Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Draait nu voor het eerst en had er eigenlijk niet zoveel verwachtingen van, maar tering Jantje, dit is echt een prachtplaat! Bij Heart of Lothian waan ik mezelf helemaal in hogere sferen, echt heel mooi gedaan. Dit album gaat zijn weg naar de speler nog heel vaak vinden

Inderdaad een geweldig album. Al vind ik Clutching at Straws nog net iets beter.

ze hebben gewoon iets andere index gemaakt wat ze eigenlijk beter vonden uitkomen, zit verder geen verschil tussen de muziek opzich.

Dat klopt, het eind van Bitter Suite en begin van HoL is nu veel logischer. Stom dat ze dat niet eerder konden bedenken.

Een band met een heel eigen geluid en sfeer, erg fijn. Hoogtepunten zijn Kayleigh en Blind Curve.

Naar mijn bescheiden mening is en blijft dit toch het hoogtepunt van Marillion. Band en Fish in bloedvorm. Kippenvel.

Childhoods end?

Vergeet Bitter Suite niet

Naar mijn bescheiden mening Marillion's hoogtepunt, samen met het volgende album "Clutching at Straws" . Zou Fish ooit nog eens terugkomen als zanger .

Tjeemig, volgens mij was ik straal bezopen of had ik een flinke blackout toen ik op 3 april 2006 bovenstaand bericht schreef . Het schaamrood staat op mijn kaken!!!! Stem inmiddels aangepast naar 4.5****

Wat denk je zelf?

Persoonlijk zou ik het een ontzettende afknapper vinden als dat nu na al die jaren als nog zou gaan gebeuren. Ik zit daar ook echt niet op te wachten, hoe goed ik het materiaal uit zijn periode ook vind. Maar ik heb als grote Marillion-liefhebber nu eenmaal een veel grotere connectie met Hogarth als frontman en groot respect voor hem en zijn invloed op het muzikale vlak.

Ok, ik weet het, het is het afgelopen jaar een keer gebeurd maar dat waren bijzondere omstandigheden op een bijzondere locatie. Maar als je opnames bekijkt op YouTube dan moet je toch met mij eens zijn dat onze Schot absoluut niet meer past bij hetgeen Marillion tegenwoordig doet.

Ik hoop het, Clutching at Straws is van (bijna) hetzelfde niveau. Zou leuk zijn als ze weer bijelkaar zouden komen. Ik heb weinig met de huidige beziiting, hoewel sommige fans niets anders meer willen.

Zou wel grappig zijn Fish die Neverland zingt. Dat past nog veel slechter dan Hogarth die Grendel zingt

Nee, uit is uit.

We hebben van de zomer kunnen zien dat de combi nou niet bepaald vlekkeloos verloopt. Er zal vast ooit wel weer ergens een mini-optreden komen als er een goede reden voor is maar verder is het denk ik een erg oude koe om weer eens uit de sloot te gaan halen.

Het lijkt wel of de beginzetting altijd heilig is deze discussies vind je bij Genesis (Peter Gabriel), Pink Floyd (Roger Waters) en bij de Stones altijd weer het vergelijk met Mick Taylor ten opzichte van Ronnie Wood.

Ik denk dat Steve Hogarth niet meer vergeleken moet worden met Fish die man heeft z'n eigen stijl ingebracht en tuurlijk Marillion zet met deze plaat een zeer hoogwaardig album neer, maar heeft dat in de jaren 90 met Brave en later met Marbles toch wel een antwoord gegeven. Zij het dat deze platen geen commercieel succes waren maar bij de fans doen ze het goed (check MuMe)

En niet iedereen zit deze tijd ook op Fish te wachten want de goede man moet z'n volgende cd eerst verkopen op internet om de kosten van de opname te dekken (net zoals Marillion) en dan kan die de normale verkoop in.

Gelukkig blijft het van beide kanten met mooie muziek komen en daar gaat het om. En ik denk dat na 23 jaar de chemie tussen de heren (Fish en de band) ook wel is uitgewerkt dus laat ze maar lekker zo

Exact.

Tsja, wat moet je hier nou van zeggen?

Ieder z'n mening respecteren, ok. Maar dit bericht bleef me het meest bij na het lezen van de vijf pagina's met berichten. Persoonlijk vind ik dit zo ongeveer de grootste onzin die ik tot op heden heb mogen lezen. Wellicht gaat het wat ver om te stellen dat je je oren niet verdient, maar kerel toch, gebruik ze dan juist! Mag hopen dat je een flink blok om bent gaan lopen en je je inmiddels flink schaamt om je bericht maar je simpelweg niet het lef hebt om dit toe te geven.

