Orchestral Manoeuvres in the Dark - The Best of OMD (1988)

fraaie songs!

zo is dat!

Heb Enola Gay her-ontdekt (omdat ie zo vaak op VH1 voorbij komt)

Volume op 10, en wat een heerlijk 80's gevoel geeft dat nummer toch!

Maid of Orleans raakte mij toch weer tijdens de top2000, dus weer eens gedraaid en verbaasde mij na paar jaar niet gehoord te hebben, hoe goed meeste songs nog zijn.

Je kan er moeilijk omheen dat OMDs sterkte schuilt in het schrijven
van volstrekt unieke singles. Heel gevarieerd ook zo'n best of van OMD.

Dat en die vier eerste albums met synthpop pionierswerk.

Fijn dat jullie dat na al die jaren herontdekken.

Ik dacht ik zet het hier maar neer...

OMD kwam met een nieuwe verzamelaar, genaamd so80's. Ik dacht weer een verzamelaar maar goed leuk voor de collectie. Bleek het ineens een verzamelaar van de originele 12" versies te zijn van OMD!! Enkel in Duitsland uitgebracht met ook nog 3 andere artiesten (Heaven 17, Ultravox en Kajagoogoo) in een serie. De prijs was erg laag (7,99 per deel) en ik dus erg blij. Alle versies had natuurlijk al wel maar zeker niet allemaal op cd. Hieronder de tracklist:

Tracklist
01 If You Leave (Extended Version) 06:06
02 Secret (Extended Mix) 06:15
03 Telegraph (Extended Version) 05:37
04 Talking Loud And Clear (Extended Version) 08:56
05 Genetic Engineering (Extended) 05:12
06 Call My Name (12" Version) 05:21
07 Dreaming (Extended Mix) 06:21
08 So In Love (Extended Version) 05:35
09 Tesla Girls (Extended Mix) 04:44
10 (Forever) Live And Die (Extended Mix) 05:56
11 Never Turn Away (Extended Version) 06:32
12 Sailing On The Seven Seas (Extended Version) 05:45
13 Brides Of Frankenstein (US Release Megamix) 07:16

Na een eerste luisterbeurt ben ik het eens met de commentaren dat de tweede helft van de cd minder goed is. Na 'Locomotion' wordt het voor mij minder. De synths worden minder creatief en melodieus ingezet, en het gebodene gaat wat meer richting mainstream pop. Toch staat er niet echt veel werk op dat ondermaats is. 'Forever Live and Die' en 'Dreaming' vind ik tamelijk zwak, maar met 'Genetic Engineering' en 'We Love You' heb ik vervolgens weinig moeite (al gaat laatstgenoemde wel erg lang door).

Opvallend is dat hoewel je duidelijk kunt horen uit welk decennium deze muziek afkomstig is het toch nog vrij fris klinkt.

Genetic Engineering is een CD bonustrack en hoort chronologisch
na Maid of Orleans. We Love You en La Femme Accident zijn 12" versies.

Locomotion hoort trouwens chronologisch voor Talking Loud and Clear,
maar blijkbaar werd het nummer gewoon fout op de LP en CD geplaatst.

OMD waren synthpop pioniers op de vier eerste albums.
Daarna bleven ze garant staan voor erg puik singlewerk.
Mainstream, dat wel, maar met een eigen stempel.

Hun comebackalbum uit 2010 laat trouwens opnieuw die twee gezichten zien.
Met enkele juweeltjes die teruggrijpen naar de pioniersjaren, maar de nodige junk pop.

Goed album, vooral kant 1 is grandioos. verveeld nooit. Kant 2 wat meer pop.

Prima synth-pop met een aantal wereldberoemde klassiekers, niet meer of minder.

Mooi oeuvre van de manoeuvres..er staan een hoop mooie nummers op deze Best Of. Ben er erg blij mee. De reguliere albums zijn vast nog beter, maar voor mij is dit een uitstekend en gewilde verzamelaar voor nummers 1,4 en 13. Bewerking: 1,4,13 als mijn favoriete nummers, veel andere tracks op deze disc zijn ook prachtig!

Nou, dit is een prima starter hoor! Hier staat wel op waar deze act om draaide, alhoewel er genoeg albumtracks zijn die de moeite waard zijn naast dit.

