Tangerine Dream - Phaedra (1974)

Phaedra betekende voor Tangerine Dream de grote doorbraak. Na jaren in het underground circuit te hebben gewerkt braken er nu betere tijden aan. Mede geholpen door BBC dj John Peel kon Tangerine Dream een contract teken bij het nieuwe label Virgin Records van Richard Brandson.

De muziek op Phaedra is lekker duister, haast ongrijbaar. Het roept bij mij het beeld op van die slappe klokken van Salvador Dali. John Peel bedacht daarop de toepasselijke quote "Music that's melt". Daarmee had hij het bij het rechte eind, het is inderdaad muziek die door haar vloeibaar klinkende structuur niet op een achternamiddag te bevatten is. De oorzaak van het voorafgaande valt toe te schrijven aan het veelvuldig gebruik van de mellotron. Phaedra is dan ook een album waarna je moet leren luisteren. En als je hem door hebt wacht weldra de beloning.

Wacht, ik had het album eerst 4,5 sterren gegeven, maar dat moeten er natuurlijk 5 zijn.

De titelnummer:briljant!
Alleen jammer dat je daarna weer moet gaan reizen,en op Movements... klinkt het echt bij het eerste gedeelte alsof er een tovenaar of dergelijke magie beoefent,maar daarna moeten we weer gaan reizen,ja sorry dat heb ik voorgaande 26 minuten al gedaan.Als er nou meer zo'n eind(rust)station was als de laatste nummer of het eerste gedeelte van Movements... voor de afwisseling.
Maar jah overigens kan ik hier zeeer van genieten,bovenstaande reden brengt het echter niet tot een klassieker voor mij.4,5*

Hoe je ook over dit album denkt het is de klassieker onder de TD albums. Dit heeft hun groot gemaakt in 1974. Wat je heel goed kunt horen is dat het een goed vervolg is op hun eerdere Pink years albums is. Iets wat veranderde met het album Rubycon. Deze schijf bevat gewoon 4 juweeltjes uit de electronische muziek geschiedenis.

Deze plaat schijnt toch revolutionair te zijn onder de electronische muziek?Daarom ben ik ook begonnen om de electronica vanuit deze plaat te ontdekken.

Revolutionair is z'n voorganger Atem die zou je dan een moeten proberen. Dit is juist het vervolg op dat album, muzikaal gezien dan.

Ik denk dat ik met Alpha Centauri begin om vervolgens chronologisch tot Force Majeure te gaan

Wel als je het dan toch goed wil doen begin dan met Electronic meditation dat geeft een aardig effect naar Alpha Centauri, en dan hoor je ook goed de verschillen in Phaedra in vergelijking met de eerste 4.

uit Progweed over Electronic Meditation:
''Not the place to start with Tangerine Dream, as it's neither particularly representative or among the band's great works, and even then avowed TD fans are still split over its merits''

Vinden zij maar het is het startpunt vooral als je echt naar de ontwikkeling wilt luisteren. Maar goed het blijft maar een mening. Als ik dit zou doen zonder Electronic Meditation dan mis ik iets.

Zelf kwam ik het Tangerine Dream verhaal binnen bij White Eagle en maakt het mij niet uit welke volgorde er aangehouden wordt. Wel krijg je goed beeld van de ontwikkelingen binnen Tangerine Dream als je alle belangrijke albums in huis hebt en deze wel in chronologische volgorde te gaan draaien. In dat geval wordt zeer duidelijk waar de progressie in deze band zit. Het bovenstaande klinkt wellicht wat tegenstrijdig, maar is mij prima bevallen.

Ik heb het vorig jaar gedaan chronologisch inclusief de Tree en Leaves.
Heavy maar interesant. Dan kom je er pas achter welke ontwikkeling er gaande is. En dan blijkt hoe belangrijk Phaedra is geweest.

Het chronologisch luisteren na de albums van Tangerine Dream is iets wat ik jaarlijks doe, want het geeft een steeds beter beeld van de groep. Het kan dus gebeuren dat er wat veranderen gaat in het aantal sterren wat ik tot nu toe heb gegeven.

Phaedra is in mijn optiek het sleutelalbum in de geschiedenis van Tangerine Dream. Eindelijk hadden ze goede instrumenten in handen, heb altijd gedacht dat ze op afgedankte spullen speelde, en werd er een duidelijke lijn uitgetrokken welke richting het op moest, Deze richting was op Atem min of meer al te horen, doch op Phaedra vond een duidelijke verdieping plaats. Overigens is Atem wel het beste album uit hun Pink Years.

Door het bovenstaande is voor mij Phaedra het echte begin van Tangerine Dream. Na vier experimentele albums opeens een sound die staat als een huis. Daardoor is voor mij Phaedra een klassiek album uit de moderne elektronische muziek.

Een vraag: pik je dan ook de singles mee die niet op album verschenen zijn?

