Sixteen Horsepower - Sackcloth 'n' Ashes (1996)

Probeer 'Secret South' eens. Die is meer rock-georienteerd.

lees even het bericht terug van aerogp1 en je weet wat je te doen staat.

Geen flauw idee.

Je quote trouwens de verkeerde user.

Dat was dus voor Zero bedoeld inderdaad.

zeker nooit van the Gun Club gehoord?

toen ik deze band voor het eerst op de radio hoorde - deze plaat was net uit - dacht ik dat ze postuum een nieuw album van Jeffrey Lee Pierce hadden uitgebracht

Ik weet niet wat ik van deze plaat moet denken. Muzikaal is het allemaal perfect, ze gebruiken bijzondere instrumenten, de composities zijn ok, de intro's zijn prachtig, maar vind ik de rest mooi? De ene dag vind ik van wel en de andere dag vind ik dit album bijzonder irritant en gekunsteld. Hoe moet ik het zeggen, het luistert gewoon niet lekker weg. (Is dat Nederlands?)

Lange tijd was het wikken en wegen tussen deze en "Secret South"
met de geweldige nummers "Clogger" "Pour Mouth" en natuurlijk "Splinters"
Uiteindelijk ga ik dan toch voor dit completere en traditionelere roots album, zij het met de hakken over de sloot. 16 Horsepower is helaas niet meer, Woven Hand gaat gelukkig verder. Maar zo mooi als hier zal het niet meer worden.
Een album dat in iedere platenkast zou moeten staan.

enkel de numers Ruthie Lingle en Red Neck Reel kunnen mij niet echt bekoren, ze passen voor mijn gevoel niet helemaal in het geheel. De rest is meer dan bovengemiddeld. Erg goed album.

dat baslijntje in Black Soul Choir is zó aanstekelijk

Twee jaar later gaat deze gewoon keihard naar 5 sterren bij mij!

Tja. Ik heb de eerste drie platen van 16hp niet lang geleden achter elkaar gedraaid en itt de indruk die ik tot dan toe had vond ik deze beter dan Low Estate, en misschien zelfs wel beter dan SS.
Die laatste heb ik op 5* dus..... now what.

Triviaal eigenlijk. Maar 't zit me toch niet lekker. Nog maar een keertje draaien.

Ik krijg meer de neiging op een paard te gaan rijden....wel 5 sterren uiteraard dit is zo apart vooral die banjo... die doet ''t hem...

Majestueuze plaat. Duister, donker, hartverscheurend, maar vooral heel oprecht en authentiek. Ik houd van die typische Americana-instrumentatie: de banjo, de bandoneon, die prachtig de klagende en wanhopige stem van Dave Eugene Edwards omkleden. Moeilijk om favoriete nummers aan te wijzen, want ze zijn allemaal van een ongelovelijk hoog niveau. Geen zwak nummer aan te wijzen, het hoort er allemaal bij.
Ze hebben hierna nog veel mooie platen opgeleverd, maar dit statement is niet meer overtroffen.

Je bedoelt de typische redneck-instrumentatie ?

Heerlijke sfeer dit hele album door, en erg mooi gezongen.

Inderdaad, de zang komt enorm gemeend over. De gekwelde songwriter... etc. etc. Mij raakt zeer zeker

Na het aanhoren van het gehele album heb ik niet lekker geslapen. Steeds kwam de geest van Edwards mij bekruipen...

Dat is de enige reden waarom ik 4 sterren neerzet; anders waren het er 4,5 geweest. Mag ik daarom spreken van een TE goed album? De muziek en de sfeer is, terwijl ik belust ben op goeie gothic en new wave, uitermate geslaagd. Maar het feit dat ik er in mijn slaap iets aan overhou beschouw ik niet direct als een pre. Kan iemand mij begrijpen?

Nee

Beschouw ik als een fout antwoord. Het feit dat jij me niet kan begrijpen reflecteer ik niet op de eventuele rest.

Wist niet dat het een quiz was.....

16 Horsepower ligt volledig in m'n straatje. Folk/country-elementen en een ontzettend emotionele stem, klinkt goed! En ik vind het dan ook een prima album. Maar toch niet zo geweldig als veel anderen hier. Het weet me toch niet helemaal te grijpen.

Je begint het album, en je hoort al meteen die stem... wow! Wat een aangrijpende stem. Alsof hij van binnen gemarteld wordt door het zware leven, en dat probeert te uiten. Jammer dat de teksten dan wat minder zijn/me wat minder aanspreken. Want met zoveel emotie in je stem, zou ik mooie teksten ook erg waarderen.

Muzikaal en compositioneel is het niet altijd even spannend, wat jammer is, want dat had het een stuk beter kunnen maken. Maar het zit allemaal prima in elkaar, en de hoogtepunten zijn ontzettend sterke nummers. Muzikaal komen er ook leuke instrumenten bij, banjo's en dergelijke. Daar hou ik van. Hier lijkt het ook wel alsof het compleet tegenovergesteld is aan de zang. Banjo's klinken erg luchtig en ook wel vrolijk, de zang is echt totaal niet luchtig en vrolijk. Wel een mooie tegenstelling. Ik vraag me af hoe de liedjes zouden klinken met een andere zanger/zangeres. De liedjes zelf kunnen namelijk nog best vrolijk klinken, heb ik het idee.

Het album zelf is erg sfeervol. De instrumenten zorgen voor een lekker tempo, zodat het lekker wegluistert. Er zit een goede drive in het album, zeg. Qua sfeer waan je je in het Amerika van pak weg zo'n 100 jaar geleden.

