Rod Stewart - Every Picture Tells a Story (1971)

Een klassieker van iemand waar je zeker niet alles van moet kopen.

Bijna helemaal waar. Every Picture... heeft nog enig integere muziek in zich, zijn latere werk gaat steeds meer vergezeld van opsmuk.
Vakmanschap hoor je er hier vanaf. De composities zijn ietwat wisselend van kwaliteit. Een klassieker ? Nou niet helemaal. Wél goed.

Naast dit album kun je zonder problemen de andere vroege albums van deze zanger kopen.

Bij deze zanger denk je mischien in eerste instantie aan 'Sailing' en 'Do you think i'am sexy'...Dit niet echt aantrekkelijke idee kun je bij zijn eerste soloalbums (na prima 60's bandje The Faces) gerust loslaten.
Op deze albums staat een passievolle, energieke mix van blues, folk, rock die niet snel verveelt.

Klassieker van formaat van Rod the Mod ! Na The Faces kwam zijn solocarrière goed van de grond.
Met dit album vol schitterende songs, kon zijn schuurpapieren stem iedereen bekoren.
Bevat klassiekers Mandolin Wind en Maggie May maar daarnaast nog meer lekkers met I'm Losing You en Tim Hardin's Reason to Believe.
En very hard to believe dat de zanger van zulk uitstekend werk tegenwoordig zulke slappe kak maakt.
Dit was absoluut top, ongepolijst en stevig ! 5 sterren voor deze superklassieker ! *****

Mooi album maar net niet zo goed als de vorige twee. Eigenlijk begint hier min of meer de knieval om bij het grote publiek in de smaak te vallen (al heb ik daar niets op tegen) . Er blijft echter genoeg te genieten. Madolin wind is prachtig evenals reason to believe, en zo staan er nog een paar mooie nummers op. Het gebruik van de mandoline in popmuziek was in die tijd (1971)absoluut verrassend.

De laatste jaren vind ik Rod's albums wat minder toegankelijk voor mijn oren, maar dit is voor mij echt het beste album dat hij ooit gemaakt heeft. Net zo goed als zijn bijdragen op The Jeff Beck Group-albums 'Truth' en 'Beck-Ola'.
Hier kan Joe Cocker nog een puntje aan zuigen.

Het was in de tijd dat ik alleen nog maar singletjes kon kopen. Ik heb ze nog. Jawel!
Dat Rod singletje "Maggie May", dat haar van Rod...van boven kort en van onderen lang, de manier waarop Rod z'n microfoonstandaard vasthield, en ja...inderdaad die schuurpapieren stem...daar was ik verzot op. Als mijn vriendinnetje weer eens "Du" opzette en mee blèrde, werd ik weerbarstig en antwoorde met:
(I Know) I'm Losing You!

Het waren toch wel leuke dingen...die kleine zwarte plaatjes. Eén nummer en je moest ze omdraaien en dat was in dit geval "Mandolin Wind". Je kunt je dit eigenlijk nauwelijks meer voorstellen in een tijd van duizenden mpdrietjes op één apparaat.

Daarna ben ik, naast mijn vriendinnetje, ook Rod uit het oog (en 't oor) verloren.

Hij heeft moeten voor een zancarriere of voetbalcarriere. Hij heeft op het hoogste niveau in Engeland gevoetbald. Daar zingt hij ook nog een liedje over youre in my heart

Mooie rock cd van Rod en deze staat ook kompleet op de verzamelaar The essential dubbel cd.D aar staan alleen liedjes van zijn eerste 4 cd's op zeg maar. Voor een paar euro heb jedan op een paar nummers na de eerste 4 cd's van hem.

Klopt, en die eerste 4 cd's zijn allemaal ongelooflijk sterk en tijdloos;

Helaas is zijn recent werk slechts kut met peren...

ja, zijn laatste platen sucken gewoon , echte bagger zoals die ollanders zeggen

maar die eerste 4 zijn geweldig , vooral every picture , dat was een bom in 1971, help waar is de tijd ,

Dit is inderdaad zo'n album die je als klassieker in je verzameling moet hebben.

Schitterend album die ik al koester sinds mijn 10de levensjaar.

Gaat nooit vervelen en de schuurpapieren stem van Rod gaat door merg en been.