Hoe kun je het in vredesnaam in je hoofd halen om dit album slechts te waarderen met een schamele 1,5 ster? Hiermee stoot je niet alleen de Marillionfan voor het hoofd, maar de muziekliefhebber in het algemeen. Ik zie al bijna een puisterig pubertje achter z'n computer zitten terwijl z'n iPod de zoveelste track van Ali B. instart als ik voor de zekerheid je bericht nogmaals doorneem. Zoveel onzin in een paar regeltjes, mijn hoofd gaat uit zichzelf "nee" schudden.

Mede vanwege deze beláchelijke stem zal ik de hoogst mogelijke score geven aan dit album, want het verdient dit. Het is bijzonder afwijkend van de twee voorgaande albums, maar niet minder betoverend. Het weet je de drang te geven tot het steeds maar weer herhaaldelijk opzetten van muziek zoals het hoort. Wat een top-album!

Nou, dat vind ik toch erg overdreven. Laat ons eerlijk zijn, zowel Marillion met als zonder Fish hebben veel betere albums afgeleverd dan dit... Overigens zo afwijkend van de 1e 2 albums vind ik dit niet. Eerlijk gezegd lijken de albums met Fish allemaal een beetje op elkaar vind ik (maar das mss eerder de H-fan in mij die spreekt). Dit album vind ik op sommige momenten gewoonweg te geforceerd klinken. Zeker de hits Kayleigh & Lavender lijken gewoon gemaakt om de hitparade te gaan bestormen & doen me gewoon te eenvoudig aan, Marillion kon toen gewoon veel beter. Het doet me veel minder dan die andere 3. Natuurlijk is wel positief dat het makkelijkere geluid mss meer mensen aantrok/aantrekt tot de band? Nu ja, ik heb dit altijd een beetje een overgewaardeerd album gevonden...

Weet je, persoonlijk kan ik mij niet zo storen als iemand deze muziek gewoon niet aanstaat, daar heb ik nog respect voor. Laten we zeggen, een kwestie van smaak. Dat hij het te bombastisch vindt, kan ik ook aanvaarden. Alleen dat hij dan Kayleigh als pluspunt van dit album ziet, dat zegt mij dan weer genoeg.....

Ik wordt eigenlijk meer moe van de "Fish verheerlijking" die overal de kop op steekt. Altijd dat eeuwige gezwets dat Marillion zonder Fish geen goede Marillion meer is.
Fish heeft ook maar twee goede albums afgeleverd na zijn vertrek, en één daarvan was zijn debut; Vigil in the Wilderness of mirrors. (Briljant overigens, net buiten mijn top 10)
Daarna heeft Fish zelf ook veel discutabele albums afgeleverd.

Ik wil eigenlijk ook wel iets zeggen over iemand die iets noemde over het feit dat Marillion en Fish eerst het album op het internet (lees fans) moeten verkopen voor dat ze een nieuw album kunnen maken. Klinklare onzin. En laat je niets wijs maken door wie dan ook
Dat zijn sprookjes, en niets anders dan dat. Marillion heeft er destijds bewust voor gekozen om niet verder te gaan met een platenmaatschappij, blijkbaar omdat ze geen goed aanbod hebben gekregen. Ze konden écht wel een maatschappij vinden, alleen niet tegen de voorwaarden die ze wensten. Wat wil je ook met z'on grote schare fans? Uiteraard kan ik niet kijken in hun boekhouding, maar ik heb tot twee keer toe in de buurt van de merchandise gestaan voor en na een concert van Marillion, je wil niet weten wat daar over de toonbank gaat! Daar komt bij dat de gemiddelde Marillion fan altijd originele cd's, dvd's en t shirts wil hebben en alles trouw aanschaft. (Ik ben ook zón type die veel, heel veel in huis heeft).
Ik denk dat de band een goed gevulde bankrekening hebben, en dat ze er meer dan royaal van kunnen leven met hun gezinnen.
Ik heb daar dan ook geen enkel probleem mee, zolang ze mij maar regelmatig spekken met hun briljante albums.

Ps. Helaas bedoel ik Somewhere Else daar niet mee.

De eerste vijf nummers vind ik briljant. De nummers gaan mooi in elkaar over en tijdens Bitter Suite en Heart Of Lothian waan ik mij in een sprookjeswereld.

Daarna vind ik het een stuk minder. Voordat ik mn stem uitbreng nog een paar keer luisteren. Hopelijk ga ik het tweede deel ook waarderen.

