Santana - Santana (1969)

Kijk toch eens goed naar die hoes! Het voorhoofd, de neus en de snorharen. Wat een kunstwerk van pen is dat!

Uitstekende muziek, maar soms nog net niet echt spetterend gespeeld en/of geproduceerd. De brave zang op Evil ways bijvoorbeeld, zelfs het "Yeah yeah yeah" op het einde knalt er niet echt uit. Melodisch en qua arrangementen echter nog altijd heerlijk, en Jingo is en blijft fantastisch.

Mocht je deze plaat kopen, doe dat dan op vinyl. De hoes is prachtig en dat zie je pas echt goed in het groot: check

Ja, ik kan me nog wel herinneren dat ik die prachtige hoes in platenwinkels zag staan, in de tijd dat ik nog een platenspeler had.

Als je begrijpt wat ik bedoel...

Zeer mooie hoes ja, Reptile! Heb m al 20 jaar in de kast maar eigenlijk door de opmerkingen hier pas eens goed naar gekeken. Ik vraag me af of ik bij de waardering voor het album mijn waardering voor de hoes zal laten meewegen. Hoe doen jullie dat, mensen?!

(Spoiler: belachelijk persoonlijk stukje...) Eigenlijk mag de hoes natuurlijk geen rol spelen bij de waardering van de muziek... maar bij mij is dat onvermijdelijk toch het geval. Liever zie ik de fraaie hoezen (boekjes, teksten, illustraties enz.) van Echo & the Bunnymen en Dream Theater dan de crisisvelletjes van Dinosaur Jr en Bob Dylan (om maar te zwijgen van de vrouw op de hoes van Abraxas -- gelukkig laat vrouwelijk schoon mij persoonlijk koud ). En het wordt natuurlijk nog moeilijker wanneer je het idee hebt dat een hoes ook de interpretatie, de gevoelsmatige waarde, van een plaat beïnvloedt. De tweede plaat van de (English) Beat bijvoorbeeld heeft een zeer kleurige hoes (hoes "Wha'ppen?"), en ik heb me altijd afgevraagd in hoeverre de muziek op die plaat (reggae en ska met een zekere cynische inslag) "eigenlijk" vrij sober is en in hoeverre ik hem vanwege die hoes altijd veelzijdiger en afwisselender, kortom kleuriger heb gevonden. Kortom, ik vrees dat ik persoonlijk makkelijk beïnvloedbaar ben, en dat geldt zeker ook voor de prachtige hoes van dit album van Santana.

Mooi antwoord Boy!
Muziek is aan de ene kant gewoon geluid, audio, aan de andere kant is het een totaalervaring. Bij live-concerten merk ik bijvoorbeeld vaak dat de muziek meer bij me losmaakt door wat ik ZIE gebeuren.

Ik denk dat je hier (op musicmeter) alleen de muziek moet waarderen in je stem (in elk geval proberen) en de rest laat je aan je onderbewustzijn over. Ik merk zelf dat ik muziek bijv. soms beter lijk te vinden / beter lijk te waarderen als ik de artiest sympathiek vind over komen. Nu stem ik niet meer maar als ik dat zou doen dan zou de kans groot zijn dat ik al (min of meer onbewust) een half puntje hoger geef als ik een artiest sympathiek vind overkomen. Ook een imago wat je (wel of niet) aanstaat kan natuurlijk (onbewust) meespelen. En wat te denken als je de muzikant persoonlijk kent. Dat kan je oordeel natuurlijk ook beïnvloeden.

Ach, die tijd kan terug komen. Is bij mij ook gebeurd.

In theorie ben ik dat helemaal met je eens, maar ik vrees er in de praktijk bij mij toch altijd "externe" factoren meewerken, hoezeer ik ook mijn best doe om muziek "kaal" te beluisteren. Als je het hebt over vinyl, waar is dan de tijd dat je een cassettebandje (BASF!) zonder sticker kreeg zodat je de muziek, alleen de muziek en niets dan de muziek kon beoordelen?... (Nou ja, dat zou nu ook nog kunnen met een onbeschreven CD natuurlijk, maar het gaat om het idee, nietwaar.)

En over vinyl:

Zou kunnen, maar ik denk het niet. Van mijn achthonderd elpees heb ik er nog maar een stuk of vijf over (vanwege de mooie hoezen en/of tekstvellen), en ik heb met het materiaal zelf eigenlijk niets meer, net zo min als nostalgie naar de "sound" ervan...

Een flinke tijd geleden (toen ik nog flink veel vinyl kocht) heb ik o.a. de eerste 3 albums van Santana aangeschaft. Ik heb sowieso een periode gehad dat ik zeer veel van deze band luisterde. Het is begonnen met diverse greatest hits, maar die bleken zodanig lekker, dat ik dus ook bij een aantal regulier albums uitkwam. Deze periode zal iets voor de release van Supernatural zijn geweest. Ik heb Santana dus erg laat 'ontdekt'. Anno 2012 -tijdens het opzetten van Santana's debuut- blijkt wederom dat deze latinrock mij prima ligt. Daar waar 'reguliere rock' mij snel verveelt of zelfs als cliché overkomt, zorgt de percussie en natuurlijk ook Carlos' typische guitaarspel voor blijvend luisterplezier. Ik kan me voorstellen dat deze band een genot moet zijn geweest om live mee te maken midden in het hippy-tijdperk. Gelukkig zorgt het opzetten van dit album ook voor veel luistergenot.

