David Sylvian - Gone to Earth (1986)

Dit album (althans vinylplaat 1) is niet alleen over de hele linie ijzersterk qua composities en arrangementen, maar heeft ook nog eens een zeldzaam prachtige sound. Met name de nummers op de tweede vinylkant (tracks 5-7) hebben zó'n mooie, warme en ronde klankkleur dat de temperatuur in de kamer bijna merkbaar stijgt. Die sound, uiteraard (zoals gezegd) in combinatie met de prachtige nummers en inventieve arrangementen, zorgt ervoor dat dit een absoluut perfect album zonder ook maar één zwakke seconde is. Brilliant trees was een openbaring en blijft voor mij dus "de" Sylvian-plaat, maar eigenlijk stiekem héél in het geheim prefereer ik misschien wel déze.
        Het hoogtepunt van het album is voor mij het moment waarop in het laatste nummer na de lange instrumentale aanloop en de drie oplopende akkoorden de melodie van "Baby I can tell you. . ." inzet, maar ook een prachtig detail vind ik het subtiele "atmospherics"-geluid dat bijna onhoorbaar gedurende de hele speelduur op de achtergrond van Laughter and forgetting klinkt om daarna een prachtige brug naar Before the bullfight te slaan.
        Volgens mij was dit één van de laatste platen die ik op vinyl kocht, en toen ik hem niet veel later op CD wilde kopen zag ik in de winkel dat slechts zes van de tien nummers van de minder interessante tweede vinylplaat de oorspronkelijke CD-versie hadden gehaald. Ik heb toen thuis nog eens die tweede plaat gedraaid en bekeken welke nummers ik daarvan (min of meer) essentieel vond, en toen bleek dat bij die zes nummers alle vier de essentiële nummers zaten. Nooit spijt gehad van de koop, ook nooit de behoefte gehad om later het "complete" album op de nieuwere CD-versie te kopen.