Orchestral Manoeuvres in the Dark - The Best of OMD (1988)

*Even gecheckt*

Klopt, nummer kwam nooit verder dan 3. Hmm, vergis me niet vaak met nrs uit die periode, hoe ik er nu bij kom?

Het is voor mij nu wachten op de remaster van Dazzle Ships, de muziek uit die tijd blijft veruit hun mooiste.

Het heeft absoluut niet op een gestaan maar het is wel de grootste OMD hit door Paul Humphreys gezongen. Over het algemeen waren de door hem gezongen nummers (o.a. Souvenir) wel wat gladder dan de door Andy McCluskey gezongen liederen.

De eerste 6 nummers zijn mooi en rest is eigenlijk overbodig.

La Femme Accident" overbodig .

Ik schrijf altijd op het hoesje wanneer ik een bepaalde cd heb aangeschaft. "The Best of OMD (1988)" heb ik in maart 1988 gekocht. Bijna 20 jaar geleden dus . Het was één van de eerste albums die ik op Compact Disc kocht. Na aanleiding van mijn bovenstaande reactie op het bericht van Gert P. ben ik gisterenavond maar eens gaan zoeken of ik deze verzamelaar van Orchestral Manoeuvres in the Dark nog ergens kon vinden........ Ergens onder op een stapel cd's vond ik 'm uiteindelijk . Ik ben 'm nu (28 januari 2008 10:00 uur) op mijn vrije maandagochtend voor de derde keer aan het draaien. Prima album waar dus in het geheel geen overbodige nummers op staan . Juist leuk om te constateren hoe een band als Orchestral Manoeuvres in the Dark zich in de loop der tijd muzikaal in positieve zin weet te ontwikkelen .

Ik vind echter juist op deze verzamelaar de wisselvalligheid in singles naar voren komt. De albums op hun geheel zijn stabieler van kwaliteit (ik zeg niet hoge, want sommige albums van OMD betreur ik veel bloedarmoede). Maar de toppers trekken het gemiddelde dusdanig omhoog het een plezierig album blijft om naar te luisteren.

Forever Live and Die vond ik toch altijd een mooi nummer.

Ik luister nu naar de 12 inch-versie van Talking Loud and Clear, had ik nog nooit eerder gehoord, maar mooi intro hoor (die klarinet!)

OMD zal altijd een speciaal plekkie bij mij hebben. Voor mij een van de betere bands uit de jaren 80.


Yeah right, U spoort niet

De verhouding goed/fout is precies 50/50.
Daarom een 2,5.

Inderdaad, en de rest... Maar kennelijk is dat niet 'credible' om te zeggen, zo lijkt het tenminste. Er is niks mis met de muziek die ze vanaf halverwege de jaren '80 maakten, maar kennelijk is er de perceptie dat het 'commercieel' is en dat is natuurlijk 'foei' .

.....zucht........ ik wou dat alles in het leven zo simpel was.....

Voor een overzicht CD van deze 'cornerstone-band' doe je m.i. met een waardering obv een 'rekenkundig gemiddelde' de band te kort.

Eensch dat het met het verlopen van de jaren het toch allemaal minder werd, maar wat rond '80 uitkwam is, wmb, met terugwerkende kracht toch wel vrij geniaal (Dazzle Ships, Arch & Mor., OMD en Organisation).

Op basis daarvan dus voor mij geen rekenkundig gemiddelde maar een, niet geheel vrij van enig jeugdcen-ti-ment, een 4,5!

Dan heb je het puur over de singles want als je de rest van bv Crush gaat beluisteren kom je toch hoop moois en zeker niet commercieels (als dat een stuitpunt is) tegen.

Er komt overigens via EMI in de loop van dit jaar een zogenaamde sight & sound versie van de Best of uit. Met hier naast de cd een dvd met de videoclips.

Whole Again is trouwens ook een leuk liedje van deze mannen. Jammer dat ze het door zo'n stel huppelk*tjes lieten uitvoeren.

De versie van Aidan Moffat klonk een stuk beter.

Typisch 80's duo,oorspronkelijk uit de kille electronica periode.
Dit is als je gaat voor het bekende spul een prima verzamelaar.
Een aardig beeld hoe het de groep naarmate het eind van de jaren 80 vergaat.
O.M.D wordt uiteindelijk een steeds geliktere hitmachine.Desondanks zijn de singles ook uit die tijd best de moeite waard.
Lekker album met gewoon prima werk erop.

Jammer dat er geen andere albums van OMD te vinden zijn op musicmeter.
zou benieuwd zijn naar de commentaren daar op. Ze waren net als Erasure een soort kruising tussen Kraftwerk, Tangerine dream, T rex en Abba

Klik hier maar eens op, housefreak.

Jaja Erasure.....

22 sept. dus!

20 nr.s op de cd en 31 (!) op de dvd

In feite had je dit bericht moeten posten bij The OMD Singles (1998), want het betreft een heruitgave van dat album, inclusief 2 bonustracks (Genetic Engineering en Secret). Spijtig dat ze er geen dubbelaar van hebben gemaakt met alle 31 singles. Het overzicht zou dan compleet en gelijk aan de DVD zijn geweest. De keuze om Secret wel toe te voegen is ook curieus, gelet op hun eigen aversie van dit nummer. La Femme Accident was een veel betere keuze geweest. Niettemin wordt dit natuurlijk vanwege die DVD toch een verplichte aanschaf. Samen met de Ultravox 2CD definitive remastered editions van Vienna en Rage in Eden wordt 22 september dus voor mij zo'n beetje de dag van het jaar.

in feite past het nergens bij omdat het album "Messages" gaat heten dus past het net zo goed bij deze release als bij de andere verzamelaar. Hoes is te vinden op de omd site.