Voorv de eerste 5 nummers 4 sterren, voor het vervolg 2.

Opmerkelijk hoor, daar ik helemaal los ga bij Childhoods End en White Feather (drums!) ...

Toen deze plaat uitkwam vond ik het klinken als een derde rangs Genisis (uit de tijd met Peter Gabriel). Eigenlijk vind ik dat nog steeds. Ieder zijn ding en mijn oren horen dat deze plaat lang niet slechts is, maar zo orgineel als dat iedereen het vind is het niet.

Toch klinkt Genesis (mét Gabriel) mij een stuk complexer in de oren dan waar Marillion hier mee voor de dag komt. Dat is verre van negatief, overigens. Integendeel zelfs maar daar kom ik op terug. Dat Genesis van invloed is geweest op deze band is niet te ontkennen maar zeker op dit album is toch voor een andere koers gekozen dan eerder genoemde band.

Dit is een prachtig emotionele plaat van Marillion met Fish nog aan boord. Kamerbrede toetspartijen, zwevende gitaarstukken en daarbij de bezielde tekstuele uitspattingen van voorganger Fish en je hebt mij te pakken. Ik kom danzkij Fish altijd terecht in grote steden en dat altijd op grijze dagen. 'The sky was Bible black in Lyon
When I met the Magdalene.' Mooi, waar je muziek je al niet kan brengen. Enkel opvolger 'Clutching at Straws' neemt mij nog iets verder mee.

Ik heb inmiddels "Blind Curve" maar aangevinkt als één van mijn twee favoriete tracks op dit album, want ik vind dat het hoogtepunt hierin terug is te vinden. Het hele stuk na


is toch werkelijk geniaal, zo heerlijk!

Ben ik overigens de enige die


keihard meebrult?

Ik ga voor het stuk dat er voor komt. III: Mylo.

I picked up the sleeping pills crushed on the floor
Inviting me to a casual obscenity.

En dan vervolgens dat gitaarloopje van Steve Rothery, Hemels. Blind Curve is voor mij ook het hoogtepunt van dit album.

"Blind Curve" is inderdaad het hoogtepunt van deze plaat.

Eerste indruk: Zeer goed. Vooral het begin van de plaat vond ik mooi, de tweede helft had ik al moeite om mijn aandacht er bij te houden (dit ook deels omdat ik aan het leren was voor tentamens ).

Toch: 3.5*, Mogelijk met zeer mogelijke groeimogelijkheden.

Ik vind MC nog altijd schitterend, al was het alleen maar om mijn mooie herinneringen aan die tijd. Vrij gemakkelijk in het gehoor liggende, doch zeer genietbare symfo, waarmee Marillion een breed publiek wist te bereiken. Ik herinner me dat in 1985/1986 enkele van mijn klasgenoten, liefhebbers van resp. new wave/punk en metal, dit album na enkele draaibeurten fantastisch vonden.

Volgens mij is dit een ideaal 'instapalbum' voor iedereen die met symfo wil kennismaken. Als je bij het beluisteren van MC nog steeds de grootste moeite hebt met deze muziekstroming, zoek het dan maar snel in een andere muzikale richting.

Kayleigh doet mij niets als het als 'gouwe ouwe' op de radio langskomt, maar in albumverband komt dit nummer beter tot z'n recht. Lavender/Bitter Suite/Heart of Lothian en Blind Curve/Childhoods End/White Feather zijn voor mij de hoogtepunten.

Uitgebracht in 1985 was dit het derde Marillion album.
Het moet ook zo rond die tijd zijn geweest dat ik m heb gekocht, ik was namelijk helemaal weg van het nummer Lavender, voorafgegaan door de single Kayleigh. Marillion behoort tot de sympfonische/neo-progressive rock en daar heb ik wel wat mee, oa de oude Genesis, Rush vind ik zeer ok. Halverwege jaren 80 was het toch aardig "not done" om een zgn. concept album (album waar de nummers een geheel/verhaallijn vormen) uit te brengen. Het album vertelt het verhaal van verbroken relaties, de dood van een vriend, depressiviteit en de ontdekking van het kind binnenin. Als echte album en minder losse nummer-man vind ik dit zeer ok. Dit album vind ik werkelijk subliem, de muziek en overgangen naar de diverse stukken is fantastisch.
Ga eens lekker onderuit, sluit je af en zet Misplaced childhood op, heb geen favoriet nummer meer, het is prachtig in z'n totaliteit..........verboden af te zetten tot de laatste noot uitklinkt !!