David Bowie - 'Hours...' (1999)

David Bowie, in de jaren 70 op handen gedragen.
Zijn houding en de verschillende gedaantewisselingen; veelal ondergedompeld in een flinke laag roes veroorzakende middelen.
In de jaren daarop erg succesvol; scoorde hits aan de lopende band, en hielp verschillende artiesten weer terug the picture in.
Iggy Pop, Queen, Mick Jagger en Tina Turner; allen zijn hem dierbaar.
Onzin dat zijn albums toen zoveel minder waren. Ziggy Stardust klinkt net zo goed gedateerd.
Bowie die in 1990 een totaal inspiratieloos concert gaf op de Goffertweide, waabij de behoefte aan sigaretten groter was dan het contact met het publiek.
Terwijl hij een jaar eerder nog zo verraste met het fris klinkende Tin Machine, en zoveel energie uitstraalde.
Ik vergeef het hem.
En zo werd ik weer eens aangenaam verrast door 'Hours...'
Overgedoseerd door de zogenaamde nieuwe golf New Wavers die hooguit proberen om de zang van Ian Curtis, Andrew Eldritch of Bowie proberen te imiteren.
Het verlangen naar de echte grootheden wordt steeds sterker.
Meer dan ooit luister ik naar Bowie.
En dan is daar opeens Thursday’s Child.
Een volwassen soulvol stemgeluid, waarbij de kameleon definitief van zijn kleurrijk jasje afwijkt.
Zittend op een grauwe rots wordt alles een stuk grijzer, doorleefder.
Wijsheid van een oude leermeester.
De schubachtige huid doet pijn door een soort van artrose.
Ook in de clip wordt terug gekeken naar het jeugdige bestaan, waarbij de trots der jaren bewaard blijft.
Het doorleefde gezicht ademt verzoening met de sterfelijkheid uit.
Thursday’s Child is dan niet zijn beste song, maar nog nooit eerder wist Bowie mij meer te ontroeren.
Met voldoening luister ik verder, een nieuw mooi hoofdstuk openbaart zich aan mij.
Ingetogen.

Hoewel ik deze plaat indertijd toch best veel beluisterd heb, is hij in mijn beleving altijd een beetje in de schaduw blijven staan van z'n twee voorgangers 1. Outside en Earthling. Na hem misschien wel vijf jaar niet meer te hebben gedraaid bevalt ie me nu echter beter dan ik had durven hopen, met veel mooie nummers met folky aandoende melodieën en een prachtige melancholieke inslag. Thursday's child en If I'm dreaming my life (met effectieve tempowisselingen) zijn mijn favoriete nummers, maar het korte instrumentaaltje Brilliant adventure zit daar eigenlijk niet veel achter.
 

Dit 'Hours...' staat vol met rustige mooie rockmuziek. Alle songs zijn goed, sommige erg sterk. Instrumentaal zit het erg goed in elkaar en de productie is om door een ringetje te halen. Als dan ook nog eens David Bowie de songs (mede) componeert en zingt met zijn fraaie stem, dan heb je een echt aangename plaat.

Deze nummers vind ik allemaal erg sterk: de mooie opener Thursday's Child, rocksong Something in the Air, het prachtige If I'm Dreaming My Life, Seven en de gitaarnummers What's Really Happening? en The Pretty Things Are Going to Hell. Dan is ook nog eens het artwork erg mooi van het vinyl (wat van mij mintgroen is). Een boek van 20 pagina's met handgeschreven teksten en foto's. Kortom, ik vind dit (alweer) een heel goed album van David Bowie.

"Dromen we heel ons leven?"

De Major schenkt nog een glas rode wijn in. Het is al laat en bijna donker als Thursday' Child de huiselijke cockpit vult. Het prachtige nummer doet regelmatig een traantje wegpinken, vooral als Major Tom vertelt over zijn turbulente leven en zijn plotselinge gedwongen vertrek.