Prima album dus, maar het doet te weinig met me om hoger dan 4 sterren uit te komen. Dat mensen er niet van kunnen slapen (zie hierboven) kan ik me ook weinig van voorstellen. Komt dat puur door de zang? Verder valt het namelijk allemaal wel mee, vind ik. Maargoed, vier sterren is het wel waard.

Hoogtepunten: Haw, American Wheeze, Neck on the New Blade

Hoorde voor het eerst iets van deze band toen ik jaren geleden naar de top 1212 luisterde van Kink FM. Dat nummer "Black Soul Choire" - een schitterend nummer - stond toen en staat ook nu weer in de Kink FM top 1500 weer zeer hoog genoteerd. Voor mij een reden om het hele album maar eens te gaan beluisteren. Dat heb ik deze week nu twee maal gedaan en ik ben tot de conclusie gekomen dat het echt niet bij dat eerder door mij genoemde schitterende nummer gebleven is. Het hele album is gewoon geweldig goed. Zeer opvallend is het gebruik van de bandoneon dat zeer nadrukkelijk te horen is in de nummers "Harms Way" en "American Wheeze" die voor mij tot de beste nummers van dit album behoren. En dan die stem van Dave Eugene Edwards; een en al emotie.
Kort samengevat; een uitstekend album dit werk van 16 Horsepower die van mij voorlopig een 4,5* krijgt met kans op verhoging, maar dan moet ik hem toch nog een keer opnieuw gaan beluisteren. Een 5,0* geef ik niet zo maar.

De ultieme Roots Folk plaat wat mij betreft niet voor niets nummer 2 in mijn top 10.

Dit album is zo goed uitgeballanceerd donker, duister, vol emotie en naargeestigheid. Het album ademnd een de sfeer uit van een trip door het landschap van Hillbillies en Outlaws uit de afgelegen gebieden van de VS.

De geweldige stem van David Eugene Edwards pas zo ontzettend goed bij deze muziek dat met enige regelmaat je haren recht overeind gaan staan.

Met het openings nummer Seen What I Saw valt het album gelijk met de deur in huis een mooi duister ingetogen nummer. Black Soul Choir is een goed uptempo nummer met mooie variaties in intonatie in Edward's stem. Zo ook op Haw klint het allemaal zeer duister ondanks dat het nummer er een behoorlijk tempo op na houd.
Het album blijft je verrassen en boeien het word nergens eentonig en blijft onder de huid broeien. In de nummers word een mooi spanningsveld opgebouwd zo als in Horse Head waarbij je denkt dit was het, maar nee het gaat door en word nog even beter.
Het niet alledaags gebruik van instrumenten als Banjo en Bandoneon en een zeer op de voorgrond tredende slidegitaar zorgen er voor dat dit album een zeer eigen geluid heeft.
De Slidegitaar intro van Heel On the Shovel is even wonderschoon als afgrijselijk en onheilspellend, die onheilspellendheid blijft het hele nummer op de achtergrond door werken.

American Wheeze is wat mij betreft wel het absolute hoogte punt van dit album. Het nummer begint met een Bandoneon die je gelijk meetrekt in de schemering van het nummer als dan de bijval van de mondharmonica komt word het duister en halfverwege het nummer als alles samen komt zorgt de stem van Edward's er voor dat de duisternis kompleet is, bij het outro van wederom alleen bandoneon is het zo donker dat je geen hand meer voor ogen ziet.
En vanuit die ondoordringbare duisternis klinkt er dan van uit het niets een banjo.
Die banjo luid Red Neck Reel in een nummer dat qua tempo iets hoger licht dan de rest van het album en bijna vrolijk aandoet, maar schijn bedriegt ook dit nummer heeft iest mistieks over zich heen.
Prison Shoe Romp trekt je weer het moeras in waar in je verstrikt raakt in geluiden en hese vervormde stemmen die je angst aanjagen, maar je ook ontzettend intrigeren.
Neck On the New Blade doet wat de rest van het album ook doet je verwonderen over de kracht van de instrumentatie en de zang.
Afsluiter van het album Strong Man is een waardige in eerste instantie lome afsluiter die naar gelang het nummer vordert naar een climax toewerkt waar de pijn van af druipt om langzaam weg te faden naar de absolute stilte en leegte die volgt als het album is afgelopen.

5*

Dit album nu voor de derde keer beluisterd en ik verhoog mijn waardering naar 5,0*. Voorlopig is dit album wel het beste van wat ik gehoord heb uit de jaren negentig.

btw Mooie recensie trouwens 'thelion'.

Een heerlijk debuut van 16 Horsepower. De plaat doet me echter niet meer zoveel als in het begin, sterker; ik kan hem soms niet meer helemaal afluisteren en dat is meestal niet echt een goed teken.

Maar wel een prima album natuurlijk.
4*

I know.

Ik hou echt van deze plaat. Die hard takkende drums, Dave Eugene Edwards' bezwerende stem, die accordeon. Deze mannen gingen hoorbaar tot het uiterste voor elk nummer. Als een spier die zich bijna drie kwartier lang aanspant. Dit is gothic country op zijn best.

In de muziek van 16 Horsepower wordt altijd een bandoneon gebruikt , is net even anders dan het blije geluid van de accordeon.

Ah oké, dat instrument kende ik nog niet, maar ondertussen dus blijkbaar al wel.