Je hebt gelijk. Dit gaat dus een nieuwe toevoeging worden aan de site. Twee compilaties met bijna identieke tracklist. Behalve de 2 tracks die de nieuwe verzamelaar extra biedt, viel mij nog een mutatie op: Telegraph is toegevoegd ten koste van Call My Name.

Dan krijgt Paul ook weer een dubbeltje meer per cd

Pure jeugdsentiment van een band die 1 geniaal nummer heeft gemaakt, en een handjevol erg lekkere songs..

Nooit goed genoeg gevonden om een heel album van te hebben, daarom is deze verzamelaar precies wat ik nodig heb

Ik heb moeite met de albumtitel The Best of OMD, aangezien het pionierswerk van Architecture & Morality en Dazzle Ships hier eigenlijk maar mondjesmaat aan bod komt.

Logisch natuurlijk, Dazzle Ships werd door zijn experimentele dadendrang als snel bestempeld als een typisch geval van commerciële zelfmoord en het A&M is met drie singles al rijkelijk vertegenwoordigd. Maar She's Leaving, Sealand en The New Stone Age behoren wat mij betreft ook tot the best of OMD.

Maar goed, maar weinig verzamelaars worden opgedist met albumtracks. Het publiek wil hits en bekende namen, de platenmaatschappij wil verkoopcijfers. En dan speel je op safe. Het resultaat is een vlotte plaat, boordevol popparels die vooral de hitpotente kant van OMD belichten.

Electricity -die te vroeg geboren eighties song- is over honderd jaar nog niet kapot te krijgen. Een onvervalste synthpop classic (met een machtige basmelodie).

Messages vind ik een van de mooiste OMD nummers, en het bewijs dat een synthesizer net zo romantisch is als een Weense concertvleugel.

Enola Gay, in al zijn uitbundigheid, was vroeger nooit mijn favoriet. Maar ik ben dit nummer in de loop der jaren meer en meer gaan waarderen.

De heilige drie-eenheid (Souvenir, Joan of Arc, Maid of Orleans) spreekt voor zich. Maar ik blijf erbij dat een échte best of OMD minimaal die andere tracks van A&M nodig heeft.

Dazzle Ships komt er met Telegraph -een heerlijk nummer- aanvankelijk karig vanaf, als duikt bij track nummer 16 plots nog Genetic Engineering op.

Locomotion is een stukje jeugdsentiment. Als 10-jarige ontdekte ik deze op de Now This Is Music volume 1 LP van een kennis, ergens tussen The Reflex, Dancing With Tears In My Eyes, Tinseltown In The Rain en Such A Shame. Bijgevolg beschouw ik deze LP zo’n beetje als de bakermat van mijn als eighties verslaving. En Locomotion is een van die drugs. Talking Loud And Clear en Tesla Girls (een vleugje New Order) horen daar inmiddels ook bij.

Ook So In Love vind ik een parel -hoewel velen vinden dat OMD hier definitief voor het mainstream pad koos- en het melancholische Secret link ik op de een of andere manier altijd aan The Pet Shop Boys.

Met Forever Live And Die is als popsong an sich ook niets mis, al is de sfeer van Electricity inmiddels in geen velden of wegen meer te bekennen. Met de 12" versies van We Love You en La Femme Accident eingigt het voor de synthfreak in ieder geval toch nog goed.

Voor 1 euro gekocht in de uitverkoopbakken van VanLeest. Ik voelde me een dief.

Je weet niet wat je mist.

Geloof me, ik weet wat ik mis (heb laatst een paar reguliere albums verkocht omdat ze stof lagen te happen )

IN THE DARK 1988

OMDs eerste best of die aanvankelijk Messages zou heten
naar analogie met de biografie die min of meer gelijktijdig verscheen.

Telegraph werd geremixt op basis van de originele US 12" versie.
Maar uiteindelijk werd er toch voor een nieuw geopteerd, waardoor
Telegraph zelfs de tracklist van de vinylversie niet meer haalde.

Dreaming is een bijzonder lichtvoetig niemandalletje.
Meteen de bijna zwakste single die OMD tot dan toe had uitgebracht.

Op de CD stond Telegraph dus wel en werd gelukkig
ook Genetic Engineering toegevoegd. Jammer is de keuze
van de extended versies van We Love You en La Femme Accident.
Vooral La Femme Accident (wat ik een erg leuke single vind)
wordt in zijn extended version pijnlijk verminkt.

Ik zou voor de single versies gekozen hebben.
En in plaats van We Love You voor Shame (7" rerecorded).
Die laatste is de enige OMD single die nooit op CD verscheen
(extended version buiten beschouwing gelaten).

En de tracks mochten ook wat chronologischer.
Vooral vreemd dat de singles van Junk Culture door elkaar werden gegooid.
Het moet zijn: Locomotion, Talking Loud and Clear en Tesla Girls.