Ik zit toch wel heel dicht bij, te stellen dat dit zo'n beetje de beste cd is die Stewart ooit solo heeft uitgebracht?

Vooral het huiverende tweede gedeelte, met Maggie May, Mandolin wind, I know I'm losing you en Reason to believe.

Eigenlijk haast ongeëvenaard en ondanks de aanwezigheid van Amazing grace (track 4, hier in het overzicht om de één of andere reden niet genoemd) Maar Rod's uitvoering van Amazing grace weet zelfs dit nummer nog aardig te maken, hoewel ik het, opnieuw gecompileerd, ook wel eens heb vervangen door Stay with me.

Het is een opzienbarende Rod Stewart cd, niet alleen vanwege de prachtige inhoud maar ook omdat het allemaal goed is. Later in de jaren 70 tot ver daarna had Stewart altijd wel een paar tot vrijwel alles aan draken opgenomen, Every Picture tells a story heeft daar nog geen last van.

Alleen al thumbs up voor de manier waar hier zo achteloos rock en folk/pop bij elkaar worden gegooid. Tot dan nooit zó goed gedaan, vind ik.. En erna zelden geëvenaard denk ik. Rod heeft (had) soul, man...

Zijn latere werk mag dan meestal vreselijk zijn, maar het is onterecht dat Rod Stewart vaak genegeerd wordt door de 'serieuze' muziekliefhebber. Hij is (mede-) verantwoordelijk voor drie van de mooiste platen uit de mooiste periode van de pop/rockmuziek (eind jaren zestig-begin jaren zeventig): "Truth" van Jeff Beck Group (staat zelfs in mijn top 10), "A Nod Is As Good As A Wink... To A Blind Horse" van Faces en zijn eigen "Every Picture Tells A Story". Er staan absolute knallers op zoals de Tim Hardin-cover 'Reason To Believe', 'Mandolin Wind' en een gevoelige Bob Dylan-cover: 'Tomorrow Is A Long Time'. Dat vind ik overigens één van Dylan's mooiste songs (ook al zo mooi gezongen door Sandy Denny op "Sandy" uit '72). En dan is er natuurlijk ook het bekende 'Maggie May'. Kortom, het hoogtepunt in Stewart's ooit veelbelovende solocarriere.

Sterke plaat, al heb ik denk ik toch nog iets meer met zijn debuut.

'Seems Like A Long Time' laat al wel een beetje horen welke kant Stewart later zou opgaan, maar dat is eigenlijk het enige wat je kan opmerken aan deze plaat, toch?

Met 'Maggie May' had Stewart ook nog een nummer 1 hit te pakken. Misschien niet helemaal terecht, maar het is Stewart van harte gegund. Volgens mij stond dit album bovendien ook op 1.

'Tomorrow Is Such a Long Time' is inderdaad ook schitterend zoals DBL al zei, al staat de versie van Sandy Denny wat mij betreft nóg iets hoger op de ladder. Desondanks is dit samen met 'Mandolin Wind' voor mij de uitblinker.

Na deze kleine rustige reeks snak je echter weer naar wat rock, en dat had Stewart zelf ook begrepen, getuige '(I Know) I'm Losing You'.

'Reason to Believe' is ook aardig, maar de Brainbox versie zit er bij ingebakken, en dat krijg ik niet meer uit mijn systeem (al ben ik daar helemaal niet rouwig om).

Stewart heeft trouwens, for what it's worth, niet op het hoogste niveau gevoetbald zoals Gert P beweert. Hij heeft in de derde divisie gespeeld, wat wel professioneel is natuurlijk.

@ musician:

'Amazing Grace' staat niet op elke versie op de tracklist, maar zit dan gewoon rechtstreeks achter 'That's All Right'.

Jammer dat rod dit niveau niet heeft weten vast te houden. Dit soort muziek word op een of andere manier niet meer gemaakt. En zeker niet meer door rod. Zijn ouder werk steekt er met kop en schouders boven uit. Tijdloze muziek. kopen die hap ha. Mandolin wind als absoluut hoogtepunt

Het werd tijd om er een halve pingel bij te doen he he

Echt een geweldige plaat dit.
Schande dat er maar 89 keer op gestemd is.
Verdiend veel meer bekendheid op deze site.

Ik heb dit album geheel op een verzamelar uit 2010 (Icon) staan, aangevuld met wat nummers van Gasoline Alley en Never a dull moment. . Mooi geremastered.

