Rod Stewart - Every Picture Tells a Story (1971)

Het titelnummer is een fraaie weergave van een meer en minder zwervend bestaan, met een door zijn allesbehalve rijke vader geschonken gitaar als beste bondgenoot, via Europese steden als Parijs en Barcelona. Daarbij meerdere malen belaagd/weggejaagd door wetshandhavers

Je hart zit op de goeje plaats, nou nog leren tellen

Excusement.... we tellen er toch gewoon 10 jaartjes bij ....

Live een van de betere artiesten en op plaat natuurlijk ook. Ik woon inn Frankrijk en helaas gaat zijn Tour dit land voorbij. Als gevolg van zijn laatste album ben ik het oeuvre van Rod aan het doorspitten. Vreemd dat ik dit album nooit beoordeeld heb. Het mooie van oude albums is dat het meestal wat eenvoudiger is. De techniek is nu veel verder. Bij dit album is een heel mooi stereogeluid. Heel goed hoorbaar bij de drumsolo op I know i'm losing you. Reasons To Believe geeft je een hongerig muziekzaal gevoel. Je wilt meer meer meer. Maar dat zat er in de tijd van de op niet en gelukkig maar. En dan de punten. De volle mep. Niet alleen omdat het een mooi album is met een eigen geluid maar ook om dit album vooruit loopt op het moois wat later nog ging komen.

Heb gisteren nog een kaartje kunnen scoren voor een van mijn all time favorieten. Deze man is nog steeds puur. Kijk maar eens naar zijn huilbui bij een wedstrijd van Celtic Glasgow. Zijn interview laatst op tv maakte ook indruk op mij .Dit is mijns inziens een classic album met een aantal geweldige nummers zoals nr. 1, 5, 8 en 9

Nr.9 ?

maar goed dat jij de getallen info checkt
het gaat bij dit album al 2x mis dit jaar

Voor de volledigheid en om artonna campaign te gerieven moet ik hier aan toe voegen dat ook de laatste twee albums van Stewart bepaald verdienstelijk zijn te noemen dankzij een sobere aanpak en prima productie. Ze zijn me pas onlangs opgevallen omdat ik Rod the Mod al had afgeschreven. Wie niet? Van die oude britse garde hebben Ian Hunter en Tom Jones een vergelijkbare opleving laten horen. Retrovakwerk.

Vreemde opmerking.. Hoezo?

Niet zo somber over Rod Stewart met kerst ,artonna
Hij staat (net begonnen) standvastig met 5 nrs in Top 2000,( met Sailing als zijn kroon nr) is aardig resultaat,zeker nu nog,want in die lijst verdwijnen steeds meer '60,s en '70,s
Over dit album ,destijds bijna nr 1 positie gehaald in album lijst hier,Maggie May en Reason to believe zijn zeker geen onbekende songs hier
Maggie May hoor ik nog regelmatig langskomen op best veel radiostations
En bijna 4* hier is ook een mooie score
Zijn laatste album is ook niet slecht ontvangen
Kom op ....en fijne kerstdagen

Idem!

Artonna, hoewel hij inmiddels zijn bericht van kwart over drie vannacht heeft verwijderd , is een meester in het starten van discussies en zoekt graag bijval na een soort van dramatische stukjes met veel puntjes tussen de zinsdelen.

Stewart is en wordt in Nederland heel keurig beoordeeld en besproken. Wat goed is/was krijgt hij te horen, bij het mindere werk kan kritiek natuurlijk niet onder stoelen of banken worden gestoken.

Het is vrijwel onmogelijk om Angelsaksische artiesten in een land als het onze meer en hoger te waarderen dan in het moederland Groot Brittannië en de VS. Ik ken nagenoeg geen voorbeelden. Aan de andere kant zijn er maar weinig andere Europese landen met meer waardering voor Stewart dan wij hier in Nederland.
Ergo, ik zou het zelfs treurig voor Stewart vinden als wij hem hoger zouden waarderen dan in Engeland.

Wel vier nummers van Stewart (één met de Faces) in mijn jaaroverzicht van 1971 (zie topic 1971), waaronder Reason to Believe/Maggie May op 4!

