Dream Theater - Metropolis Part 2: Scenes from a Memory (1999)

Nooit gedacht dat ik dat ooit nog eens zou schrijven, maar ik ben het helemaal eens met Casartellis oordeel inzake deze mislukte conceptplaat van Dream Theater...

Ach, ja. Meningen verschillen. Deze blijft gewoon nummer 2 in mijn top 10, en ik twijfel er zelfs aan om 'm op 1 te zetten

Bij een conceptplaat 'moet' zowel de muzikale als de tekstuele inhoud piekfijn in orde zijn.
"Metropolis Part 2: Scenes from a Memory" komt op beide gebieden jammer genoeg veel, buitengewoon veel tekort.

Voor zover ik weet zit dat helemaal goed bij dit album
Ik ben het 100% met Arno eens: meningen verschillen en ook bij mij is dit een twijfelgeval voor de nr 1 spot.

Ik kop hem maar niet in...

Daar ben ik het helemaal mee eens...

Superplaat.
Superconcerten.
Wel moelijk om hoogtepunten aan te geven.. 't is eigenlijk een lang nummer...

Ik vind de live-versie nog leuker, maar bij die versie vind ik het af en toe wel schrikken wanneer James Labrie zijn tekortkomingen als zanger lijkt weg proberen te schreeuwen (of overschat hij zijn eigen bereik?).

Heel mooi album, jammer van het laatste nummer, anders had hij de volle 5* gekregen.

het laatste nummer is juist geweldig

Het gaat waarschijnlijk om het einde (de ruis van de lp) wanneer hij door de hypnotherapeut omgelegd wordt.

ik dacht eerst ook van: jammer dat dit album niet zo geweldig afsluit als bij octavarium.
maar dit einde past juist perfect, een bombastisch eind had hier helemaal niet gepast.
dat het album eigenlijk langzaam uitgaat als een nachtkaars is ook iets wat DT normaal niet doet.
en hierdoor komt het album uiteindelijk weer bij de hypnotherapeut uit, waar het ook mee begon .

En konden ze The Glass Prison ook met die vervelende ruis beginnen

aahhhh... de vermoorde Nicholas reïncarneert als Mike Portnoy met een alcoholprobleem. Potdulleme zeg, dat ik die prozaïsche briljantie nooit eerder ontdekt heb!

haha, niet overal is ruis nodig,
en sommige mensen hebben hier wel erg veel fantasie
Maar voor sommige mensen is het ook wel heel lastig om een verhaaltje te volgen

Status Seeker heeft mij gevraagd een (klein) stukje te schrijven over deze plaat om op deze manier enig licht te werpen op mijn lage beoordeling van deze schijf. Bij deze mijn bevindingen!

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Een conceptplaat van één van de grondleggers van de progressieve Metal. Kan je het voorstellen? Een band die op z’n zachtst gezegd niet bekend staat om zijn fijnzinnige en doordachte teksten waagt een poging tot het schrijven van een heus conceptverhaal. Dat kan toch alleen maar goed fout gaan?

Ik ben van mening dat bij een goede conceptplaat zowel de muziek als het concept in orde moeten zijn. “Scenes From A Memory” komt evenwel mijns inziens op beide punten duidelijk tekort. Laten we bij het concept beginnen…

Nicholas, de protagonist van deze vertelling, is een ogenschijnlijk doodnormale man die geplaagd wordt door nachtmerries over een jonge vrouw en een huis. Op een gegeven moment zoekt hij hulp bij een psycholoog, die hem vervolgens onder hypnose brengt. Op deze manier komt Nicholas erachter dat hij in zijn vorige leven deze vrouw (Victoria) is geweest. Hij komt ondermeer te weten dat Victoria in 1928, kort na het uiteenvallen van haar driehoeksverhouding met de broers Jullian en Edward, vermoord wordt. De omstandigheden rond haar dood worden een obsessie voor Nicholas, die ten koste van alles achter de complete waarheid probeert te komen. Dat lukt hem dan ook, want aan het einde van de vertelling blijkt dat de hypnotiseur die Nicholas onder hypnose heeft gebracht, de reïncarnatie van de moordenaar van de vrouw te zijn.

Welnu, dit buitengewoon lachwekkend en onzinnig verhaaltje zonder enige diepgang van betekenis is dermate eenvoudig en onnozel van opzet dat zelfs mijn kleine neefje zich hiervoor zou schamen. Ik stoor me dan ook werkelijk mateloos aan de enkelvoudige dimensionaliteit van het relaas, waardoor het verhaal me nimmer echt kan boeien. Daarnaast kent het verhaal ook een dusdanige ongeloofwaardige ontknoping, zodat ik me aan het einde vertwijfeld afvraag waarom ik al mijn energie en moeite in deze vertelling heb gestoken.

