menu

Tim Buckley - Goodbye and Hello (1967)

mijn stem
3,91 (268)
268 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Folk
Label: Elektra

  1. No Man Can Find the War (2:58)
  2. Carnival Song (3:10)
  3. Pleasant Street (5:15)
  4. Hallucinations (4:55)
  5. I Never Asked to Be Your Mountain (6:02)
  6. Once I Was (3:22)
  7. Phantasmagoria in Two (3:29)
  8. Knight-Errant (2:00)
  9. Goodbye and Hello (8:38)
  10. Morning Glory (2:52)
totale tijdsduur: 42:41
zoeken in:
3,0
Dit valt me een beetje tegen... Ik vind eigenlijk alleen Pleasant Street erg goed, maar voor de rest is 't een beetje vlak naar mijn mening.
3,0*

EVANSHEWSON
Koekebakker schreef:
Vader Tim is qua populariteit inmiddels ruimschoots overvleugeld door zoon Jeff. Maar Tim heeft ook heel veel moois gemaakt, misschien wel meer en mooiers dan zijn iets ouder geworden zoon. Met dit meeslepende Goodbye And Hello als mijn persoonlijke hoogtepunt. Het combineert heftige, bezwerende songs (zonder dat deze ontaarden in experimenten om de experimenten, wat op zijn latere platen nog wel eens gebeurt) met prachtige, ingetogen liedjes.

Kijk, zeg dat de koekenbakker het gezegd heeft, en of hij gelijk heeft!

Jeff Buckley vind ik zeer ok, maar als ik moet kiezen tussen vader of zoon, dan weet ik het wel; geef mij dan maar deze Tim hier!

*****

EVANSHEWSON
Leuk om deze eindelijk terug te hebben, geremastered ook nog, en met zijn eerste elpee samen op één cd, erg leuk dus.
Zalige singer-songwriter, prachtig plaatje!
Dikke, vette aarader voor elk die van het genre houdt!


*****

avatar van LucM
4,5
Prachtig album van Tim Buckley (ik heb hem samen het het debuut op 1 CD) met schitterende zang (nog beter dan zijn zoon Jeff). Hij had echter pech dat er dit jaar 1967 zoveel goede albums op de markt kwamen waardoor die van hem ondergesneeuwd werd, temeer omdat in die periode nauwelijks plaats was voor singer-songwriters tenzij ze aansloten bij de hippiegeneratie (Donovan).
Maar dit is een tijdloos album, romantisch en ingetogen met hier en daar een psychedelisch tintje. Zeker "No Man Can Find the War", "Pleasant Street" en "Phantasmagoria in Two" zijn prachtige songs.
Jammer dat Tim Buckley nooit is doorgebroken. Ik moet meer albums van hem zien te vinden, maar dat zal erg moeilijk zijn.

avatar van ErikM
3,0
Waarbij ik Happy Sad fantastisch vind, weet dit album me niet echt te raken. De stem van Buckley stoort me hier en roept amper iets bij me op, terwijl ik op zijn stem op Happy Sad niks heb aan te merken: het vormt een mooi geheel met de nummers. Met deze cd blijf ik moeite hebben: 3*.

avatar van Mjuman
Deze paar maanden geleden gekocht - samen met Tim Buckley op één cd, voor 5 euro Vanwege hoog OLM-gehalte in mijn werkkamer beland en vandaag weer gedraaid.

Mag echt wel als de meest 'preiswerte' aankoop van dit jaar in de boeken worden vastgelegd.

avatar van Droombolus
5,0
Prachtige geremastered inderdaad, de 2fer. Dat pakt voor de 1e LP heel goed uit maar als Goodbye & Hello verslaafde kan ik maar moeilijk wennen aan de remaster van die plaat. De 2fer staat dan ook gebroederlijk naaste de "oude" CD van G&H en het ligt een beetje aan de mood van de dag welke versie er op gaat........... Zo liggen nou eenmaal de problemen van de fan .........

