Tangerine Dream - Phaedra (1974)

Het eerste album van TD dat een wereld wijde milion seller werd.
Op genomen in Engeland in de zelfde studio waar Mike Oldfield zijn Tubular Bells ontstond. Het grappige aan dit album is dat veel materiaal niet eens echt super geslaagd op de tapes terecht kwam. De Moog synth was onbekent voor de band tot dat Chris Franke ontdekte dat je een repeterende baslijn uit kon krijgen. Dit was de basis voor de titel track. Een prachtig voortkabbelend stuk muziek.
Mysterious Semblance staat achterstevoren op het album, men hoorde het vershil toch niet dus liet men het zo.
Movements of a Visionary is een aardig stuk maar het minst boeiend.
Sequent 'C' is opgenomen door Peter Baumann solo en bleek een aardige opvulling voor het album. Mysterious Semblance is van Edgar zelf. Zijn toenmalige vrouw Monica heeft er zelfs aan meegewerkt. Een klassieker uit de geschiedenis van TD.

Zeer sfeervol album, met mooie, slepende, voortkabbelende passages die erg rustgevend maar toch beklemmend zijn. Mooi plaatje!

Ik heb Phaedra deze week tijdens verschillende situaties beluisterd. Misschien cliché dat deze plaat het best tot zijn recht komt als het buiten koud en donker is, maar ja dat is gewoon het geval. Duister, sfeervol, adembenemend: wat mij betreft de steekwoorden die het best bij dit werk van Tangerine Dream passen. Ik ga hier in ieder geval nog veel plezier van beleven.

Nu ook nog even Rubycon en het live album Ricochet scoren, en je hebt een goede start van Tangerine Dream.

Dit blijft een album dat na jaren luisteren niet is gaan vervelen. Het weet me nog steeds te raken. Na de eerste paar tonen van Phaedra ben ik weg, heel ver weg. Zowel in de winter als in de zomer.

Stiekem hoop ik als mensen deze ontdekken dat ze dan ook eens een stukje verder terug gaan, naar Atem uit 1973 bijv. Je krijgt dan pas echt het gevoel dat er op dit album stappen vooruit gezet worden.

*Schrijft mee*

-Atem
-Rubycon
-Ricochet
-Atomic Seasons (pt. 1,2 & 3)

Dat worden Tangerine Dream maanden voor mij.

Wat is dit eigenlijk voor muziek?
Als ik de reacties moet geloven moet dit wel aardig zijn.

Luister eens naar deze link http://www.youtube.com/watc...

Bedankt voor de link klinkt erg mooi een beetje dromerig.
Ik heb nu ook een paar filmpjes op youtube gezien van de jaren 80 van Tangerine Dream en die bevielen me eigenlijk nog meer dan Phaedra dus met welke kan ik het beste meebeginnen?

Logischerwijs zou ik zeggen bij het begin, maar zo is het bij mij niet gegaan. Mijn eerste album wat ik kocht van Tangerine Dream was White Eagle en vanaf dat punt ben ik de collectie gaan opbouwen. Ja, en dat is geen concreet antwoord realiseer ik me. Tangerine Dream is een verhaal waar je instapt en steeds opnieuw zaken ontdekt. Het is een geschiedenisboek bestaande uit vele lagen. Als het werk uit de jaren tachtig je bevalt zou ik je aan willen raden om met het album Underwater Sunlight te beginnen.

Oké dan begin ik daar maar mee!

Deze plaat is veel duisterder dan de jaren 80 platen als Tangram en White Eagle b.v. De jaren 80 platen klinken toegangkelijker en vooral wat vrolijker en positiever, dan deze plaat. Dit album is net als Rubycon een stuk duisterderer, en het heeft iets ongrijpbaars vind ik. Als je deze vaker beluisterd, of Rubycon, dan laten die platen je ook echt niet meer los. In het begin bevielen White Eagle en Tangram mij nog beter dan deze, maar doordat deze iets ongrijpbaars heeft, blijft deze gewoon boeien. Die andere 2 hadden een behoorlijk kortere houdbaarheid. De live albums als Encore of Ricochet zijn ook geweldig en een goed startpunt volgens mij. Ik zou als ik erg in Tangerine Dream geintereseerd zou zijn, bij de div albums vooral de berichten van Gerards Dream en Tangmaster ter harte nemen, want die 2 users hebben m.i verreweg de meeste kennis van Tangerine Dream hier op mu.me.

Ja dat zie ik volgens mij kennen ze elk album EP en score van ze.

Hmmm.. Deze als starter is goed te doen. Het geeft een echt beeld van de muziek die Tangerine Dream gemaakt heeft. Wat mij betreft ga ik iets verder terug maar daar moet je dan wel door heen. (Zie albums als Atem-Alpha Centauri-Zeit & Electronic Meditation). Deze is het album dat de echte doorbraak van de band was in 1974. Albums van later als je daar mee zou beginnen, geven een heel ander karakter aan de muziek. En dat heeft te maken met de wisselingen in de band.
Deze is een goed beginpunt daardoor krijg je een goed beeld als het je bevalt om dan verder te gaan met latere albums. Het is en blijft een klassieker in de Electronische muziek.