Helaas wordt het muzikaal niet veel beter. In plaats van het krakkemikkige concept enige levensruimte te geven, wordt het vakkundig de nek om gedraaid door muzikanten die het componeren nog altijd niet onder de knie hebben. Wellicht toch enigszins bewust van het rammelende relaas achter deze plaat tracht Dream Theater dit tekstueel gebrek te verbloemen middels een ronduit ongegeneerd vertoon van technische instrumentenbeheersing in de hoop de aandacht van de luisteraar van het verhaal af te houden.

Nu zie ik een dergelijke technische vakkundigheid niet per definitie als een nadeel. Het wordt mijns inziens pas echt een fiasco wanneer de heren deze beheersing als einddoel en niet als middel zien. Helaas komt Dream Theater op “Scenes From A Memory” nergens tot dezelfde conclusie als ik en worden de luisteraars getrakteerd op één langdurige muzikantenorgie die mijns inziens weinig tot niets met muziek te maken heeft.

Bovendien trapt de band op “Scenes From A Memory” opzichtig in enkele valkuilen die bij het maken van een conceptalbum gepaard gaan. Zo heb ik meer dan eens het gevoel dat bepaalde stukken ietwat richtingloos overkomen en bovendien vaak onnodig lang zijn, zonder duidelijke melodie. Ook duurt het zowat een eeuwigheid alvorens we tot de ontknoping komen. Ik ben het dan ook eens met eerdere berichten dat de plaat gerust wat korter had gemogen.

Ik hoop dat ik met dit schrijven heb kunnen uitleggen waarom deze plaat voor mij geen geslaagd album te noemen is. Ik heb tevens bewust getracht geen vergelijking met andere conceptplaten te maken en deze plaat puur en alleen te beoordelen.

Ook al ben ik het niet met je eens Omayyad, ik wil toch zeggen dat ik dit een bijzonder sterke review vind heel eerlijk gezegd

Kasper toch! Dit album staat op 2 in je top 10! Trek je harnas aan en begeef je op het strijdtoneel!

Och heb me al vaak genoeg op het strijdtoneel bevonden (en m'n harnas moet nog altijd de was in) Een keertje niet moeilijk doen is ook wel zo relaxed

Berichten verplaatst naar Overigen > Algemeen > slappe zever

sorry

het bericht 'Fuck Relax.. ruzie willen we' vind ik behoorlijk offtopic hier.. en wat erop volgde al helemaal.. iets over Sound - Lions Mouth enchips en bier

ook al ben ik het ook totaal niet met omayyad eens, ik vind wel dat hij goed heeft beargumenteerd waarom hij dit album een lage score heeft gegeven.
ik heb dit album 5 sterren gegeven maar conceptueel schiet het inderdaad te kort, als je dit gaat vergelijken met het concept ''be'' van pain of salvation moet ik ook tot de conclusie komen dat het verhaal van DT niet echt heel sterk is en ook niet echt bepaald indrukwekkend.
mijn score is vooral gebasseerd op het briljante spel (wat sommige mensen blijkbaar niet echt kunnen waarderen ) en afwisseling waardoor je het gehele album geboeid blijft.

Ik heb nog nooit naar DT geluisterd voor de teksten.
Ik begrijp dat het voor sommige mensen belangrijk is, maar mij kan het in dít geval gestolen worden. Ik sluit me dus volledig aan bij voltazy. Muzikaal geniaal!

Ik ben het compleet met omayyad eens alhoewel muziekaal deze plaat mij nog meevalt. Ik ben een groot DT hater maar ik vond het wanken hier nog mee vallen vergeleken met andere dingen die ik van gehoord heb.

het is wel duidelijk dat je DT hater bent hoor

Ja sorry, ik val in herhalingen.

volgens mij val ik in herhaling hoe geweldig ik DT muzikaal vind, dus je bent niet de enigste

Het mag nog steeds best gezegd worden dat DT geweldig is hoor... het valt me op dat een aantal bands hier geweldig worden opgehemeld die muzikaal niet kunnen tippen aan DT... maar mensen zijn voortdurend op zoek naar nieuwe helden...

Heb DT nu een paar maal live gezien en vanaf de eerste keer was ik diep onder de indruk van de muzikaliteit van dit combo...en dit album is werkelijk een van hun beste...