menu

16 Horsepower - Sackcloth 'n' Ashes (1996)

mijn stem
4,11 (492)
492 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Country
Label: A&M

  1. I Seen What I Saw (3:25)
  2. Black Soul Choir (3:52)
  3. Haw * (3:24)
  4. Scrawled in Sap (2:48)
  5. Horse Head (3:03)
  6. Ruthie Lingle (2:45)
  7. Harm's Way (3:23)
  8. Black Bush (3:17)
  9. Heel on the Shovel (3:13)
  10. American Wheeze (3:34)
  11. Red Neck Reel (2:43)
  12. Prison Shoe Romp (3:13)
  13. Neck on the New Blade (3:17)
  14. Strong Man (4:23)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 42:56 (46:20)
zoeken in:
avatar van thelion
5,0
De ultieme Roots Folk plaat wat mij betreft niet voor niets nummer 2 in mijn top 10.

Dit album is zo goed uitgeballanceerd donker, duister, vol emotie en naargeestigheid. Het album ademnd een de sfeer uit van een trip door het landschap van Hillbillies en Outlaws uit de afgelegen gebieden van de VS.

De geweldige stem van David Eugene Edwards pas zo ontzettend goed bij deze muziek dat met enige regelmaat je haren recht overeind gaan staan.

Met het openings nummer Seen What I Saw valt het album gelijk met de deur in huis een mooi duister ingetogen nummer. Black Soul Choir is een goed uptempo nummer met mooie variaties in intonatie in Edward's stem. Zo ook op Haw klint het allemaal zeer duister ondanks dat het nummer er een behoorlijk tempo op na houd.
Het album blijft je verrassen en boeien het word nergens eentonig en blijft onder de huid broeien. In de nummers word een mooi spanningsveld opgebouwd zo als in Horse Head waarbij je denkt dit was het, maar nee het gaat door en word nog even beter.
Het niet alledaags gebruik van instrumenten als Banjo en Bandoneon en een zeer op de voorgrond tredende slidegitaar zorgen er voor dat dit album een zeer eigen geluid heeft.
De Slidegitaar intro van Heel On the Shovel is even wonderschoon als afgrijselijk en onheilspellend, die onheilspellendheid blijft het hele nummer op de achtergrond door werken.

American Wheeze is wat mij betreft wel het absolute hoogte punt van dit album. Het nummer begint met een Bandoneon die je gelijk meetrekt in de schemering van het nummer als dan de bijval van de mondharmonica komt word het duister en halfverwege het nummer als alles samen komt zorgt de stem van Edward's er voor dat de duisternis kompleet is, bij het outro van wederom alleen bandoneon is het zo donker dat je geen hand meer voor ogen ziet.
En vanuit die ondoordringbare duisternis klinkt er dan van uit het niets een banjo.
Die banjo luid Red Neck Reel in een nummer dat qua tempo iets hoger licht dan de rest van het album en bijna vrolijk aandoet, maar schijn bedriegt ook dit nummer heeft iest mistieks over zich heen.
Prison Shoe Romp trekt je weer het moeras in waar in je verstrikt raakt in geluiden en hese vervormde stemmen die je angst aanjagen, maar je ook ontzettend intrigeren.
Neck On the New Blade doet wat de rest van het album ook doet je verwonderen over de kracht van de instrumentatie en de zang.
Afsluiter van het album Strong Man is een waardige in eerste instantie lome afsluiter die naar gelang het nummer vordert naar een climax toewerkt waar de pijn van af druipt om langzaam weg te faden naar de absolute stilte en leegte die volgt als het album is afgelopen.

5*

avatar van Ataloona
5,0
Kippevel, 43 minuten lang.
Betoverd ben ik door deze schitterende plaat.
Prachtige en intense muziek.
Muziek die heerlijk ontspannend werkt zonder te verslappen,
en de bezwerende stem van mijn naamgenoot Dave.
Fantastische muziek zonder twijfel.
Het past precies in mijn muzieksmaak.
Een ontbrekende schakel.
Daarom mijn eigen inbeelding van dit album.

I Seen What I Saw trekt mij gelijk het album in.
Betoverd door de beladen stem van Edwards.
De rollende drums, de slidegitaar.
Het klopt gewoon.
I Seen What I Saw,
de moord op een man door een grote gangster.
Het Amerika ten tijde van de Drooglegging.
Èèn jongen zag het maar niemand geloofde hem.
I Seen What I Saw..

Black Soul Choir,
het perfecte country-sfeertje.
Die banjo's, die hakkende drums,
de pompende bas en het klagende gezang van Edwards.
Het bandje bij de plaatselijke partijtjes.
Een band met veel in hun mars,
ondergewaardeert tot frustraties van de zanger.
De andere bandleden vinden het wel prima zo,
zij hoeven geen faam..

Scrawled In Sap gaat logischer wijs door in dezelfde toon.
Spannend dat wel.
Een man in het Wilde Westen,
eens een trouwe echtgenoot.
Eindelijk los gekomen uit zijn dagelijkse sleur.
Elke dag weer een andere vrouw,
het bordeel is zijn nieuwe thuis.
Zijn vrouw weet van niks.
Zijn kinderen zitten weer rustig aan tafel als de man thuiskomt.
Het eten staat klaar en de man vind het wel prima zo..