Social_Mask
Jeff Buckley heeft wel goed geluisterd naar z'n vader, op Carnival Song (?) dacht ik eerst echt Jeff te horen. Maar er zit toch een subtiel verschil tussen beide, alleen weet ik niet wat dat nou is. Mooie plaat verder, was eerst 4* waard, maar is gegroeid de afgelopen dagen. De eerste twee nummers zijn prachtig, en ook I Never Asked kun je ook hoogtepunt noemen. Het tweede deel vind ik wat minder, titelnr is wat vreemd, maar nog steeds vrij goed.

4,5*

avatar van teleac gertie
4,5
Wat blijft Phantasmagoria in Two toch mooi!

Stijn_Slayer
Als dit album begint ligt het nog een beetje in het verlengde van z'n debuut, maar dit veranderd al snel. Ik had niet naar de titels gekeken, en toen het tweede nummer draaide dacht ik al aan een carnaval sfeertje, wat dus bleek te kloppen toen ik de titel nakeek. Altijd knap als artiesten bepaalde sferen weten op te wekken die je meteen herkent, ook bij Hallucinations is dit het geval.

Vraag me niet om het uit te leggen, maar deze vind ik 'artistieker' dan z'n debuut (dat ook een goed album is). Ook wat meeslepender en interessanter. 1967 moet misschien wel het beste jaar in de muziekgeschiedenis geweest zijn, wat een klasse albums kwamen er dat jaar uit zeg!

Dit hele album staat vol parels: Pleasant Street, I Never Asked To Be Your Mountain, Once I Was, Phantasmagoria in Two en het schitterende titelnummer.

Ik ga zeker nog meer werk van Tim Buckley aanschaffen, ik zie namelijk dat hij veel hoog aangeschreven albums gemaakt heeft.

avatar van barrett
4,0
Ik heb deze plaat al heel lang in mijn kast liggen, ik heb deze samen met zijn debuut geperst op 1 album daarmee is het moeilijker om de twee platen te onderscheiden.

Maar wat een prachtige plaat is dit toch een adembenemende plaat en een pracht artiest enkel al het lied No man can find te War de sfeer waarmee deze song de plaat eigenlijk openbreekt vanaf song, fantastisch...

Social_Mask
Prachtig nummer idd, No Man Can Find The War, maar persoonlijk toch iets té vaak gedraaid. I Never Asked To Be Your Mountain en het geweldige titelnummer ben ik nog steeds niet 'beu'.

Maaruh, 'slechts' 3,5*? Na je enthousiasme had ik wel een hoger cijfer verwacht.

avatar van barrett
4,0
Ja dat klopt maar die stem zal zeker nog omhoog gaan. Ik heb deze plaat nog maar 2 maal beluisterd vandaar. Ik luister straks nog eens naar.

Social_Mask
Ik werd al bang.

avatar van barrett
4,0
Vrees niet, ik laat me alvast weer meeslepen door de tone van dit album...

avatar van barrett
4,0
En zoals eerder aangekondigt is hij al gestegen tot een 4 ...

avatar van James Douglas
Beeldschone plaat waarin het romantische aspect wordt afgewisseld met het broeierige tijdsbeeld van de eind jaren zestig in de VS. I Never Asked to be Your Mountain is voor mij het absolute hoogtepunt.

avatar van De Daniël
3,5
Ah, dat neergeslagen melodietje op de mondharmonica in Once I Was gaat echt door merg en been, prachtig!

avatar van AdrieMeijer
4,0
Vier sterren voor deze plaat is eigenlijk veel te weinig, maar het probleem is: Tim heeft hierna zoveel platen gemaakt die -wat mij betreft- véél beter zijn, dat ik mijn kruit nog even droog moet houden.

