Frank Zappa - Sheik Yerbouti (1979)

Ook dit album heb ik maar eens geprobeerd, maar eigenlijk heb ik hier hetzelfde als bij Ship Arriving Too Late: muzikaal gezien zit het goed in elkaar, maar het pakt/raakt mij niet. Ik lees hier ook vaak dat dit album het vooral van de humor moet hebben. Af en toe merk ik wel een grappige tekst op, maar over het algemeen vind ik het maar een saai album wat niet echt fijn is om naar te luisteren (misschien snap ik de meeste humor hierop niet, dat kan natuurlijk ook, maar de muziek zelf vind ik ook niet echt fijn (sommige zanglijnen werken bijvoorbeeld nogal op mijn zenuwen)). Enkel I Have Been In You, Dancin' Fool en Bobby Brown Goes Down vind ik prima nummers. Ik vrees dat Frank Zappa gewoon niet mijn ding is...

Aan degene die dit album wél goed vinden: Veel luisterplezier

Toffe plaat met een toffe titel en toffe hoes, geef toe: je glimlacht toch van oor tot oor als je dit album vast neemt wat deze morgen mooi is meegenomen gezien de biologische klok me weeral rond 4u00 wakker maakte. Dreigend monster van een ochtendhumeur voor de rest van dag is geweken. De mensheid zal Frank Zappa dankbaar zijn.

Het album duurt zeventig minuten maar door de opvolging van nummers blijft de aandacht erbij. I Have Been in You is een trage albumopener maar in de volgende nummers gaat het tempo flink omhoog: Flakes met de hilarische imitatie van Bob Dylan, het vunzige Broken Hearts Are for Assholes, het snelle I’m so Cute en Jones Crusher. Met Rat Tomago en The Sheik Yerbouti Tango staan ook twee lange gitaarsolo’s op uit live versies van bestaande nummers, het bevestigt zijn kunnen als gitarist maar breekt een beetje de “flow” van het album. Bobby Brown zal wel zijn bekendste nummer ooit zijn? Tryin' to Grow a Chin met drummer Terry Bozzio op zang vind ik simpelweg geweldig. Het virtuoze Dancin’ Fool is mijn tweede hoogtepunt van dit album. Jewish Princess is geweldig aangebrande humor. Yo Mama bevat prachtig gitaarwerk.

Toch vind ik er ook wat minder werk op staan of ik moet een ander gevoel voor humor hebben: What Ever Happened To All The Fun In The World en Wait a Minute, het is niet genoeg om mijn humeur te bederven. Ik houd ook niet van het korte instrumentale en jazzy Rubber Shirt, wat ik ook heb bij Wild Love.

Het is mogelijk een album aan te schaffen puur om de hoes om er daarna achter te komen dat het een fantastische plaat is. Het moment dat ik met koptelefoon op in bed voor het slapen nog even kant 1 opzette en 16 Zappa's "nah-na-na-na-naah" in mijn oren hoorde zingen, lag ik keihard in mijn bed te lachen.

Sheik Yerbouti is een mengsel van absurdisme, complexiteit, popgevoel, classic rock en teksten die niet meer kunnen 40 jaar later. Het is voor een heer op leeftijd bijna genant om naar te luisteren, but who cares. Dit is niet alleen jeugdsentiment maar gewoon echt goede muziek. Ook 'Yo Mama', dat ik vroeger oversloeg, landt inmiddels prima, net als 'Rat Tomago' met zijn complexe bassolo en ritme.

Het zijn de duizend-en-een details die mij, nog meer dan toen, in het oor springen. Al die kleine tussenstukjes, fills, waanzinnige geluidjes en het stapelen van zang. De variatie in de zang tussen de waanzin van Terry Bozzio, de diepte van Zappa en al die andere stemmen.

Het begint allemaal met 'I Have Been In You'. Het kwam in mijn jaren 80 studentenhuis voor dat de bewoner aan het einde van de gang de douches inliep tegenover zijn kamer, zijn deur open liet staan en dat daar dit nummer om half 8 's ochtends keihard uit knalde. Vonden we dat normaal? Nee, maar grappig was het wel. Met alle ophef rondom Patricia Paay en Donald Trump in Moskou is na 40 jaar eindelijk begrip gekomen voor het stukje in 'Bobby Brown', een top 3 hit in Noorwegen, zegt men: "Golden shower". Zo leer je nog eens wat. Het was ooit heel choquerend, nu kan het gewoon niet meer.

Wat mij nu vooral opvalt, is hoe muzikaal Zappa ook kon zijn. Er zitten zoveel prachtige melodietjes verstopt in de nummers, een gierende gitaar in 'City Of Tiny Lights', een prachtig basloopje in 'Jewish Princess' en ieder heeft vast een van zijn eigen favorieten.

Voor mij was Sheik Yerbouti in 1979 het begin van een Zappa avontuur. Met ongelofelijke dalen, onbegrijpelijke exercities, maar ook een aantal geweldige platen waarvan 'One Size Fits All' mijn absolute favoriet is, met 'Fillmore East' hot in pursuit. De laatste jaren heb ik het weinig meer gespeeld. Dankzij een optreden van de band 2000 Motels in het Patronaat gaat daar verandering in komen.

Een gigantisch mozaïek van perfecte popsongs met hilarische teksten afgewisseld met experimentele en al dan niet samengeplakte muzikale intermezzo's. De eerstgenoemde nummers zijn regelmatig briljant en leveren af en toe een geweldige flow binnen het album op, over de tweede categorie ben ik minder enthousiast, want ik vind Zappa's gitaarsolo's tegen die achtergrond van een minimale hoeveelheid akkoorden nou eenmaal gewoon niet mooi of interessant. Ach, alles hoort bij elkaar, de leuke en de minder leuke stukjes, hun samenspel illustreert het genie van deze man, dus ik draai dit album bijna altijd toch wel in z'n geheel, maar zonder die lange solo's op Rat tomago, The Sheik Yerbouti tango en Yo' mama zou de score wellicht nog hoger uitvallen.

Fantastisch album waar de vele stijlen van Zappa samenkomen. De kwaliteit van de opname is 6 sterren waard