Tim Buckley - Goodbye and Hello (1967)

Vader Tim is qua populariteit inmiddels ruimschoots overvleugeld door zoon Jeff. Maar Tim heeft ook heel veel moois gemaakt, misschien wel meer en mooiers dan zijn iets ouder geworden zoon. Met dit meeslepende Goodbye And Hello als mijn persoonlijke hoogtepunt. Het combineert heftige, bezwerende songs (zonder dat deze ontaarden in experimenten om de experimenten, wat op zijn latere platen nog wel eens gebeurt) met prachtige, ingetogen liedjes.

Een grote sprong voorwaarts t.o.v. zijn debuut. Hier staan al echt een aantal prachtige nummers op: 'Pleasant street' en bovenal het hemeltergend mooie 'Phantasmagoria in two' (die ik beide beter tot hun recht vind komen op het akoestische live-album Dream letter), 'I never asked to be your mountain' en het epische titelnummer. 3,5/5

Net als de hoes is Goodbye and hello voor mij een plaat met twee gezichten.
        Eind jaren negentig kwam ik dit album tegen in de uitverkoopbakken van een sindsdien ter ziele gegane CD-winkel, voor de zeer schappelijke prijs van 10 (toen nog:) gulden. Buckley was voor mij toen alleen nog maar een Beroemde Naam (gelukkig wel al bekend als "an artist in his own right" en niet als vader-van), en omdat ik altijd graag de "zwarte gaten" in mijn kennis van de geschiedenis popmuziek wil opvullen nam ik deze ongezien mee. De eerste twee nummers deden me nog niet echt opveren, maar vanaf de eerste noten van Pleasant Street was het raak, en Buckley heeft me daarna eigenlijk niet meer losgelaten. Ik heb lang niet alles van hem, en op zijn latere platen (vanaf Starsailor) heb ik soms ook wel behoorlijk wat moeite, maar zijn vroege werk vind ik magisch. (Waarom leg ik dit nog uit? Hier bevinden zich veel geloofsgenoten.)
        Zo ook het merendeel van de nummers op Goodbye and hello. No man can find the war valt misschien nog binnen de traditie van de klassieke protestsong, en Carnival song is nog een kort (maar fraai) psychedelisch-romantisch nummer, maar daarna nemen de nummers dikwijls een muzikale of tekstuele en in ieder geval altijd emotionele left turn die de plaat nog altijd fris en vooral uniek houdt. Leerden we vroeger op school niet dat literatuur volgens Willem Kloos de allerindividueelste uitdrukking van de allerindividueelste emotie is? Dan schrijft Tim Buckley vaak muzikale literatuur, en die is vaak ook zo allerindividueelst omdat nummers als Pleasant Street, Hallucinations en Morning glory na al die keren dat ik ze heb gedraaid nog altijd geen eenduidige "betekenis" of emotionele lading hebben.
        Helaas –het andere gezicht van dit album– gaat dat voor mij slechts voor 28 van de 43 minuten op. Die 28 minuten worden gevuld door acht van de tien nummers, maar die andere twee nummers kan ik maar niet mooi vinden, en helaas zijn dat wel de twee langste tracks van de plaat. In I never asked to be your mountain wordt een toch al niet zo interessante melodie overweldigd door een drukte van congas en akoestische slaggitaar, en door het David Ackles-achtige theatrale orkestrale arrangement en de vele maat- en stemmingswisselingen valt het titelnummer voor mij uiteindelijk als los zand uit elkaar. Ik heb allebei de nummers vaak geprobeerd te waarderen, maar ik kan mijn aandacht er echt niet bij houden, en ze vormen voor mij toch een smet op een verder zo prachtige plaat.
        De volle mep qua sterren kan ik dus uiteindelijk niet voor dit album geven. (Als nu dit een ultrakorte plaat van 28 minuten –dus met alleen die acht sterke nummers– was geweest, zoals in de zestiger jaren wel vaker voorkwam, hoe zou ik hem dan gewaardeerd hebben?) Die acht nummers herbergen echter zóveel moois en zóveel muzikale rijkdom dat ik toch tegen de maximale score aan ga leunen. Als mensen mij vragen met welke van Buckley's platen ze moeten beginnen noem ik nog altijd Goodbye and hello, en dan niet eens omdat dat ook voor mij het vertrekpunt was maar vooral omdat dit een zeer veelzijdige plaat is waarop alle facetten van Buckley's genie tot uiting komen.
 

