Tangerine Dream - Phaedra (1974)

P.S. zijn jullie Tangarine Dream fans misschien bekend met de soundtrack voor Andrej Tarkovski's arthouse klassieker "Stalker"?

Deze is te vinden op de cd "Stalker, The Mirror, Solaris" van componist Eduard Artemyev. Ook jaren 70 (moog) synthesizer muziek, vrij uniek, ongrijpbaar en hoogstaand. Ik weet dat vergelijkingen al snel uitmonden in tegengestelde reacties, maar Artemyevs muziek (met name dus voor Stalker) is bijzonder en obscuur genoeg om onder de aandacht te brengen. Vandaar dit dus.

Met het werk van Andrej Tarkovski ben ik niet bekend, dus ik kan je helaas niet verder helpen. Ook niet met de soundtrack dus. Misschien kun je beter even een blik werpen op MovieMeter.nl.

Nou, het was niet zo zeer een vraag om hulp, het was meer een tip voor wie geïnteresseerd is in moog synthesizer muziek uit de jaren 70....

Misschien is het daarom verstandig dergelijke zaken te melden in dit topic, wat vooral gericht is op electronic uit de jaren zeventig van de vorige eeuw.

Genres >> Electronic >> De Middeleeuwen van Electronic

Waarom is dat niet verstandig? Ik heb even in de top 10 gekeken van yorgos.dalman, maar zijn nummer 1 lijkt lijkt me erg interessant. Zonder zijn posting had ik dat nooit gezien of geweten. Door zijn berichten bij dit album is mijn muzieksmaak wel weer iets breder geworden denk ik. Alle tips van wie dan ook zijn harte welkom wat mij betreft, off topic of niet.

Gerards Dream schrijft mooie filosofische verhalen bij de TD albums vind ik, en heb ik veel respect voor, maar dat is dan natuurlijk geen vrijbrief om dan ook alles maar te gaan bepalen en naar zijn hand te zetten dat wat Tangerine Dream betreft.

Tja, Ricardo wat moet je met die filosofische stukjes. Als je dit soort stukjes leest kom je vaak in de zelfde trand terecht. Je kunt ook bij dit album van alles verzinnen. Het probleem dat ik er mee heb is dat sommige verbeeldingen mij niets zeggen en mij ook niets zeggen hoe voor een ander de muziek overkomt, in de klanken enz. en qua opbouw.

Als ik naar dit album luister probeer ik de zaak te volgen in muzikaal opzicht, en dan ontdek je pas wat er gebeurt. Ik zie meerdere filosofische stukken bij muziek voorbij komen op het net, en om eerlijk te zij kan ik er niks mee om dat het beeld van de muziek zelf vervaagd.

Nog even dit, Gerards Dream zet nou niet bepaald de zaken naar zijn hand, vind ik zeker niet het geval. Alleen gaat het bij zijn info nog al eens fout, en dat is jammer.

Wat is er fout aan hoe iemand muziek interpreteert? In mijn ogen niets. Door je opvoeding en andere zaken in het leven vorm je met de jaren een eigen referentiekader waaraan je alles staaft. Als twee muziekliefhebbers in een concertzaal zitten en daar voor het eerst een nieuw muziek stuk aanhoren en je vraagt ze na afloop wat ze gehoord hebben, komt daar per persoon een andere duiding naar voren. De één zou wellicht komen met een opsomming van de technische aspecten, de ander daarentegen met wat hij of zij heeft gevoeld bij het stuk muziek. Met beide invalshoeken is niets mis mee in mijn ogen c.q. oren, ze kunnen elkaar mooi aanvullen. Dat is denk ik ook de kracht van een site als MusicMeter. Koop je in de winkel een muziektijdschrift dan staat daar maar één mening in van een journalist waar je het mee moet doen. Je kan er het mee eens zijn of niet, maar van een vorm van directe interactie is geen sprake. Goed je kan een brief sturen dat je het er niet mee eens bent die een week later wordt gepubliceerd, maar dan is het "kwaad" al geschied. Laten we daarom blij zijn met een site als MusicMeter die vele kanten van het verhaal benaderd, daar zit de kracht. Laat ieder zijn eigen manier van schrijven over de dingen hebben, dat houdt de zaken levendig. Beoordeel stukken op de inhoud en niet zo op stijl. Muziek is onzichtbaar net zoals de mythische figuur Phaedra daar is dus geen eenduidige grip op te krijgen.