Jeetje, wat een prachtige muziek zeg. Ik had deze al een paar keer eerder gedraaid op de achtergrond, maar dan komt het niet echt tot zijn recht. Voor mij werkt het wel goed op de koptelefoon.

Mooie meeslepende composities en dan te bedenken dat het eerste nummer een improvisatie is. Associaties die ik erbij kreeg waren 2001: A Space Odyssey, Bowie's Warszawa (al is dat veel concreter).

Ik zal er altijd een beetje tegenop om aan Tangerine Dream te beginnen vanwege de onuitputtelijke discografie, maar ben blij dat ik het toch heb gedaan. Dit is echt iets voor mij. Over een tijdje ook maar eens Atem proberen...

De laatste 5 minuten van Phaedra...

Ja Herman dit is een echte klassieker en hun echte doorbraak. Het album wat hierna komt is gewoon nog meer af vind ik, al ligt het natuurlijk wel enorm in de lijn van deze. Ook zijn Tangram en White Eagle erg aanbevelenswaardig. Op die 2 albums klinken ze wat commercieler dan op deze en Rubycon, maar zijn zeker de moeite waard. Ook de live albums Ricochet en Encore zijn enorm de moeite waard. Atem heb ik nog nooit gehoord,maar zou ik misschien ook nog eens moeten gaan beluisteren.

Atem klinkt nog abstracter, pittiger, experimenteler en primitiever dan Phaedra, maar is zeker de moeite waard. Op Phaedra begon TD pas écht te werken met sequences enzo, wat op Atem nog niet het geval is.

Ik kan me vergissen, maar toen ik gisteren de discussie bij dit album doorlas had je maar 3* staan. Ben je van gedachten veranderd?

Hoe dan ook, het blijft een groei album pur sang door de jaren heen. Nog even en hij past niet meer door de deur.

Klopt Herman, scherp opgemerkt trouwens. Toen ik jouw bericht las heb ik hem gelijk even weer gedraaid, maar dacht gelijk van die 3* is wel erg laag. Ik heb een tijdje terug mijn stemmen even herzien, omdat ik vond dat ik vaak te hoog stemde overal. En soms als ik met b.v Motorhead bezig ben, dan verdwijnt deze muziek voor mij vaak naar de achtergrond. Ten onrechte natuurlijk, want het is echt super genieten. Als ik in de juiste stemming ben kan ik van dit soort muziek gewoon geen genoeg krijgen. Een 3* is natuurlijk veel te laag. Deze is met recht natuurlijk minstens 4* waard. Al blijf ik dat stemmen natuurlijk altijd nog steeds erg moeilijk vinden, soms ben ik in de stemming dat ik iets geen bal aan vind, om vervolgens een paar dagen later een album helemaal geweldig te vinden.

Zowaar mijn eerste Tangerine Dream cd, mijn kennismaking. En hij bevalt. Moeilijk te omschrijven; nogal spacy en zweverig en heel mysterieus. Ik lust er wel pap van. Ook Ricochet heb ik nu, maar die moet ik nog beluisteren.

Interdaat vader dit is nog eens andere koek dan The White album.

Inderdaad ricardo, ik hou van veel verschillende soorten koek....

Ik heb deze plaat gisteravond laat nog even gedraait, maar er zit toch een geweldig mystieke sfeer in, en je kunt je lekker relaxt laten meevoeren naar andere werelden. Ik speel bijna nooit meer een plaat van TD af, maar dat ze geweldige albums hebben gemaakt is zeker. White Eagle en Tangram zijn ook geweldige albums, minder mystiek maar een stuk frisser klinkend. Ken je die albums ook al Father?

Voorlopig nog niet, ricardo, maar wat niet is kan nog komen...

Zo, en nu maar nieuwe berichten over dit legendarische album Phaedra de rest over Tangerine Dream kunnen we hier kwijt, zoals ik al eerder vermelde.

Tangerine Dream

Wat Gerards Dream zegt. Ik heb een aantal berichten die niet meer over dit album gingen verplaatst naar Tangerine Dream

Net Phaedra aangeschaft, na enkele interessante meningen over dit album hier op MM te hebben gelezen en samples te hebben gehoord op youtube.
Meer dan aardig, Phaedra, hoewel ik Edgar Froese's solo albums uit dezelfde tijd (Aqua en Epsilon in Malaysian pale) net iets overtuigender vond. Alsof hij met Phaedra nog wat repeteerde.
In elk geval (of: niettemin) een mooie ontdekking, samen met het ontluisterende, ongrijpbare album Zeit en het opzwepende Ricochet, die ik al eerder had aangeschaft.