Het gesprek valt even stil om te kunnen luisteren naar de melodieën. Something in the Air is zo'n prachtige melodie. We houden het ook nu niet droog. Survive! 'Hours...' staat boordevol mooie luisterliedjes!

De periode vanaf 1.Outside is, boven verwachting, er een gebleken van 'n verbazingwekkende hoge kwaliteit. Iedereen grijpt natuurlijk het liefst terug naar die befaamde jaren zeventig en terecht. Velen zijn echter afgehaakt na die verfoeide jaren tachtig en dat snap ik niet helemaal. Maar ach, wat valt er te snappen? Ik wilde toch altijd al liever een kind van de jaren tachtig zijn en zodoende begon mijn leven ook pas echt in 1977 tijdens Low, de opkomst van de punk en... je ontkwam er niet aan, Saturday Night Fever op dansles.
Ik hoorde ook echt thuis in de "No Future" generatie. Bij hoge uitzondering waren mijn hippievrienden het daar volkomen mee eens.

De Major pakt een koffertje uit een nis onder het grote scherm en opent deze met het kleine zilveren sleuteltje dat al sinds jaar en dag om zijn smalle nek hangt.

"Kijk... Alicia! What's Really Happening?" De Major richt zijn zaklamp op het koffertje.
Was mijn bril nou wéér beslagen?
Ik staar vol ongeloof naar dat lege koffertje. "Maar Tom toch... er zit niks in!"

"Klopt! Er zit namelijk een droom in. Je kunt dromen ook niet zomaar zien. Dat kunnen alleen de dromers!"

'hours...', ja, verrassend! Na de intense muziek van 1.Outside en Earthling komen gitarist Reeves Gabrels en zanger/multi-instrumentalist David Bowie met een ingetogen album. Even wennen, maar menige melodie trekt me over de verbazing heen. Verdwenen zijn de drukke beats en sterk vervormde gitaren. Hoe dat kwam en wat de relatie met computerspel Omikron: a Nomad Soul is, legde Gabrels in 2024 uit.

Verbazing dus. Onmiddellijk. Thursday's Child met z'n warme toetsentapijt en blij-verbaasde tekst: "Everything's falling into place". Is Bowie simpelweg gelukkig? Ik denk het, mede door de warme tweede stem van Holly Palmer. Ieeets meer gitaar (lange lijnen) in Something in the Air en een twaalfsnarige akoestische gitaar trapt Survive af; terug naar de jaren '70, Gabrels in een heel andere rol dan ik hem ken.
Voor het eerst een scheurende gitaar dankzij If I'm Dreaming My Life, zij het heel bescheiden. Het begint namelijk ronduit kalm, om halverwege te versnellen. Pakt me minder, maar nog altijd ruim voldoende. Met Seven dat akoestisch begint sluit de eerste helft kalm af en dankzij de bongo bekruipt me een kampvuursfeertje. Met een autobiografische tekst? Komen we hier dicht bij de mens David Robert Jones?

Lichte uptempo rock via What's Really Happening? waar Gabrels zijn gitaar beschaafd laat scheuren en zingen. Steviger is The Pretty Things Are Going to Hell dat op dit album wat dissoneert.
Dit alles aangenaam, maar wordt het nog spannend, vroeg ik me na enkele draaibeurten af. New Angels of Promise is eveneens stevig maar langzamer; Bowie bewijst weer eens hoe mooi zijn stem is.
Digitale soundscape Brilliant Adventure vormt de opmaat naar naar de sterke finale The Dreamers, dat net als de opener profiteert van het toetsentapijtje, waar Gabrels' gitaarlijnen wonderwel bij passen.

De twee gingen hierna huns weegs. Achteraf zou je kunnen zeggen dat 'hours...' de brug is tussen Gabrels' eerdere werk met Bowie en zijn latere met The Cure. De dromerigheid is de overeenkomst tussen die twee. Maar ik ken zijn solowerk niet, dus dit is een speculatie. En toch.