Tijdens mijn marathonzittingen beperk ik mij alleen tot de albums, om de eenvoudige reden dat ik geen singles heb van Tangerine Dream. Momenteel ben ik bezig met me te oriënteren in het Tree en Leaves materiaal van de groep. Bij het doorspitten van de lijsten loopt het water me in de mond en weet nog niet waar te beginnen. Maar dat ik daaraan ga beginnen staat nu alvast.

Even buiten dit onderwerp om. Leuk om je berichten te lezen op deze site. We zitten vaak op één lijn, maar er zijn ook grote verschillen. Dit komt denk ik door op welke wijjze we het Tangerine Dream verhaal zijn binnen gekomen. Door dit feit kijken we wellicht net wat anders tegen de zaken aan. Wat mijns inziens boeiend is.

De tree en leaves heb ik kompleet en moet zeggen dat het wel tegenvalt op het moment je in 1981 terechtkomt, dan lijkt het ene concert nog meer op het andere. Te veel van het zelfde. Dat vindt ik niet als ik kijk naar het startpunt Phaedra want vandaaruit schiet het hele verhaal in verschillende vormen vooruit iets wat mij nog steed boeit aan deze band. Tja en wat meningen betreft die zullen altijd wel verschillen. Overigens mijn start punt met TD was Atem in 1973.

Heb net deze groep ontdekt. Maar met welk album beginnen...????

Man, hoe héérlijk is Phaedra wel niet? Ik bedoel het nummer dan. Ik ben nu het album aan het beluisteren en het hoort er super vet uit. Ik ben wel een techno/electro/dance-fanaat. Ik moet zeggen dat de electronische experimenten me er erg aan doen denken. Is dit het begin van de dance/techno?

Goed te lezen dat dit album je bevalt. Volgens mij is Phaedra wel een goede start om je in de muziek van Tangerine Dream te verdiepen, maar elders bij dit album heb ik geschreven dat de volgorde niet echt belangrijk is. Phaedra is mede een goede start omdat de band doorbrak bij het grote publiek met deze plaat. Of Tangerine Dream invloed heeft gehad op het techno/electro/dance-vlak is een goede vraag. Zelf denk ik wel enige maar niet in de mate die Kraftwerk in dit genre heeft betekent. Tangerine Dream zit meer in de trance en elektronische rock hoek.

Maar het is dus wel duidelijk dat de Krautrock in het algemeen, de grondlegger was van techno/dance/trance?

De Krautrock in het bijzonder niet maar wel de Electronische tak. Maar TD moet niet gezien worden als grondleggers van de Techno of Dance en zels niet het trance gebeuren. Het heeft iets aparts dat moelijk te plaatsen is.

Kraftwerk dan? of Neu!?

Kraftwerk zeker, neu zeker niet, zelfs Phaedra dit album van TD niet.

Dat maakt TD alleen maar meer bijzonder vind ik, ik bedoel als ze eigenlijk een elektro genre op zichzelf zijn.
Ik heb gelezen dat menigeen het had geprobeerd in hun voetsporen te treden maar gewoon niet lukt.

Er zijn meerdere zaken daar van invloed geweest. Het repetitieve karakter van de muziek van TD en Klaus Schulze (het gebruik van sequencers) en de kille klanken van Kraftwerk. Vermeng dat met elkaar en je komt al heel erg gauw uit bij de vroege Techno.

Luister maar eens naar de vroege releases op Warp en je hoort her en der duidelijk dingen terug die in de jaren 70 ook al werden gedaan maar dan in een heel andere context.

Om naar maar niet te spreken over DJ Shadow die Tangerine Dream sampelt / 'knipt-en-plakt' voor zijn Endtroducing... album.

Goed geschreven, zo denk ik er ook over. Om het filosofisch te stellen we worden dagelijks beïnvloed door elkaar en daardoor passen we ons aan. Het zou vreemd zijn als dit in de muziek niet zou gebeuren. Tangerine Dream hing in hun begin dagen tegen Pink Floyd, The Doors en Jimi Hendrix aan. Daaruit vloeide later een eigen stijl die op haar beurt weer van invloed is geweest voor andere in de muziekwereld, zo heeft het ook in de klassieke muziek zich voortgedaan. Het ritme gebruik in de Techno is in wezen niets anders dan het opgevoerde tempo wat Tangerine Dream gebruikte. Dat Tangerine Dream hierin niet is meegegaan pleit voor deze band.

Movements of a Visionary is toch wel een heel fijn nummer!

Dat heb je helemaal goed. Ogen dicht en de gedachte laten gaan is mijn advies.

Gisteren nog maar een beluisterd en vind dit nog steeds sterk.
Als je nagaat dat ze maar wat deden en alles wat fout ging gewoon op het album hebben gezet. Een klassieker uit de electronische muziek geschiedenis.

Jammer dat je hier maximaal 5 sterren kan geven. Dit album verdient zeker het hele melkwegstelsel op zijn minst.

Tja het is jammer dat het maar tot 5 loopt. Gaandeweg de jaren snap ik steeds meer waarom deze juist zo uniek is. Alles is zo lekker aan dit album.