Even voor de goede orde. Niemand hoeft zich te verdedigen over hoe hij of zij muziek beleeft. Als iemand dit album van Tangerine Dream beluisterd zal de ervaring altijd anders zijn, daar zijn we mensen voor. Iedereen en zeker op deze site mag zijn mening over dit album geven van goed tot slecht, maar wel binnen normale regels. Filosofische stukken zijn niet verboden. Het enige wat ik er mee wil zeggen: het doet mij niets, en het vertelt mij niets, en dat is persoonlijk. Dat neemt niet weg dat een ieder het moet beschrijven zoals hij of zij het beleeft, en daar is niets mis mee.

Maar niet yorgos.dalman gaan zeggen dat hij op moviemeter moet gaan kijken, of in een ander topic moet gaan posten. Ik ben iig blij met zijn tips, want die kunnen erg waardevol en een verbreding van je muzieksmaak worden. Daar had ik moeite mee dat wat Gerards Dream betreft. Voor de rest mag ik graag zijn stukken lezen bij de div albums. Het kan je ook weer een ander inzicht geven in beleving van muziek stukken, waar niets mis mee is en ik erg blij mee ben.

Ricardo, ik denk dat dit stukje niet goed gelezen is, yorgos.dalman verwijst naar aanleiding van Phaedra naar een andere artiest. En Gerard had iets beter moeten lezen dat ben ik met je eens, het had een antwoord moeten zij van nee dat ken ik niet ipv de kenner door te sturen naar movie meter. Ik ben op onderzoek uit gegaan en heb de muziek van Eduard Artemyev gevonden en dat heeft best overeenkomsten met Tangerine Dream, en ook best wel wat van dit album.

Hij gaf de suggestie, zo raar is dat niet. Tarkovski is erg populair op MovieMeter. Jij doet net alsof hij hem hier wegstuurt... Bovendien is dat topic op het forum erg leuk (een tip van Gerard ) en wie weet vind Yorgos daar ook weer muziek van zijn gading.

Ik heb Stalker niet gezien, maar die staat wel hoog op mijn lijstje van films waar ik benieuwd naar ben (van andere Tarkovski-films was ik zeer onder de indruk). Zal op de muziek letten .

Nu maar weer over Phaedra verder?

Ik zit qua beleving een beetje tussen Gerards Dream en Tangmaster in, denk ik. Ik laat het over me heenkomen, maar kan er niet zulke enorme verhalen bij bedenken. Anderszijds lukt het me ook niet om de muziek echt te analyseren. Misschien komt dat nog als ik er wat meer in thuis ben of op een andere manier probeer te luisteren.

En als we het dan toch over vergelijkingen hebben, is dit album:

Robert Rich / B.Lustmord - Stalker (1995)

weer geïnspireerd op de film Stalker en deels op de muziek van Eduard Artemyev. Het album van Robert Rich en Lustmord is mij overigens al eerder door yorgos.dalman aanbevolen en heb ik reeds besteld.
Wat ik daar tot nu toe van gehoord heb aan samples, klinken de donkere ambient-klanken weliswaar nog ongrijpbaarder en naargeestiger dan de meesterlijke Phaedra-klanken, maar enige vergelijkingen zijn zeker te maken, vooral qua sfeer...

Ja, inderdaad. We moeten niet de neiging krijgen af te dwalen, toch ?

Gisteravond wilde ik enkel een user van deze site op pad helpen, meer niet. Had er geen enkele kwade of vreemde bedoeling mee. Und Jetzt die Musik, zoals CorvisChristi terecht opmerkt.

Terug naar Phaedra, dan blijf in lekker genieten van deze mijlpaal in de EM geschiedenis. Het blijft een pracht album, als je bedenkt hoe het ontstaan is.

Ik vraag mij soms af: hoe kun je dit niét mooi vinden? Veel kan ik er niet over zeggen: mijn tweede TD bevalt me even goed als "Zeit". Verder weet ik nog: dit is verre van beluisterd. Het zal keer op keer afgespeeld moeten worden om volledig tot me door te dringen, maar dat het prachtige muziek is, is al zeker.

Prachige plaat, vol met sfeermomenten die mij begeesteren.

De echte genialiteit hoor ik er nog niet in, al ga ik 'm per luisterbeurt meer waarderen. Dankzij de spacy klanken lijkt Tangerine Dream op dit album soms haast op een electronische versie van Pink Floyd ten tijde van Ummagumma. Vind met name 'Movements of a Visionary' heel erg goed. Het titelnummer vind ik vooralsnog iets te fragmentarisch.

Interessante groep die me best nog eens zou kunnen gaan verbazen.