Horse Head is het verhaal over een zware bandiet.
Een moordenaar met vervormde stem.
Wel een paardenliefhebber,
ziet een prachtig paard liggen zonder hoofd.
Doorgeslagen door het verspilde bloed,
achter het bloedspoor aan.
Komende in een kamp.
Een paardenhoofd aan een stok.
Drie dagen later 3 mensen hoofden aan die stok..

De dreiging word doorbroken met Ruthie Lingle.
Het meisje van zijn dromen.
Een onschuldig meisje,
nog niet eens uitgehuwelijkt.
Een meisje genaamt Ruthie Lingle.
De eindeloze flirt pogingen van de man zijn niet om aan te zien.
Het stadje spreekt er schande van.
Ruthie vind het wel leuk.
Ontsluikende liefde,
ze vluchten weg en beginnen aan een eigen 'home'.

Harm's Way is spanning.
Het verhaal van een mislukte huurmoordenaar.
Geen geld meer en geen baan.
Totdat hij een rijk meisje ziet.
Hij ontvoert het meisje,
bedenkt een bandiet en tekent een compositie,
en verteld haar pa dat hij weet waar de bandiet een gaat.
Het eind is geen eind goed al goed,
nee dat zeker niet..
Onderbouwt door spannende muziek.
De bandoneon doet zijn werk.

Black Bush is een dorpfeest,
gehouden door de burgemeester.
Zijn dochter is weer terug.
Alleen overschaduwt door gruwel.
Een fout met de guillotine,
het was een ongeluk.
Maar we zullen voor je bidden, Lucy.


Heel On the Shovel.
Een vrolijke toon onder een schokkend verhaal.
Het levend begraven van iemand.
De spanning die je voelt.
Het langzaam vermoorden van iemand.
Het was de moordenaar van Lucy.
Gestraft door haar vader.
Een week later zo bleek,
stond de echte dader op.
Al was het een ongeluk,
er kwamen 2 mensen zomaar om..

American Wheeze,
mysterieus en betoverend.
Laat het inwerken.
Rustige muziek maar die bandodeon maakt het erg spannend.
Een nummer over een ziekte.
Het kwam door de lucht,
als gas.
Velen dieren dood, geesten wanen hier rond.
Geen vlees meer in de stad.
Alleen nog maar mensen, alle dieren zijn dood.
Zou het ook op de mensen kunnen overslaan?

Hiiha!!!
De vrolijke kant van het country leven wordt bezocht in Red Neck Reel.
De grappen en grollen maker.
De barman van de Saloon.
Iedereen kent hem.
Er word op vrolijke wijze verteld over de man.
Leuk die banjo's met die gitaren en de hakkende drums.
Erg swingend!

Prison Shoe Romp.
De verkeerd man in de gevangenis.
De terechte beroering in de stem van Edwards.
Veroordeelt voor de doodstraf.
Voor de beroving van een grote trein.
Alleen hij veroordeelt, hij wist alleen van het plan.
Zijn broer ervan door met het geld.
Verraden door zijn eigen bloed.
Hij zal nooit meer vrijkomen,
alleen nog maar rijden op het licht..

Neck on the New Blade.
Een smid, een nieuw zwaard aan het klaar maken.
Hij is smid tevens beul.
Hij voelt zich als tuig.
Moordend uit opdracht van de stad,
nergens mis mee.
Hij kan er niet mee leven en kiest ervoor om niet te executeren.
Later afgemaakt door zijn eigen zwaard op zijn nek..

Een afsluiting van een album,
van een verhaal.
Klagend en bezwerend als de rest.
Een man die moeite krijgt met het moorden.
Een huurmoordenaar,
hij staat bekend als de beste.
Koudbloedig en hard.
Geen uitdrukking op zijn gezicht.
Niemand weet hoe het in zijn hoofd spookt.
De spannig bouwt zich op.
Een man smekend op zijn knieën voor hem.
''Kom op!'' Zegt de huurmoordenaar tegen zichzelf.
Strong Man..

avatar van wibro
5,0
Met stip vind ik dit debuut nog steeds het beste dat 16 Horsepower heeft voortgebracht, de rest komt er eigenlijk niet in de buurt. Hun laatste album Folklore vond ik zelfs een regelrechte afknapper. Maar goed dat ze daarna er mee gestopt zijn. Dit debuut daarentegen, waar ik pas twee jaar geleden mee kennismaakte, nadat ik mij bij MusicMeter had aangemeld staat ook sindsdien rotsvast in mijn top 10 en daar zal het denk ik ook blijven ook. Dit album is een en al emotie, voor mij tijdloze muziek. Het hoge gemiddelde hier op MusicMeter voor dit schitterende debuut is daarom ook volledig terecht.

