Rod Stewart - Every Picture Tells a Story (1971)

Het was in de tijd dat ik alleen nog maar singletjes kon kopen. Ik heb ze nog. Jawel!
Dat Rod singletje "Maggie May", dat haar van Rod...van boven kort en van onderen lang, de manier waarop Rod z'n microfoonstandaard vasthield, en ja...inderdaad die schuurpapieren stem...daar was ik verzot op. Als mijn vriendinnetje weer eens "Du" opzette en mee blèrde, werd ik weerbarstig en antwoorde met:
(I Know) I'm Losing You!

Het waren toch wel leuke dingen...die kleine zwarte plaatjes. Eén nummer en je moest ze omdraaien en dat was in dit geval "Mandolin Wind". Je kunt je dit eigenlijk nauwelijks meer voorstellen in een tijd van duizenden mpdrietjes op één apparaat.

Daarna ben ik, naast mijn vriendinnetje, ook Rod uit het oog (en 't oor) verloren.

Rod Stewart leerde ik als peuter kennen door Sailing. Volgens mijn ouders was dat samen met Kamahl - The Elephant Song de eerste liedjes die ik mooi vond.
Eind jaren 70 kwam de disco in opkomst, merkbaar in de Top 40. Gevestigde namen als Rolling Stones, Queen, Bee Gees en zeker ook Rod Steward lieten horen dat ook zij klassiekers in dit genre wisten te schrijven.
Verder heb ik mij nooit echt veel in Rod Stewart verdiept.
Nu werd mij het album Every Picture Tells a Story getipt. Zegt mij verder niks, maar nu ik de albumhoes zie, blijkt dat ik die wel degelijk ken.
Deze elpee staat bij mijn ouders in de kast, maar van de muziek kan ik mij verder niks herinneren.
Maggie May ken ik uiteraard wel, je moet wel onder een steen geleefd hebben, wil je deze nooit eerder op de radio gehoord hebben. Al heb ik de indruk dat er daar meestal voor gekozen werd om het intro over te slaan; jammer, want deze heeft zeker een toevoegende waarde.
De rauwe, wat hese zang van Stewart past perfect bij deze muziek, en als liefhebber van het tweede The Black Crowes album The Southern Harmony and Musical Companion moet ik toegeven dat deze band vooral door Every Picture Tells a Story beïnvloed is, en dus veel minder door Free met Fire and Water, iets wat ik altijd gedacht had.
Het liefdeslied Mandolin Wind zou met zijn folkinvloeden een ode aan Engeland kunnen zijn, een mooi nummer, op YouTube zijn zelfs verschillende nog sterkere live versies te vinden.
Zijn bewerking van That's All Right is ook de moeite waard, zoals velen kende ik deze voornamelijk van Elvis Presley met op het laatste Amazing Grace.
Het lijkt wel alsof Robbie Williams de basis van (I Know) I'm Losing You gebruikte voor Let Me Entertain You. Mooi dat dit op het einde overloopt in een jamsessie met de drum in een hoofdrol.
Dit album is een mooie, wat rustige geslaagde mix van blues, folk en rock.
Trouwens nooit geweten dat Rod Stewart op hoog niveau heeft gevoetbald bij Brentford FC.

Een cruciaal album in mijn persoonlijke muziekhistorie. Vanaf '76 moet ik Maggie May via de radio hebben ontdekt en toen de tijd daar was dat ik de elpee kon lenen uit de bieb, zo'n vijf jaar later, deed ik dat.

De plaat was de eerste elpee van Stewart die ik draaide en vormde mijn eerste uitgebreide kennismaking met folk(rock); dit naast alle stevige en alternatieve muziekvormen die in diezelfde jaren mijn hart veroverden. Stewart en kompanen maken hier prachtige, tijdloze muziek, ook al hoor je duidelijk dat dit in de jaren '70 werd opgenomen, kort nadat stereo gangbaar werd. Hiervan wordt optimaal gebruik gemaakt met bijvoorbeeld drums in het rechterkanaal en de piano links. Hierdoor ontstaat de suggestie dat je met de band in één ruimte zit; neem er een biertje bij en je waant je in een knusse kroeg.