Ja, mag graag schrijven en in 2016 gaat als de voortekenen niet bedriegen (uitgever al gevonden) er een boek van mij verschijnen. Over Rod kan ik soms te uitbundig zijn....er zijn ergere dingen in het leven.......toch is het goed dat ik hier soms met beide voetjes op de grond wordt gezet....alleen maar respect daarvoor....sorry voor mijn te enthousiaste uitspattingen...hihi

Rod Stewart leerde ik als peuter kennen door Sailing. Volgens mijn ouders was dat samen met Kamahl - The Elephant Song de eerste liedjes die ik mooi vond.
Eind jaren 70 kwam de disco in opkomst, merkbaar in de Top 40. Gevestigde namen als Rolling Stones, Queen, Bee Gees en zeker ook Rod Steward lieten horen dat ook zij klassiekers in dit genre wisten te schrijven.
Verder heb ik mij nooit echt veel in Rod Stewart verdiept.
Nu werd mij het album Every Picture Tells a Story getipt. Zegt mij verder niks, maar nu ik de albumhoes zie, blijkt dat ik die wel degelijk ken.
Deze elpee staat bij mijn ouders in de kast, maar van de muziek kan ik mij verder niks herinneren.
Maggie May ken ik uiteraard wel, je moet wel onder een steen geleefd hebben, wil je deze nooit eerder op de radio gehoord hebben. Al heb ik de indruk dat er daar meestal voor gekozen werd om het intro over te slaan; jammer, want deze heeft zeker een toevoegende waarde.
De rauwe, wat hese zang van Stewart past perfect bij deze muziek, en als liefhebber van het tweede The Black Crowes album The Southern Harmony and Musical Companion moet ik toegeven dat deze band vooral door Every Picture Tells a Story beïnvloed is, en dus veel minder door Free met Fire and Water, iets wat ik altijd gedacht had.
Het liefdeslied Mandolin Wind zou met zijn folkinvloeden een ode aan Engeland kunnen zijn, een mooi nummer, op YouTube zijn zelfs verschillende nog sterkere live versies te vinden.
Zijn bewerking van That's All Right is ook de moeite waard, zoals velen kende ik deze voornamelijk van Elvis Presley met op het laatste Amazing Grace.
Het lijkt wel alsof Robbie Williams de basis van (I Know) I'm Losing You gebruikte voor Let Me Entertain You. Mooi dat dit op het einde overloopt in een jamsessie met de drum in een hoofdrol.
Dit album is een mooie, wat rustige geslaagde mix van blues, folk en rock.
Trouwens nooit geweten dat Rod Stewart op hoog niveau heeft gevoetbald bij Brentford FC.

En daar heb je altijd gelijk in gehad ....... Bij Shake Your Moneymaker riep iedereen "Stones" en ik riep "Faces" ......

Er kon uiteraard niet worden getolereerd dat Stewart zich rechtstreeks vanuit optredens en de kroeg dagelijks een uur te laat bij de training meldde.

Dus het was het één of het ander.
Met alle respect voor Brentford koos Stewart gelukkig de muziek.

Bij een concert trapt hij overigens nog steeds met liefde een balletje of 100 het publiek in, dus helemaal afgezworen heeft hij het ook niet...

Het leven is soms letterlijk en figuurlijk gesproken grauw en grijs. Behoorlijk balen, gelukkig bestaat er ook een andere kant en deze valt mij best vaak ten deel. Dagen die je met een lach op je gezicht in slaap doen vallen. Neem donderdag 15 en vrijdag 16 december. In Haarlem trad 15/12 een zangeres met de naam Lucy Woodward op, die de zaal helemaal voor zich won en in het gevecht om enige erkenning een vette plus liet noteren. Nog nauwelijks bekomen van zoveel schoons kwam minder dan 24 uur later ene Rod Stewart in Glascow het podium op gewandeld. In de plaats die hij zelf zijn spirituele thuisstad noemt en onvermoede krachten in hem los maakt. Waar zijn concert in de Ziggo in mei jongstleden als heel aangenaam, onderhoudend en charmant is te karakteriseren ging deze qua set-list, sfeer, verbroedering, samenzang en bovenal intensiteit richting hemels karakter.

Dit album lijkt in de smaak te vallen bij andere artiesten. Onder andere Ricky Lee Jones, 10,000 Maniacs, Katie Melua, Lucinda Williams, Melissa Etheridge, Wet Wet Wet, Corey Hart, Counting Crows, Blur en The Pogues hebben live of op plaat geput uit Every Picture Tells a Story. Vooral de diversiteit van de muzikanten is opvallend, best wel apart.