avatar van Ronald5150
3,5
David Eugene Edwards bestookt ons weer behoorlijk met zijn bezwerende preken op "Sackcloth 'N' Ashes. En bestoken bedoel ik in deze context niet negatief. Het levert in ieder geval weer een intrigerend album op. Edwards maakt ons deelgenoot van zijn demonen en dat klinkt soms behoorlijk beklemmend. De muziek is vooral folky en sluit aan bij de hoesfoto van "Sackcloth 'N' Ashes. Ik ben niet altijd in deze stemming voor deze muziek en religie is niet iets waar ik mezelf mee identificeer. Maar toch straalt de muziek van Edwards, of het nu bij 16 Horsepower of Wovenhand is, een bepaald verlangen uit. Ik zet het zo af en toe toch even op. Ik raak dan in een soort hypnose, Edwards sleept me mee in zijn wereld en dat zorgt voor voldoende spannende momenten. Eigenzinnig is een kwalificatie die mijn inziens goed past. Beetje vreemd, maar wel lekker zo op zijn tijd.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
"Every man is evil, yes every man's a liar..." De muzikale verbeelding van de wereld van Flannery O'Connors Wise blood, van Deliverance, van Nick Cave's debuutroman And the ass saw the angel, van Tennesse Williams, van The night of the hunter, een mix van dat alles, doorgeslagen fire and brimstone preachers. Sterke melodieën, arrangementen die binnen het beperkte instrumentarium opmerkelijk gevarieerd zijn, een Stem die als gemáákt voor deze muziek is (toen ik die voor het eerst hoorde begon ik meteen in reïncarnatie te geloven: Jeffrey Lee Pierce herboren!), kortom een klein meesterwerk dat een groot meesterwerk zou zijn als de tweede helft even sterk zou zijn als de eerste.
        Nu echter moet het raam omhoog, de deur wijd open, de wind door het huis blazen, het verstikkende zondebesef dat deze plaat uitwasemt uit mijn huis worden verdreven.

avatar van RonaldjK
5,0
geplaatst:
Sackcloth 'n' Ashes kreeg in 1996 de nodige aandacht in Oor en ik zal het toentertijd ook wel op de radio (Kink, VPRO?) hebben gehoord. Hij kreeg zelfs een stripverhaal in Oor - van Peter Pontiac?
Hoe dan ook, ik was klaar met mijn geliefde hardrock / metal en toe aan iets nieuws. 16 Horsepower vulde dat gat. Vaak akoestisch met de instrumenten uit country en folk en tegelijkertijd de bezwerende sfeer van Joy Division. Zo omschreef ik het aan vrienden en al had ik dat waarschijnlijk niet zelf verzonnen, het beschreef perfect waarom de muziek mij zo raakte. Een vreemde combinatie die wonderwel werkte.

De zwaarte van de composities paste wonderwel goed bij de akoestische transparantie van de muziek. Mijn belangstelling voor (pure) country ontwaakte en deed mijn voorliefde voor new wave herleven, een genre dat ik had verwaarloosd.
Zwakke nummers kwam ik niet tegen, maar ten diepste dit ging over méér dan een cd met goede liedjes. In beschrijvingen las ik dat het was alsof de duivel zanger-en-veel-meer David Eugene Edwards op de hielen zat. In de teksten (tekstboekje bij de cd vergemakkelijkte dit) wordt echter duidelijk dat hij worstelde met de menselijke natuur in zowel zichzelf als bij anderen. "I am an honest man - when I'm not lying". klinkt het in Harm's Way. Nee, een vrolijke lachebek hoor je hier niet. Wel iemand met een verlangen naar hemelse puurheid.

Het cd-boekje mocht er ook zijn met onder meer die fraaie foto van zijn opa met zijn prijshaan, op mijn versie niet de voorzijde van de hoes. Het gezicht van de man deed me denken aan mijn ene opa en bracht warme gevoelens.
En zo zat het schijfje onafgebroken in mijn cd-speler. Instrumenten als banjo en accordeon deden me beseffen dat ze ook met maximaal effect in eigentijdse muziek kunnen worden gebruikt en niet per se in traditionele country of Frans chanson. In contrast met de elektrische gitaar die soms verschijnt werden die geluiden alleen nog maar mooier. Zelfs de blues klinkt niet als blues; melodieuze tegenhangers op Edwards' monotone zang, zeker met alle afwisselende composities.

Toen ik de muziek enige tijd geleden aan mijn oudste zoon liet horen, herkende hij dit warempel; hij is er op vier-, vijfjarige leeftijd vaak aan blootgesteld.
Na Sackcloth 'n' Ashes jarenlang niet te hebben gedraaid, komt ie tegenwoordig zo af en toe weer uit de kast. En vandaag besef ik dat dit album - met de Franse drummer Jean-Yves Tola en bassist-cellist Keven Soll - bij de soundtrack van mijn leven hoort.
Favorieten aanwijzen? Eigenlijk alle veertien! Heb 'm alsnog toegevoegd aan mijn Top 10 albums op MuMe, waarmee de liveklassieker van UFO eruit werd geknikkerd. Dit genre en deze sfeer horen daar nu eenmaal thuis.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:57 uur

geplaatst: vandaag om 11:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.