Kocht deze cd jaren geleden voor mijn jeugd herinneringen aan Maid Of Orleans, ik was stom verbaasd om nog zoveel bekende (goede songs) te horen, met name Forever Live And Die. Voor een "synth popbandje" toch veel vakmanschap voor songwriting en de vocalen.

Betreft de herinneringen, 99% van de jeugd keek toppop en countdown ed., singels werden gigantisch verkocht. Bij die wekelijkse programma's werd altijd de nummer één uitgezonden. Maid Of Orleans bleef maar op één staan, en het leek wel dat hij daar voor altijd zou blijven. Na een aantal weken lieten ze de clip van nummer twee of drie zien, omdat het gewoon te eentonig werd. Toen laaide de discussie al op, of dat de clip belangrijker was geworden dan het nummer, nou was de clip van grote klasse, leek wel een film, maar het nummer staat nog altijd fier overeind.

Ik kan me het zelfde nog voor de geest halen met Billy Joel's Goodnight Saigon en zeker met Phd met I won't Let You Down.

Net als bij Hans Brouwer hoorde deze ook bij mijn allereerste CD's. Nummer 2 is dit zelfs.
Voor de volle mep gekocht . 40 gulden voor ruim 73 minuten.

Min of meer chronologisch (niet helemaal) opgebouwd, geldt ook voor mij dan toch dat ik de eerste helft beter vind dan de tweede.
Maar daar sta ik niet alleen in.

De topnummers wat mij betreft Electricity, Souvenir, Enola Gay, uiteraard Maid Of Orleans, maar toch ook nog wel Forever Live And Die, Talking Loud And Clear en If You Leave. Locomotion heb ik veel te veel gezien en gehoord.
Doch slechte nummers geen uiteraard, al vind ik Genetic Engineering en So In Love wat minder.
Gelukkig heb ik veel van deze singeltjes ook nog op 7".
Van de 12"-versies luister ik meestal alleen maar de eerste uit.

Edoch een uitstekende verzamelaar van deze trendsettende groep, die ik na The Pacific Age uit het oor verloren ben en waar ik nog steeds verandering in moet gaan brengen.
Klonk eigenlijk best wel lekker nog achterom, op deze zwoele zomeravond.

Beginnen bij hun allerlaatste plaat en aangenaam verrast worden.

Orchestral Manoeuvres in the Dark - English Electric (2013)

Jaa, was ik inderdaad van plan. Al veel over gelezen hier.

Ik heb met OMD hetzelfde als met bijv. een band als The Eurythmics.
Ik vind de hits erg goed, maar verder doet het me weinig.

Neemt niet weg dat deze band dus wel een aantal topnummers heeft gemaakt.
Een verzamelaar is dan ook erg leuk in de collectie.

1 van mijn favoriete verzamelaars, in die mate zelfs dat ik het tot nu toe niet aangedurfd heb hun reguliere albums onder de loep te nemen. Het eeuwig proberen ontwijken van teleurstellingen, er valt heel wat over te zeggen.

Werkelijk ieder nummer vind ik geweldig. De bonustracks spreken me gek genoeg nog het meest aan. Met name We Love You, ik kan (en wil) dat nummer wel dromen. Misschien toch maar eens de albums opsnorren, deze situatie is eigenlijk te gek voor woorden.

Soms ontbreekt het ook aan de tijd kunnen nemen voor het dieper ingaan van een band of artiest
Mss om die reden ken ik alleen Architecture & Morality uit '81 goed ,wat ieder geval wel een aanrader voor je is
Daarnaast heb ik Verzamel ook mooi !

Architecture & Morality is echt een aanrader. Evenals voorganger organisation. Naast de singles allemaal sterke albumtracks. Dazzle ships (opvolger van A & M) is een bijzonder album waarover de meningen verdeeld zijn. De laatste drie albums waarvan op deze verzamelaar singles staan zijn wisselvalliger. Naast de singles staan er een aantal sterke album tracks op, maar helaas ook de nodige vullers. De sterke tracks maken ze echter zeker de moeite waard (bv the pacific age en stay op the pacific age, en het fenominale native daughters op crush)

De eerste vier albums van OMD zijn best goeie platen
voor wie van melancholische synthipop pionierswerk houdt.

Architecture & Morality (1981) is in deze categorie de aanrader.