"No Man Can Find The War" en "Goodbye And Hello" klinken inmiddels enigszins gedateerd, maar waren in 1967 natuurlijk uiterst moderne voltreffers, de rest van het album kan ook nog de hele 21e eeuw mee. Tijdloze schoonheid van een jongen die uit elkaar barstte van de ideeën.

avatar van Droombolus
5,0
Inderdaad Adrie, 4 sterren is te weinig ......

avatar van Kramer
Net gekocht en het bevalt me alleszins. Fijne nummers met een folksfeer die echter nooit saai klinken. Zijn stem is ongelooflijk en die hoes vind ik lief.

avatar van IntoMusic
Wat een geweldige muziek heeft deze man gemaakt. Gister zijn debut beluisterd en op dit moment staat dit album op. Ik ben er steeds meer sprakeloos van geworden. Ontzettend aanstekelijke muziek, waarbij vooral Phantasmagoria in Two tot nu toe mijn favoriet is. Het komt erg gemakkelijk en ongecompliceerd over.
Tot nu toe prefereer ik liever vaders Buckley dan zoon Buckley....

avatar van musician
4,5
Ik heb, voor de Tim Buckley fanaten die nog op zoek zijn naar albums van hem, zo'n boxje gekocht met de eerste 5 cd's. Voor weinig.

Volgens mij gaat het om de originele albums (niet geremasterd). Het is mijn kennismaking met Tim Buckley, ben er daarom in het geheel nog niet in thuis. Af en toe luister ik het voorzichtig af. Maar ik wilde na vandaag alvast even doen voor Pleasant street.

avatar van AdrieMeijer
4,0
Ik zou met zo'n 5 cd-box inderdaad maar rustig aan doen.
Mijn advies: 1. Tim Buckley en 2. Goodbye and Hello in de zomer non stop draaien;
3. Happy Sad en 4. Blue Afternoon voor de herfst bewaren
en als het lekker gaat winteren 5. Lorca in de cd-speler.

Als dat geen "Gelukkig 2012" wordt, weet ik het ook niet meer!

avatar van musician
4,5
Lijkt mij een hele goede tip. Een mens moet wat blijven houden om naar uit te kijken!

avatar van heartofsoul
5,0
Bij het herbeluisteren van een paar sixties albums (wat te maken had met het samenstellen van een sixties Top 20, elders op het forum) kwam dit album bovendrijven, en ik heb het opnieuw beluisterd - een aantal maal achter elkaar - en ademloos geluisterd, of liever gezegd ik werd erin gezogen. De prachtige melodieén van de songs, de huiveringwekkende vocale kwaliteiten van Tim Buckley, de prachtige instrumentatie, het is alles betoverend, maar dan de betovering van een wreed sprookje. Deze adembenemende plaat is werkelijk een muzikaal hoogtepunt, niet alleen van de jaren 60, maar sowieso van de geschiedenis van de populaire muziek.

avatar van Droombolus
5,0
Amen, broeder ......

avatar van nico1616
4,5
Met mijn oneindige dank voor degene die Phantasmagoria in Two nomineerde in de MuMe-ladder.
Ik had al een aantal latere, meer experimentele nummers van vader Buckley gehoord, waardoor ik hem klasseerde als een moeilijk te doorgronden artiest.
Maar dit is een instant klassieker, prachtig!

avatar van AdrieMeijer
4,0
Even meedoen aan de algehele lijstjesgekte: 1001 albums die je gehoord moet hebben voordat je doodgaat (daarna heeft het geen zin meer) vind je op deze website. En verdomd, "Goodbye and Hello" staat er ook op. Hopelijk mijn favoriet Blue Afternoon ook. Ik ga gauw verder kijken! En daarna zal ik schrijven dat al dat lijstjesgedoe toch maar ontzettende onzin is.

avatar van AdrieMeijer
4,0
Flauwekul-lijst!

Gast
geplaatst: vandaag om 09:55 uur

geplaatst: vandaag om 09:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.