Aparte muziek dit. Toen ik naar een concert van Ozric Tentacles ging werd er vooraf muziek door een DJ gedraaid die ik herkende. Dit was het nummer "Stratosfear" van Tangerine Dream.
Dit had ik ergens anders gehoord, waarvan wist ik niet, maar ik wist wel dat ik erg was aangetrokken door de aparte sfeer. De DJ hield me de LP van "Stratosfear" voor de neus en ik had zoiets van... Dit moet ik verder checken dit is te apart.

Ik heb daarna meteen "The Virgin Years" gekocht aanbevolen door een collega die alles van TD heeft en vooral "Rubycon" erg goed vind.

Het blijft lastig kiezen, maar op een of andere manier is dit toch wel het album waardoor ik TD echt heb leren luisteren.

Ben op dit moment nog maar eens een keer het titelnummer aan het beluisteren. Vooral het stuk vlak aan het einde van de 11de minuut, waar de dreigende ondertoon als het ware 'verkruimelt' en de bezeten zeevogels hun intrede doen, is een stuk die nog steeds m'n nekharen overeind doen staan: I love it !
Wat moet dit overigens een impact hebben gehad op de liefhebbers in de tijd dat dit album uitkwam!! En nog steeds heeft de muziek na al die jaren niet aan kracht ingeboet.
Een onvervalste synth-klassieker!!

Phaedra hoort samen met Rubycon, Ricochet en Zeit tot het bijzonderste van TD wat mij betreft. Wat een verschil met het gladde, 'commerciële' geluid van de laatste jaren.
Dit is oermuziek, het kruipt onder je huid. Het heeft iets rudimentair, alsof je naar het begin van tijd en het ontstaan van de aarde luistert.
Volstrekt unieke sound en, samen met Froese's eerste solowerken (maar daar heb ik het al vaker over gehad), toch wel tot het beste van de elektronische muziek behorend.

Het eerste nummer is inderdaad geweldig (de rest ook, maar deze springt er echt uit!). Ik vind alle albums die bij Virgin Records (The Virgin Years) erg interessant en het klinkt ook erg goed. Het moet inderdaad voor de mensen die zijn opgegroeid met Tangerine Dream een impact hebben gehad. De muziek klinkt nu nog erg goed en was toen hun tijd vooruit.

Een dag lang in de weer geweest met van alles en nog niets, de nodige dingen gedaan (en andere weer gelaten) en gewerkt, of althans voor de burgerij de schijn daartoe opgehouden, en dan kom je aan het eind van de middag thuis en dan wil je eigenlijk alleen nog maar op je comfortabele zitbank ploffen, schoenen uit, gordijnen dicht, boek van Haruki Murakami in de hand nemen (After dark, voor de insiders) en daarbij deze briljante plaat opzetten.

Beklemming verzekerd.

N.B. Murakami wordt doorgaans meer geassocieerd met jazz, maar After dark komt qua sfeer (met zijn diepnachtelijke setting en Unheimische broeierigheid) gevaarlijk dicht in de buurt van Phaedra.

Ik wens u een verdere fijne avond (maar dan in het Japans...)

En dit is je 666e bericht.

Over beklemming gesproken....

Ik doe er een halfje bij. Begin het titelnummer meer en meer te waarderen. Alleen 'Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares' is een minpuntje.

Onlangs op vinyl aangeschaft naar aanleiding van al die goede berichten op MM. Inderdaad een erg mooie hypnotiserende plaat, welke je heerlijk meesleept.

Verhoogd naar 5* Ideale tripmuziek Veel variatie, maar toch boet dat niet in aan sfeer, maar de tonen zijn perfect op hun plaats. Kosmisch en mindblowing. weet trouwens niet of de muziek nou warm of koud is, wat het eigenlijk alleen maar briljanter maakt. En dat ''gereis'' vind ik nou juist geweldig, want er gebeurt alsnog wel veel daaromheen zeg maar. Het is iets TD eigens in die tijd, uniek en voorzover ik weet nooit eerder vertoond.

In een woord: een geweldig album. Wat een sfeer!!

Helemaal mee eens WPE...het voert je weg naar vroegere mythische tijden.

Dit album sinds kort in mijn TD collectie, omdat ik pas 9 albums gekocht heb die ik nog niet had van TD.

Nu een aantal keer gedraaid en je kan goed horen waar de sound van de band voor de komende jaren naar toe zal evolueren De band zoekt nog steeds op dit album naar het juiste geluid. Daarnaast klinkt dit album meer gedateerd in mijn oren dan opvolger Rubicon, dat ik volwassener aan vind voelen.

Ik heb de SBM versie en die ik qua geluid erg goed in overweging genomen dat de originele opnamen hoogstwaarschijnlijk niet top notch zijn