Orchestral Manoeuvres in the Dark - The Best of OMD (1988)
Alternatieve titel: In the Dark
mijn stem
164 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Virgin
-
Electricity (3:30)
-
Messages (4:44)
-
Enola Gay (3:31)
-
Souvenir (3:37)
-
Joan of Arc (3:48)
-
Maid of Orleans (4:11)
-
Telegraph [Remix] * (3:43)
-
Talking Loud and Clear (3:59)
-
Tesla Girls (3:33)
-
Locomotion (3:50)
-
So in Love (3:29)
-
Secret (3:56)
-
If You Leave (4:29)
-
(Forever) Live and Die (3:24)
-
Dreaming (3:57)
-
Genetic Engineering * (3:35)
-
We Love You [12" Version] * (6:14)
-
La Femme Accident [12" Version] * (6:16)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
53:58
(1:13:46)
0
geplaatst: 3 augustus 2009, 23:23 uur
Ik heb moeite met de albumtitel The Best of OMD, aangezien het pionierswerk van Architecture & Morality en Dazzle Ships hier eigenlijk maar mondjesmaat aan bod komt.
Logisch natuurlijk, Dazzle Ships werd door zijn experimentele dadendrang als snel bestempeld als een typisch geval van commerciële zelfmoord en het A&M is met drie singles al rijkelijk vertegenwoordigd. Maar She's Leaving, Sealand en The New Stone Age behoren wat mij betreft ook tot the best of OMD.
Maar goed, maar weinig verzamelaars worden opgedist met albumtracks. Het publiek wil hits en bekende namen, de platenmaatschappij wil verkoopcijfers. En dan speel je op safe. Het resultaat is een vlotte plaat, boordevol popparels die vooral de hitpotente kant van OMD belichten.
Electricity -die te vroeg geboren eighties song- is over honderd jaar nog niet kapot te krijgen. Een onvervalste synthpop classic (met een machtige basmelodie).
Messages vind ik een van de mooiste OMD nummers, en het bewijs dat een synthesizer net zo romantisch is als een Weense concertvleugel.
Enola Gay, in al zijn uitbundigheid, was vroeger nooit mijn favoriet. Maar ik ben dit nummer in de loop der jaren meer en meer gaan waarderen.
De heilige drie-eenheid (Souvenir, Joan of Arc, Maid of Orleans) spreekt voor zich. Maar ik blijf erbij dat een échte best of OMD minimaal die andere tracks van A&M nodig heeft.
Dazzle Ships komt er met Telegraph -een heerlijk nummer- aanvankelijk karig vanaf, als duikt bij track nummer 16 plots nog Genetic Engineering op.
Locomotion is een stukje jeugdsentiment. Als 10-jarige ontdekte ik deze op de Now This Is Music volume 1 LP van een kennis, ergens tussen The Reflex, Dancing With Tears In My Eyes, Tinseltown In The Rain en Such A Shame. Bijgevolg beschouw ik deze LP zo’n beetje als de bakermat van mijn als eighties verslaving. En Locomotion is een van die drugs. Talking Loud And Clear en Tesla Girls (een vleugje New Order) horen daar inmiddels ook bij.
Ook So In Love vind ik een parel -hoewel velen vinden dat OMD hier definitief voor het mainstream pad koos- en het melancholische Secret link ik op de een of andere manier altijd aan The Pet Shop Boys.
Met Forever Live And Die is als popsong an sich ook niets mis, al is de sfeer van Electricity inmiddels in geen velden of wegen meer te bekennen. Met de 12" versies van We Love You en La Femme Accident eingigt het voor de synthfreak in ieder geval toch nog goed.
Voor 1 euro gekocht in de uitverkoopbakken van VanLeest. Ik voelde me een dief.
Logisch natuurlijk, Dazzle Ships werd door zijn experimentele dadendrang als snel bestempeld als een typisch geval van commerciële zelfmoord en het A&M is met drie singles al rijkelijk vertegenwoordigd. Maar She's Leaving, Sealand en The New Stone Age behoren wat mij betreft ook tot the best of OMD.
Maar goed, maar weinig verzamelaars worden opgedist met albumtracks. Het publiek wil hits en bekende namen, de platenmaatschappij wil verkoopcijfers. En dan speel je op safe. Het resultaat is een vlotte plaat, boordevol popparels die vooral de hitpotente kant van OMD belichten.
Electricity -die te vroeg geboren eighties song- is over honderd jaar nog niet kapot te krijgen. Een onvervalste synthpop classic (met een machtige basmelodie).
Messages vind ik een van de mooiste OMD nummers, en het bewijs dat een synthesizer net zo romantisch is als een Weense concertvleugel.
Enola Gay, in al zijn uitbundigheid, was vroeger nooit mijn favoriet. Maar ik ben dit nummer in de loop der jaren meer en meer gaan waarderen.
De heilige drie-eenheid (Souvenir, Joan of Arc, Maid of Orleans) spreekt voor zich. Maar ik blijf erbij dat een échte best of OMD minimaal die andere tracks van A&M nodig heeft.
Dazzle Ships komt er met Telegraph -een heerlijk nummer- aanvankelijk karig vanaf, als duikt bij track nummer 16 plots nog Genetic Engineering op.
Locomotion is een stukje jeugdsentiment. Als 10-jarige ontdekte ik deze op de Now This Is Music volume 1 LP van een kennis, ergens tussen The Reflex, Dancing With Tears In My Eyes, Tinseltown In The Rain en Such A Shame. Bijgevolg beschouw ik deze LP zo’n beetje als de bakermat van mijn als eighties verslaving. En Locomotion is een van die drugs. Talking Loud And Clear en Tesla Girls (een vleugje New Order) horen daar inmiddels ook bij.
Ook So In Love vind ik een parel -hoewel velen vinden dat OMD hier definitief voor het mainstream pad koos- en het melancholische Secret link ik op de een of andere manier altijd aan The Pet Shop Boys.
Met Forever Live And Die is als popsong an sich ook niets mis, al is de sfeer van Electricity inmiddels in geen velden of wegen meer te bekennen. Met de 12" versies van We Love You en La Femme Accident eingigt het voor de synthfreak in ieder geval toch nog goed.
Voor 1 euro gekocht in de uitverkoopbakken van VanLeest. Ik voelde me een dief.
0
geplaatst: 19 juni 2013, 23:02 uur
Dibbel schreef:
Edoch een uitstekende verzamelaar van deze trendsettende groep, die ik na The Pacific Age uit het oor verloren ben en waar ik nog steeds verandering in moet gaan brengen.
Edoch een uitstekende verzamelaar van deze trendsettende groep, die ik na The Pacific Age uit het oor verloren ben en waar ik nog steeds verandering in moet gaan brengen.
Beginnen bij hun allerlaatste plaat en aangenaam verrast worden.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - English Electric (2013)
* denotes required fields.