Je hebt hebt het dan natuurlijk wel over de 3 originele nummers op deze plaat hè ........ ?

Om met de kerstgedachte te spreken; een driegangen-menu met Every picture tells a story - Maggie May en Mandolin Wind sla ik niet over. De overige nummers vind ik trouwens ook origineel, integer en bijzonder qua invulling, maar ja smaken verschillen nou eenmaal. Weet niet of je deze zanger ooit live aan het werk hebt gezien; zelfspot is hem niet vreemd en dat tezamen met zijn stem, charme, oeuvre, podiumpresentatie en het plezier van een jochie maken het absoluut de moeite waard eens een concert van hem te aanschouwen.

Na tweemaal Mercy John ( wat een bijzondere en absoluut aan te raden artiest) live aan het werk te hebben gezien volgt half februari een weekendje Krakau met zondagavond 19 februari een Schots ondeugend boefje ( ene RS) als afsluiter. Deze zelfde artiest maakt sowieso veel vlieguren afgelopen jaren en dit jaar is geen uitzondering; een paar voorbeelden; Mexico, Kopenhagen, Londen, Tel Aviv en een kriskras tour met Cyndi Lauper door Amerika.............met recht..hihi...Every picture tells a story

Volgens de berichten is Krakau een bruisende stad met veel studenten, indrukwekkende cultuur en vertier. Een stad waar vele dromen zijn begonnen en nog zullen beginnen. Nu op het punt om te ontdekken of de verhalen ook kloppen, nu ook kijken of Rod en wij ons happy voelen in de stad die jong van geest ademt. Zondagavond zal blijken of de volgende Every picture tells a story dat heeft gebracht wat wij ervan hoopten.

Rod had er zin in..........opgezweept door een geweldig loyaal en enthousiast publiek. Van horen zeggen heeft Zweden veel prachtige blonde dames, Krakau doet er zeker niet voor onder...hihi

Vanavond/ vannacht een traditie voortgezet; iedereen mag zijn of haar favoriete nummers afvragen en deze komen ook daadwerkelijk voor het voetlicht; heel apart bleek Mandolin Wind ook bij de jongste/ jongere garde een voltreffer. Forever Young.

Dit album is voor mij begonnen met Maggie May.......dit nummer hoorde ik voor het eerst bij mijn peetoom, die beschikte over een krakerige radio en Frits Spits was de illustere dj van dienst. Het zou mijn leven gaan kleuren en twee dagen later op een koude zaterdag sloeg ik mijn spaarpot aan diggelen. Zonder een woord tegen mijn ouders te zeggen fietste ik vanaf het platteland naar de grote stad. Een aantal keer raakte ik de weg kwijt en overwoog ik terug naar huis te gaan. De innerlijke drang was echter zo sterk dat ik besloot de zoektocht voort te zetten en na vierenhalf uur stond ik voor een platenwinkel. Met trillende handen nam ik de single in ontvangst , de terugweg verliep bijna in trance. Thuis aangekomen kreeg ik enorm op mijn donder, mijn vader was witheet, mijn moeder eerst enorm bezorgt en daarna ook een beetje trots. Eenmaal losgekomen van mijn ouders stoof ik naar boven, naar het zolderkamertje van mijn oudste broer. Daar stond de enige platenspeler in huis en gelukkig was hij met zijn vriendin op stap. Ik had het rijk alleen, het rijk wat uitgroeide tot 1 van de rijkste momenten in mijn leven.

Kijk, dat zijn nog eens echte heroïsche verhalen over het in huis halen van een moppie muziek. Zo ging dat in die tijd - probeer dat een tegenwoordige tiener maar eens uit te leggen, dat je echt moeite moest doen om een plaat fysiek aan te schaffen.
Persoonlijk vind ik het afspelen van een nummer op Spotify of YouTube ook in de verste verte niet te vergelijken met de daadwerkelijke aanschaf van een fysieke single of LP, ook al telt een draaibeurt in de tegenwoordige verkoopcijfers slechts voor een fractie mee in vergelijking met een fysieke aankoop. Hoewel... wat is in de hitlijst van tegenwoordig nog een fysieke aankoop? Fysieke singles worden al jaren niet meer gemaakt...

