op BBC2 in Later with Jools Holland (met o.a. Nick Cave)

deze album doet mij weinig ... retro rock en country invloeden met ter veel "fillers" (misschien had het iets meer indruk gemaakt met 9 of 10 sterkere nummers?)
er zijn tot nu toe zo veel betere albums dit jaar uitgebracht en dus geen aanrader.

Als popsong is You Don't Understand Me een geweldig nummer. Rock is meestal niet mijn ding, maar o.a. The White Stripes en The Raconteurs zijn daar telkens uitzonderingen op.

Halfje erbij en naar de 4,5*. These Stones Will Shout is zo geweldig goed. Alleen Five on the Five kan mij niet bekoren; de rest is subliem.

Wat een fantastische plaat zeg. Keek hier eerlijk gezegd niet zo heel erg naar uit en heb hem dus niet gelijk beluisterd. Maar wat een positieve verrassing zeg. Heerlijke rauwe rock die zelfs nog een tikkeltje beter is dan The White Stripes. Een prestatie van formaat.

Mijn persoonlijke favoriet is 'hold up', wat een monsterlijk nummer zeg!

4,5*

Ja hoor, weten die gasten een optreden te plannen op dezelfde dag als Radiohead... Nee, dat is lekker.....

maf
Hij noemt zichzelf "tha housefreak" ( :'S ), maar bij nader inzien houdt hij van goede muziek...
pink floyd(!), depeche mode,kraftwerk...maar hij houdt niet van the raconteurs.
ik vindt het niet geniaal, maar het luistert zeker lekker weg...
3,5*

Super plaat vind ik dit, met als hoogtepunt voor mij Carolina Drama! Met zen allen: La la la la, la la la la, yeah

Mijn broer is Jack White fan en heeft zowat alles van hem, dus ook dit album. Ik werd thuis soms wel "crazy" van al dat Jack white-gedoe. Maar dit album is voor mij een aangename verrassing. Veel beter dan het vorige album.
het enige puntje van kritiek is misschien dat de cd voor mij iets te lang is.

http://www.youtube.com/watch?v=CtP2h8e4yJo&feature=PlayList&p=E30BDBADCCB3F5D1&index=3

Live-registratie van Glastonbury van Rich Kid Blues. Wat een chemie zeg !

Offtopic: bekijk/luister ook de versie van Broken Boy Soldier.

Ik heb ze zondag ook op Werchter gezien. De hele band is gewoon fan-tas-tisch, maar Jack White slaagt toch alles. Zo veel energie, zo'n stem, en dan zijn gitaar natuurlijk... In het begin stond er bijna geen volk, tegen het einde was heel de wei volgelopen. En terecht!

Ik heb het album een paar keer al beluisterd maar het heeft nog wat meer tijd nodig. Er staan een pak lekkere nummers op maar ook een paar misbaksels.

Brendan Benson is geweldig!

Dit album is absoluut een van mijn favorieten van dit jaar. Het heeft inderdaad wat tijd nodig om goed en wel door te dringen, maar wat een topalbum is het toch. En dan die lyrics, bij The Switch and the Spur bijvoorbeeld:

Any pour souls who trespass against us
Whether it be beast or man
Will suffer the bite or be stung dead on sight
By those who inhabit this land

For there's is the power and this is their kingdom
As sure as the sun does burn
So enter this path, but heed these four words,
You shall never return...

Ik zou het bijna een episch meesterwerkje durven noemen, deze Consolers of the Lonely...

Ik volg Arno! prachtig!
vind ik zelf een betere plaat dan hun vorige!
pure Rock'n Roll!!
zag hen op werchter, schitterend!
leve Jack White!!

Ik vind dit echt één van de betere platen van 2008 tot nu toe. Stevige, soms vette rock, maar nooit over de top. Prachtig aangekleed met strijkinstrumenten en koper. Deze plaat straalt kracht en speelplezier uit, gemaakt door vakmensen die elkaar inspireren en creatief uitdagen. Goed gedaan.

Ik vind er niet veel aan. Lekker hard maar eigenlijk nergens naartoe gaan. Songs zelf zijn redelijk zwak hoewel er soms wel lekkere gitaarriffs te horen zijn.

Ik vind er niet veel aan. Lekker hard maar eigenlijk nergens naartoe gaan. Songs zelf zijn redelijk zwak hoewel er soms wel lekkere gitaarriffs te horen zijn.

Ben ik toch niet met je eens dit keer. Er zitten een aantal (harde)rock nummers tussen, maar de balans wordt rechtgetrokken door de wat rustigere, mooi geschreven songs.
Ik vindt het ook wel iets waard als muziek wordt geschreven waar niet alleen maar emotie en ellende vanaf spat, maar juist plezier (wil niet zeggen dat ik in een exsessieve lachstuip terecht kom als ik dit opzet, maar tis lekker luisteren).
Dat brengen de heren raconteurs mooi naar voren.

Mij stoort het zeker niet als er wat lekker wordt afgerockt. Lekker gaan! Alleen had ik in mijn vorige post het feit moeten beklemtonen dat het allemaal naar nergens leidt. Ze draaien precies constant rond de pot en kunnen moeilijk de vinger leggen op wat ze willen overbrengen. Het album mist wat eigenheid en door dat gemis gaan ze té veel brengen.

Klinkt wat warrig allemaal, maar dit voel ik bij het beluisteren van het album.

Dat vind ik nu net zo mooi eraan. Ze drammen er maar op los, maar het klinkt allemaal zo fantastisch. Who cares of ze al dan niet 'ergens naartoe' gaan. Dat rommelige, da's juist wat mij zo aanspreekt bij dit album.