Voor wie Stewart met gladde muziek associeert: die sound is op Every Picture Tells a Story nog ver, vér weg. De plaat is grotendeels akoestisch; hier en daar duikt weliswaar een elektrische gitaar op, maar hetzelfde geldt voor mandoline, viool en een bescheiden hammondorgeltje. Stewarts schuurpapieren stem (een cliché, ik weet het, maar een betere omschrijving ken ik niet) profiteert hier optimaal van.
De latere Rolling Stone Ron Wood vergezelt hem (dat beiden in The Faces zaten was iets van ver vóór mijn tijd, mij dus onbekend), maar het meest onder de indruk raakte ik van de akoestische gitarist Martin Quittenton. Diens instrumentaaltje Henry, dat aan Maggie May vooraf gaat als aftrap van de B-kant, deed en doet mijn hart smelten.

Alle liedjes zijn heerlijk; of het nu covers zijn of eigen composities, ze vormen één geheel. Een amalgaam van prachtige melodieën en stijlen, van folk via blues naar rock en weer terug, warm en vol bezieling gespeeld. Absolute favoriet werd Mandolin Wind, maar toen ik de plaat vandaag weer eens draaide (op het werk als streaming, thuis op cd), werd wederom duidelijk hoe goed de rest is gebleven. Dat Mick Waller een lekker moppie drumt en hier en daar los mag gaan, verhoogt de afwisseling alleen maar. En laat ik de backingvocals (nou ja, backing...) van Maggie Bell op de titelsong niet vergeten, wat een heerlijke song om mee te openen is dit toch!

Tegenwoordig houd ik van folk in vele vormen, van de eerste albums van het Vlaamse Laïs tot de Zwitserse folkmetalheads van Eluveitie, van de Engelse singer-songwriter Nick Drake tot het Nederlandse zware metaal van Heidevolk. De lijst aan namen is veel langer uiteraard; dat alles dankzij deze plaat. Ik moet 'm maar eens op elpee gaan kopen, de hoes alleen al (de achterzijde!) is een kunstwerkje op zich.

Like all great art, great wine, great craft, and great sex, Rod Stewart’s third album took a long time in coming….”

De advertentie loog er niet om. Toch was de 26 jarige Stewart niet het snoepje van de dag. Zijn twee eerste albums warend degelijk maar niet onvergetelijk. Als je ze nu luistert dan hoor je een blauwdruk voor deze plaat (het rauwe van street fighting man komt terug in I know I'm losing you, die rauwe, emotionele stem). Alleen al omwille van het echt goede (en ongelooflijk politiek incorrecte) titelnummer zou dit een essentiële plaat van Rod moeten zijn. Een kort album, en er staan maar 3 nummers van Rod zelf op. Dat doet niet het beste vermoeden en toch. De covers tonen aan hoe goed hij is in iemand anders zijn werk interpreteren, de eigen nummers hoe goed een songschrijver hij zelf was. Na the Faces was iedereen aan het kijken hoe deze working lad, niet te beroerd om wat zelfspot te gebruiken het er van af bracht. Zijn band is ook echt de moeite. Het klinkt ook allemaal zo leuk en fris, en alsof ze een jong bandje was zonder druk. Het is in 4/4de maar ze spelen bijna allemaal offbeat. "(I Know) I'm Losing You" is een rauwe bluesrockcover van een Motown-nummer (of was het Stax?) dat zoals eerder gezegd doet denken aan the Stones, "Mandolin Wind" is bloedmooi, Maggie May de hit en de rest is ook echt de moeite. Tot en met Smiler was hij toch één van de interessantere artiesten van die tijd, met dit als hoogtepunt.

Zijn er minpunten, natuurlijk. Ik weet niet waarom maar de basgitaar is ontstemd tegen het einde van "Seems...", de opname is sowieso niet denderend goed, hij vliegt zelf wel eens zangtechnisch uit de bocht en het eerder vermelde offbeat spelen. Verder te weinig eigen materiaal. Ik vind dat lastig om dan een heel goede score te geven. Het blijven covers.

Maar wel heel goede, zijn eigen materiaal is echt goed en het is verduiveld charmant. 4,5*.

Er is al veel over geschreven, door kenners, luisteraars en een enkele hardcore fan, en ik moet geloven dat dit een prima album is. Dat kan ik alleen maar bevestigen. Dit album klopt gewoon helemaal. Dit is Stewart's 'Yellow Brick Road': een creatief overtuigende plaat. Daarom ook geen probleem de volle score toe te kennen.