Santana - Santana (1969)

Kijk toch eens goed naar die hoes! Het voorhoofd, de neus en de snorharen. Wat een kunstwerk van pen is dat!

Uitstekende muziek, maar soms nog net niet echt spetterend gespeeld en/of geproduceerd. De brave zang op Evil ways bijvoorbeeld, zelfs het "Yeah yeah yeah" op het einde knalt er niet echt uit. Melodisch en qua arrangementen echter nog altijd heerlijk, en Jingo is en blijft fantastisch.

Het titelloze debuut van Santana is er eentje om in te lijsten. Destijds was de mix van latin en rock buitengewoon verfrissend. Maar ook nu staat die frisheid nog fier overeind. Ook hoor ik invloeden van blues, jazz en heel in de verte een vleugje funk. Liedjes als "Evil Ways", "Jingo", "You Just Don't Care" en "Soul Sacrifice" zijn fantastisch. Het gitaarspel van Carlos Santana is uit duizenden herkenbaar en is een combinatie van technische vingervlugheid en warmte, gevoel en intensiteit. Verder valt er eigenlijk weinig over te zeggen, of juist misschien heel veel, maar "Santana" moet je voelen, beleven en ondergaan. Een pareltje dus!

De debuutplaat van Santana is één grote trip door de latijnse rock, heerlijke gitaren gelardeerd met orgeltjes, conga's en nog veel meer. De nummers doen weinig voor elkaar onder en lopen ook mooi in elkaar over.
Kant 1 van de lp is eigenlijk één hoogtepunt, met opener Waiting, de goede singles Evil Ways & Jingo en het fraaie Savor. Op Kant 2 is het openingsnummer Persuasion erg sterk, met een wel heel fijn orgel en gitaar samen, zijn piano en gitaar op Treat wel erg fraai, You Just Don't Care is een sterk bluesnummer en slotnummer Soul Sacrifice is misschien wel het hoogtepunt van het album.
De uitvoering is ijzersterk door gitarist Carlos Santana en zijn uitstekende band. Een volkomen tijdloze topplaat uit 1969.

Heb nooit zo heel veel gehad met de latin rock,alhoewel ik er zo nu en dan best graag naar mocht luisteren,vooral live,maar er waren simpelweg andere muzieksoorten die me nog beter bevielen.
Dus bleef het wat betreft Santana best lang bij alleen Lotus en Moonflower,beide (voor een groot gedeelte) live en daar zijn in al die jaren alleen nog Caravanserai (1972) en Supernatural (1999) bijgekomen.
En nu dan hun debuut uit 1969 eenvoudigweg Santana getiteld.
Mooie homogene plaat waarvan een aantal nummers mij natuurlijk al bekend zijn ; Evil ways,Jingo en Soul sacrifice maar de rest doet daar nauwelijks voor onder en wat nog beter is ,het geheel is hier duidelijk groter dan de som der delen.Wat mij ook wel aanspreekt is dat het hele album lekker compact is,de percussie en orgelstukken worden niet eindeloos uitgesponnen en de totaal tijd van een kleine 40 minuten is voor mij precies goed.
Hou het voorlopig op goed tot zeer goed en ik denk dat Abraxas nu vrij snel aan de beurt is.