Er zijn vocalisten/ songwriters die je ontroeren en je inpakken.
Tim Buckely is zo'n artiest.
De man weet mij bij altijd de juiste snaar te raken.
Goodbye And Hello is zo'n plaat die ik soms wel meerdere keren achter elkaar draai.
Tim heeft sowieso een stem die wat mij betreft tot 1 van de mooiste en uniekste allertijden behoort.
Natuurlijk is dit een typische 60's plaat en de sounds en lyrics zijn ook helemaal van toen.
De overigens fraaie wat theatrale titelsong brengt mij met name in de kalmere stukken in extase.
Het is echt zijn veelzijdige stem waar hij dus alle kanten mee op kon. Het blijft de sterkste troef.
Prachtige werkjes ook zoals Once Was I, Pleasant Street, het fragmentarische Carnival ,Morning Glory en het ritmische, eigenzinnige I Never Asked To Be My Mountain.
Een plaat die met groot gemak tot het beste van het topjaar 1967 gerekend mag worden.
Folky songs in combi met grootser uitgepakte stukken met strings en koper.
Al met al een artiest die nooit echt helemaal door drong tot de menigte.
Tim Buckley was vooral een grillig artiest die zich niet liet sturen en vooral deed wat naar zijn inzicht het juiste was.
Maar wat een enorm talent had deze veel te vroeg overleden singer/songwriter.
Deze overigens verhoogd naar 5 sterren.

Ik wil mij toch eens serieus gaan storten op zijn latere avant- garde periode.

Ik kende de muziek van de beste man nog niet, maar het album prikkelde mij meteen. Ik ben gelijk in de rest van de discografie gedoken en heb achtereenvolgend Happy Sad tot en met Starsailor beluisterd. Buckley heeft behoorlijk wat in zijn mars en verwierp ons aan een gevarieerd smakenpalet van folk met elementen van psychedelica, rock en jazz. Daarnaast deed hij iets waardoor je mij direct enthousiast krijgt: Hij was niet bang om te experimenteren. Nog belangrijker, vaker dan niet zijn de experimentele composities nog geslaagd ook.

Op zijn sophomore, Goodbye and Hello, houdt de zanger zich nog relatief in. Maar net zoals de beste abstracte schilders ook de traditionele, waarheidsgetrouwe landschappen vaak uitermate goed in de vingers hebben zitten, laat Buckley hier zien dat hij ook over uitmuntende conventionele folk rock-songwriting skills beschikt. Meeslepende anthems zoals Pleasant Street en I Never Asked To Be Your Mountain zitten piekfijn in elkaar, waarschijnlijk ook dankzij de goedgevulde productie en arrangementen van Jan Holzman en een ander die ik maar niet zal noemen vanwege zijn recente veroordeling voor zedenmisdrijven. Als de voet even van het gaspedaal af gaat, zoals op Once I Was en Morning Glory, toont Buckley zijn voortreffelijke sensibiliteit voor de gevoelige snaren.

De drang tot een onconventionele aanpak breekt soms al door op dit album, wat zich vooral uit als een psychedelische randje dat regelmatig zijn kop opsteekt op dit album. Bijvoorbeeld de desoriënterende kermis sound op de achtergrond van Carnival Song of de wazige maar gelaagde sound van hallucinations. Buckley was ongelofelijk getalenteerd en ik kan me niet voorstellen dat ik dit briljantje zolang onaangeroerd heb gelaten, maar ik geniet er nu dubbel en dwars van.