Als ik mijn favo Santana-albums moet uitkiezen, dan zijn het altijd zijn eerste 3 albums gevolgd door het fantastische live/studio dubbel-album Moonflower.
Daartussen zit natuurlijk ook veel moois, maar dit zijn voor mij de echte hoogtepunten.
Supernatural en wat daarna komt zijn leuke albums om de kids kennis te laten maken met Santana. Ik mag dat werk graag horen.
In mijn collectie mis ik nog het album met Buddy Miles (Hendrix vind ik ook heel goed) en een aantal albums onder zijn naam Carlos Santana. Havana Moon is in ieder geval heel goed.
Mijn vinyl-versie van Santana zal ik nooit wegdoen. Ik ben een onwijze katachtigen-liefhebber en er staat een lief poezenbeest op de voorzijde. Alle tracks zijn toppie joppie!!!

de genesis van latin rock (ritchie valens kon niet eens spaans). opvolgende albums waren nog beter, maar deze is ook goed. santana, toen santana nog een band was.

talloze keren in mijn handen gehad, ik zie nou pas wat er aan de hand is met de hoes, weird..
Goeie plaat, samen met Abraxas de beste voor zover ik kan nagaan;.

Het beste Santana album? Zou zo maar kunnen, niet? Elk nummer staat toch als een huis. Heerlijke muziek.

Het titelloze debuut van Santana is er eentje om in te lijsten. Destijds was de mix van latin en rock buitengewoon verfrissend. Maar ook nu staat die frisheid nog fier overeind. Ook hoor ik invloeden van blues, jazz en heel in de verte een vleugje funk. Liedjes als "Evil Ways", "Jingo", "You Just Don't Care" en "Soul Sacrifice" zijn fantastisch. Het gitaarspel van Carlos Santana is uit duizenden herkenbaar en is een combinatie van technische vingervlugheid en warmte, gevoel en intensiteit. Verder valt er eigenlijk weinig over te zeggen, of juist misschien heel veel, maar "Santana" moet je voelen, beleven en ondergaan. Een pareltje dus!

Lekker album
De beste nummers:
Evil Ways
Jin-go-la-Ba
You just don't Care
Soul Sacrifice

Evil Ways was het singletje en vond ik nogal slappe hap met die saaie samenzang. Waiting was de achterkant en gelijk ook de reden dat ik 'm uiteindelijk voor weinâg uit de bakken bij Concerto vistte .......

En toen was er Santana! Hij was er natuurlijk al eerder, maar jonge, wat een mooi debuut! Waiting, Evil Ways, Savor, Jingo en natuurlijk Soul Sacrifice, waar het allemaal mee begon. Het klinkt nog steeds fantastisch. De energie spat er van af, een genot om te horen.

Blijft mijn favoriete santana album!

De debuutplaat van Santana is één grote trip door de latijnse rock, heerlijke gitaren gelardeerd met orgeltjes, conga's en nog veel meer. De nummers doen weinig voor elkaar onder en lopen ook mooi in elkaar over.
Kant 1 van de lp is eigenlijk één hoogtepunt, met opener Waiting, de goede singles Evil Ways & Jingo en het fraaie Savor. Op Kant 2 is het openingsnummer Persuasion erg sterk, met een wel heel fijn orgel en gitaar samen, zijn piano en gitaar op Treat wel erg fraai, You Just Don't Care is een sterk bluesnummer en slotnummer Soul Sacrifice is misschien wel het hoogtepunt van het album.
De uitvoering is ijzersterk door gitarist Carlos Santana en zijn uitstekende band. Een volkomen tijdloze topplaat uit 1969.

Vanochtend blind uit de platenkast getrokken. Veel te lang geleden dat ik sowieso iets van Santana heb geluisterd. Heerlijk om dit debuut album weer eens te horen. Louter topsongs. Gelijk een 0,5* erbij. Mss toch maar eens die mooie vinyl remaster aanschaffen (hoewel de originele lp nog steeds acceptabel klinkt) Ach ja...heerlijk album. Ga meteen verder met Abraxas. Voel een Santana weekend aankomen.

Dinsdag Ziggo!

Als ie alleen oud werk zou spelen...prachtig.

Hij was goed!

Concert was goed en deze cd ook!
4****

Op vinyl issie ook niet slecht .......

Mooie plaat. Dat staat nu al vast. Maar potverdikke hoe zou vooral You Just Don't Care nou met een echte klasse zanger geklonken hebben ? Een keer of 3 beter of zo ??!!

Laat ik maar direct over het mindere gedeelte van de plaat beginnen. Ben ik daar vanaf. En dat is uiteraard het vocale gedeelte. Bij de 2 volgende platen wordt er hoofdzakelijk a capella gezongen. En dan wordt de matige zang nog wel redelijk gecamoufleerd. Bij deze dus niet. En dat is behoorlijk jammer te noemen.

Gelukkig zijn de Santana mannen afgezien van de zang dan meer dan uitstekend in vorm. Een plaat
die bol staat van muzikale variatie, orginaliteit, klasse en uitstekende nummers.
Het gitaarwerk springt natuurlijk het meest in het oog. Carlos weet dan ook van a tot z te boeien. Soms lekker heftig dan weer heerlijk subtiel. Maar tevens laat hij ook genoeg ruimte over aan de rest van zijn band. Met prachtig orgel en percussiewerk. Normaal gesproken ben ik niet eens zo'n orgel fan. Maar wat Rolie hier laat horen, is gewoon steengoed !!

Kortom, een meer dan uitstekend debuut.

Het debuutalbum is het tweede beste van wat ik tot nog toe van Santana ken. De hoes oogt schitterend en de muziek is dat ook, al moet ik er wel aan wennen. Van orgel en percussie zal ik wel nooit een grote fan worden. 4 sterren