Mijn bescheiden advies? Een goede verzamel van de Faces en de eerste vier albums van Rod onder eigen naam. Dat is het betere werk. Daarna gaat ie glibberen.

Dan toch wellicht wel het beste album van Rod.
Voor de dubbelhit op 1 singeltje Maggie May/Reason To Believe zat ik toen werkelijk voor de radio gekluisterd.
Qua stem is hij hier op zijn best lijkt het wel. In de rustige nummers bezorgen zijn stem je in combinatie met die Hammond regelmatig kippevel.
Kant 2 van de oude LP is natuurlijk helemaal geweldig met de al genoemde 2 nummers en daarbij het hartverscheurende I Know I'm Losing You en het mooie inderdaad met mandoline Mandolin Wind.
Titelnummer is ook erg goed overigens.
Vind alleen de oude rocker That's Alright Mama enigszins misstaan, maar die staat dan weer tegenover Amazing Grace, die hier niet bij de tracklisting staat.

Jammer dat het vanaf de jaren 80 artistiek behoorlijk bergafwaarts ging met Rod, hoewel zijn liveconcerten uiteraard wel helemaal top bleven.
Een tijdje geleden had ik voor Blondes Have More Fun (langzamerhand ben ik alle Stewartplaten weer eens naar onder aan het halen) nog 4 sterren over.
Dus voor deze niets minder dan 5 sterren, al zeker niet toen mijn zoontje hierover nog zei:
goh, wat is dit mooie muziek.
Op vinyl.

12 juni staat hij in de Ziggodome.
Ik ben nog nooit naar een concert van Rod Stewart geweest, altijd was er wat of had ik er geen zin in. De laatste jaren waren er natuurlijk zijn draken van American Songbook albums en leek ook zijn stem helemaal nergens meer op.

Maar zijn stem lijkt op zijn laatste kerst cd zowaar redelijk teruggekeerd (wat op zich bijzonder is) en de setlist van zijn concerten hadden een dusdanig gehalte dat ik dacht: nu of nooit. Zelfs Rod Stewart is inmiddels 67.
Dus ik heb twee mooie kaarten gekocht.

Van mij mag hij overigens het gehele album Every picture tells a story ten gehore brengen, daar zit ik helemaal niet mee

Maggie May, Mandolin Wind en Reason to believe, ongekende passie, charme en emotie, de beste top 3 op een album ooit verschenen

Sam Cooke - Bruce Springsteen - Pearl Jam - Rod Stewart thats real live you never forget !!!

Net als velen vind ik het derde album van Rod Stewart de beste. Dit album is meer rockgetint met ook rijkere instrumentatie zoals het gebruik van mandoline en orgel maar het is Rod zelf die met veel passie het album opwaardeert. Naast de titelsong is Maggie May het prijsbeest van dit album dat tevens een grote hit werd waardoor Rod Stewart definitief doorbrak. De laatste 3 nummers (waaronder de Tim Hardin-cover) vind ik eveneens prachtig.

Rod Stewart is gekozen in de Ultimate Classic Rock Hall of Fame. Rockliefhebbers op de aardbol hebben intens genoten van albums als Gasoline Alley - Every picture tells a story en zijn laatste Time, alsmede ook van machtig mooie en emotionele concerten, zowel met de Faces als met Rod Stewart and band. Een groter compliment is er denk ik niet te bedenken voor een rockzanger!!

MANDOLIN WIND.... mag ik dat met hoofdletters schrijven.... of is dit een stupid liefdesliedje.....

Dat mag jij artonna is ook een van de hoogtepunten uit zijn hele ouvre
Wat mij betreft ook heel dit Album

34 jaar later... blijft er blijkbaar hetzelfde bloed en passie door zijn aderen stromen, getuige het groot aantal concerten over meerdere windstreken ( dit jaar optredens in Sydney, Auckland, Canada, Noord-Amerika, Londen, San Paulo en Rio de Janeiro). Critici zullen dan beweren dat het hier handelt om een nog meer gevulde geldbuidel..... gezien de meegemaakte, gehoorde en gelezen reacties op zijn concerten lijkt me dat onwaarschijnlijk, zelfs bijna uitgesloten....zou zeggen oordeel zelf als de kans zich voordoet