Wie meer voelt voor de hits uit de tweede helft van de jaren '80,
kan op de bijhorende albums meer van het pretentieloze zelfde vinden.

Dan zou ik durven starten met Junk Culture (1984) of Crush (1985).

Wie echt van avontuur houdt, mag altijd English Electric (2013) proberen,
een verrassend goed album waarop de groep haar jaren 80 sound trouw blijft
en er tegelijk een uitgebalanceerd en bijwijlen eigentijds geheel van weet te maken.

En? Al aangedurfd? Gewoon doen, anders mis je namelijk nog veel meer moois. Zeker op de eerste 4 albums. Niet allemaal zo commercieel als de singles, maar dat maakt het er niet minder om natuurlijk.

Ik schaam me dood...
Nee, het is er nog niet van gekomen. Thanks for the wake up call

Franck Maudit, de eerste platen zijn een mengeling van experiment en popdeuntjes. Dat maakt het zo interessant, plus ze ademen zo heerlijk de sfeer van de vroege jaren 80. Je gaat er van houden, en zo niet dan ga je ze zeker wel waarderen.

Deze is speciaal voor jou: OMD - Silent Running - YouTube

Ja de Kerstsfeer van de jaren '80 - met weemoed wordt daaraan teruggedacht: het papieren kerstkleed op tafel, 2 fonduestellen met olie er bovenop - tieners cum aanhang kunnen goed wegwerken - vader, uitermate bezorgd dat alles we goed zou gaan met die hete olie en dat de schavuiten (van jongens m.n) er niet te veel vorkjes tegelijk in zouden hangen (dan ging het te veel borrelen), sausjes, stokbrood erbij en gaan met die banaan.

Achteraf: afruimen en dan de sjoelbak op tafel, vader opnieuw bezorgd omdat ze zoons van die 'raggers' waren en er regelmatig schijven uitvlogen. En ergens tussen de Kerstplaten (Bing Crosby, Frank Sinatra, James Last) door werd ook nog wel eens 'moderne muziek' gedraaid, vaak van verzamelaars. Ma zong altijd mee met Enola Gay.

Those were the days, my friend we thought they 'ld never end, maar dat bleek wel het geval: we werden ouder en wijzer, stopten met sjoelen en gingen social media gebruiken. Vooruitgang heet dat. Gek genoeg komen die komkommersjele 80s eerder terug bij muziek van Alphaville dan bij OMD - maar eigenlijk is dat niet zo gek; het is best wel gek om te dansen op een nummer dat gaat over een vliegtuig dat de kernbom afwerpt boven Hiroshima - maar goed hoe fijn is om de Curtishuppelpas te dansen op Der Mussolini?

Haha, heel herkenbaar Mju. Sjoelen, James Last en Abba, nostalgie van eind jaren zeventig.

Weten we meteen waarom de top 2000 zo populair is onder oudere jongeren

En dagenlang hing de lucht van de fondue en het oliebollen bakken in huis.....

Dit was in 1988 mijn eerste CD die ik kocht toen de CD speler zijn intrede deed.
Erg fijne verzamelaar

Inmiddels weer terug naar vinyl.

Hé vrind, dollen is toegestaan - maar met mate(n).
Omdat mijn (jongere) broer bijna een decennium later dan ik het huis uitging, duurde de traditie bij ons tot de mid-80s.

Een aantal jaren geleden gingen wij naar ietwat ruimer opgezet particulier oudjaarsfeest - zo waren de hapjes verzorgd door een cateraar die veel Indonesisch en Thais eten in het assortiment had. Er zouden aardig wat 'swingers' komen en we verheugden ons al op de muziek die in die kringen populair is, techno en trance - voor de twijfelaars/NOOBs onder u, google maar eens op Wasteland.

Zelden zo'n truttenfeest gehad: na de prima hap (cum toet) kregen we een blokje met potlood uitgereikt, ging er een scherm naar benee en werd er overgeschakeld op het slot van de top2000 op tv. De bedoeling was dat we de acts op tv zouden honoreren en van leuke comments zouden voorzien. De winnende act zou dan nogmaals worden gedraaid en het leukste commentaar werd beloond met een fles poepel.

Verlangde spontaan terug naar de vroege 80s.

De eerste 6 OMD's staan hier achter me op vinyl - ergens zijn er grenzen