Tim Buckley - Goodbye and Hello (1967)

Vader Tim is qua populariteit inmiddels ruimschoots overvleugeld door zoon Jeff. Maar Tim heeft ook heel veel moois gemaakt, misschien wel meer en mooiers dan zijn iets ouder geworden zoon. Met dit meeslepende Goodbye And Hello als mijn persoonlijke hoogtepunt. Het combineert heftige, bezwerende songs (zonder dat deze ontaarden in experimenten om de experimenten, wat op zijn latere platen nog wel eens gebeurt) met prachtige, ingetogen liedjes.

Absoluut hemels. Meeslepende songs die je helemaal opslokken.
1967 is een ongelooflijk goed muziekjaar wat dat aangaat.

Een grote sprong voorwaarts t.o.v. zijn debuut. Hier staan al echt een aantal prachtige nummers op: 'Pleasant street' en bovenal het hemeltergend mooie 'Phantasmagoria in two' (die ik beide beter tot hun recht vind komen op het akoestische live-album Dream letter), 'I never asked to be your mountain' en het epische titelnummer. 3,5/5

Met dank aan Koekebakker dat ik dit schitterende album niet aan me voorbij heb laten gaan.
Het openingsnummer pakte me bij de eerste keer al stevig beet. Het nummer is eigenlijk bijna geniaal, omdat het nummer eigenlijk geen 1 moment van rust kent, want meteen al na elke afdaling van de muziek komt zijn heerlijke zang alweer. Werkelijk prachtig .
Gelukkig weet Tim gedurende de hele plaat mijn aandacht vast te houden en kan ik voor deze cd niet anders dan 5* geven. Iets wat Starsailor waarschijnlijk niet gaat lukken, maar niks uitsluiten.

Juj, de 20 stemmen gehaald. Eindelijk kan Tim de MuMe-geschiedenisboeken in.

Vanwaar die vreemde hoes? Lijkt een soort van mislukte foto ofzo? Binnenkort deze eens voor het eerst luisteren!

Dit is een album wat langzaam in mijn bloed is gaan zitten. Hoe vaker ik ernaar luister hoe meer ik ernaar verlang hem weer en weer en weer op te zetten. Puur verslavend!
Hier staat ook mijn favoriete song aller tijden op:
Once I Was

Vreemd? Gewoon een vrolijke foto van Tim met een oculair. Niks mis mee, toch?

Jawel, oerlelijk.

Volgens mij is dat gewoon een knikker!

Ach ja, Tim had er een handje van om met z'n kop op zijn CD-covers te pronken (zoals wel meer artiesten). Ik kan me mooiere hoezen voorstellen, maar ik vind dit niet lelijk. De 'spontaniteit' die deze foto lijkt te hebben, vind ik wel geslaagd.

Tim had niks te zeggen over de covers van zijn albums. De platenmaatschappij had er dus een handje van z'n kop op de CD-cover te plaatsen.

Wist ik niet, maar klinkt logisch. Doordat hij zo'n eigenzinnige muzikale visie had, vond ik het al vreemd dat hij van die (relatief) eenvoudige CD-hoezen 'koos'.

Die mond heeft Jeff zo ge-erfd.

Mijn interesse werd gewekt omdat ik Grace van Jef B. prachtig vind, maar qua zang is Tim zowieso al 3 x beter, wat een geweldige stem, na een luisterbeurt vind ik het al prachtig, de muziek klinkt erg puur en laat je helemaal wegdromen, hier kom ik op terug na wat meer luisterbeurten.

Die zangkunsten zouden in het vervolg alleen nog maar indrukwekkender worden.

Maak je maar geen zorgen Ik ben tegelijk met het album starsailor begonnen, deze is idd een stuk ontoegankelijker, heeft wat meer tijd nodig, maar groeit per beurt.

Mij spreekt het album Starsailor toch meer aan.
Dit album is niet slecht maar redelijk onderhoudend.
Na enkele luisterbeurten verliezen sommige nr.s hun glans en wordt wat saai. wat bij starsailor absoluut het geval niet is, bij mij.
Toch 3*

Ben ik het mee eens, Starsailor wist mij meteen te pakken, dat duurde bij dit album heel wat langer. En nog steeds kan ik het niet erg lang verdragen, terwijl ik naar Starsailor echt uren achter elkaar kan luisteren.

3,5*

Na Jeff Buckley gehoord te hebben, was ik hier wel benieuwd naar, dus ik ben ff iets van 'm gaan pindakazen, en vind het wel lekkere muziek eigenlijk, soms een beetje erg rustig, maar dat is soms ook weer lekker.

Ik vind dit wel 4* waard, mss later nog meer.

Wat een heerlijk album, lekker dat 60's gevoel.
Op de gok gekocht en dat is zeker goed uitgepakt.

**** voor nu...

heerlijk album!

4,5

Mooi album, beter dan zijn voorganger. Wat mij dan weer benieuwd maakt naar de verdere opvolgers, vooral de hier geprezen Happy Sad, Lorca en Starsailor. Op dit album een paar prachtige nummers, zoals het titelnummer, Phantasmagoria in two, I Never Asked to be your Mountain en No Man Can't Find the War, maar eigenlijk doet de rest van het album er niet aan onder. Tim heeft in mijn ogen veel betere muziek gemaakt dan zoonlief, die tijdens zijn debut al achter in de twintig was.

Het is geen vreemde foto, het is gewoon een bierdopje die hij tussen zijn oog klempt.

Doodnormaal inderdaad.

Bierdopje, oculair, knikker...

Maar nog steeds een erg mooi album

Deze begin jaren 80 gekocht ,er iets over gelezen en had mijn aandacht opgeslokt.De muziek is soms bijna psychedelisch,ingetogen en ook romatisch.De teksten zijn van wonderlijke schoonheid,soms surrealistisch.In ider geval een staaltje van muzikaal meesterschap.Een meesterschap die abrupt werdt afgebroken door de dood van deze man.Triest om te weten dat ook zoon Jeff later op jonge leeftijd zou sterven.Mijn aantal sterren 4.5

Ik zou zeggen: deel maar uit dan, die 4,5/5.

Is gebeurd Paalhaas
Groetjes

Nope, het is een kroonkurk van een flesje Pepsi ............

Goodbye and Hello is mijn album der albummen, 5 sterren is eigenlijk niet voldoende .........