Bij mij begon het volgen van het Rod Stewart-avontuur eveneens met de aanschaf van die single met de dubbele A-kant. Ik woonde in de stad, dus ik heb er geen woeste pooltocht voor hoeven ondernemen. Maar het algemene beeld van een pas aangeschafte single of LP die je in weer en wind op de fiets naar huis bracht om daar met trillende vingers de naald voor het eerst in de aanloopgroef te laten zakken, staat me nog levendig bij.
Ik weet bijvoorbeeld nog hoe ik als fietsende scholier in de strenge winter van '78/'79 per se de Merwedebrug tussen Papendrecht en Dordrecht over wilde om in de vrieskou een paar singles aan te schaffen die op die bewuste donderdagmiddag in de uitverkoopbakken zouden belanden... Dat deed ik in die jaren vaak met singles, want dat scheelde minstens de helft in de aanschafprijs. Pa & moe verklaarden me voor gek...

Over deze plaat zelf kan ik kort zijn: ik heb Rod Stewart lang gevolgd, ongeveer tot het niet onaardige Vagabond heart. Maar de dieptepunten waren talrijker dan zijn hoogtepunten, al hoort deze plaat natuurlijk ontegenzeglijk tot de laatste categorie. Every picture tells a story was voor Rod de Grote Sprong Voorwaarts in commerciële zin, want Maggie May/Reason to believe werd zowel in de VS als in de UK nummer één en zoog dit album mee in de verkoopcijfers.

Terecht, want Rod overtrof zichzelf op dit album, waar in vergelijking met de voorgaande platen meer elektrisch werk op staat. Al is het naast de dubbele hit vooral het folky Mandolin wind een fraaie uitschieter.
Ook de andere nummers zijn van hoog niveau, met de titeltrack als een andere topper. Alleen de Temptations-cover had voor mij niet per se gehoeven, want daar bestaan betere versies van (naast de Temps ook Rare Earth en The Undisputed Truth bijvoorbeeld). Maar ook daar slaat Stewart zich niettemin met verve doorheen. Beter zou het hierna niet meer worden, al vind ik het latere Foot loose and fancy free nog op dezelfde hoogte staan als dit album.

Het titelnummer staat nederig in de schaduw van het alom bewierookte drietal Maggie May - Mandolin Wind en Reason to Believe. Ergens begrijpelijk, ergens ook helemaal onterecht, hier hoor je prachtig verhalende 'beginneling' die put uit het diepste van zijn ziel. Every Picture Tells A Story kent elementen van gekrenkt zijn, van woede, van schetsend tijdsbeeld, van het straatleven, van trots en niet te stoppen hartstocht. Every Picture Tells A Story doet me ook met een glimlach denken aan Glascow, de stad van Celtic, de stad van een enorme rijke muzikale cultuur en beginnende bandjes en de stad die Rod beschouwt als zijn spirituele 'hoofdstad'. Zijn concerten aldaar zijn magisch, heb dat zelf al 1 maal mogen ervaren en 30 november ga ik daar met mijn jarige petekind en haar zus weer heen. Het voorgevoel wat dat oproept is heel sterk en sleept mij door de dagen die akelig dicht de term sleur benaderen.

Glasgow bedoel je toch ?

En je had van mij Maggie Bell er ook wel een vermelding bij mogen geven.. Als dat geen scottish power is dan weet ik het ook niet meer .........

Laat me dolgraag verrassen... in Glasgow...hihi....wat mij betreft mogen Amy Belle, Amy MacDonald en Maggie Bell ook het podium van Scottish power en magie voorzien... hebben we een heuse Every Picture Tells A Story.

Het ging mij meer om de vocale bijdrage van Maggie Bell aan het titelnummer .....

Juist nu de wereld figuurlijk in de fik, in de brand staat is en de toekomst meer vragen dan antwoorden oplevert is muziek mijn natuurlijke bondgenoot. Mijn stemming, humeur bepaalt dan vaak welke plaat er voorbij komt en speur op radio stations naar nieuwe talenten. Afleiding en verleiding. De keuze is reuze, zou bij wijze van spreken een jaar op een onbewoond eiland nieuwe muziek willen ontdekken, oude herontdekken, ontmaskeren of nog meer waarderen. Dit album zou dan zonder twijfel mee gaan. Het heeft zoveel aspecten die mij intens boeien; het is puur, authentiek, rauw, iets rebels, iets ondeugends, heeft intense verhalen, prachtige melodielijnen, een stem die je in een kolk van vreugde meeneemt en bevat misschien wel het mooiste liefdeslied ( Mandolin Wind ) ooit.