Rush - Moving Pictures (1981)

top plaat dit , de enige van rush die me van a tot z helemaal kan bekoren . 2112 is een goede 2e

Ik weet niet wat het met deze plaat is. Ik kan niet echt punten van kritiek vinden, behalve wat dingen die hierboven ook al beschreven staan. Het stemgeluid van Geddy Lee vind ik wel trouwens wel goed (jawel).
Toch pakt het album mij niet echt, zoals bijvoorbeeld Hemispheres dat destijds bij mij wel deed. Ik heb dit album aangeschaft vanwege de hoge score op MM. Ik denk dat ik het nog maar eens een paar keer goed ga beluisteren.

Dit is het eerste wat ik van Rush beluister, en mijn eerste indruk is goed. Wat mij vooral bevalt is het drumwerk van Neil Peart, wat kan die man toch ge-wel-dig drummen!!! Ook de gitarist en bassist kunnen goed spelen, en alle muzikanten voegen iets toe aan de muziek. Ook de tempo- en melodiewisselingen in de nummers zijn heerlijk, het is muzikaal gewoon een heel goed album. Zelf heb ik opzich weinig problemen met de zang, ik vind het niet vervelend, maar ik ben er ook niet echt van onder de indruk.
Net zoals mijn voorganger pakt dit album mij nog niet echt helemaal, hoewel mijn eerste indruk goed is. Ik ga hier de komende tijd nog vaker naar luisteren. De eerste vier nummers bevallen mij in ieder geval wel. Laat ik eens beginnen met 3,5*.

Die stem was voor mij ook een reden dat ik de albums van Rush destijds links liet liggen. Na enkele albums van Rush voorbeluisterd te hebben vind ik deze band toch wel klasse hebben, van Rush ga ik ook iets aanschaffen.

En met deze Moving Pictures heb je meteen hun beste te pakken, Luc.

een van de beste rush platen, de wat oudere.

Dit is ook mijn favoriet Rush album. De zang is wat een struikelblok in het begin, maar eens daar voorbij is het toch echt genieten. De technisch hoogstaande muziek is wel klinisch proper gespeeld, iets wat misschien niet iedereen zal liggen. Er zitten geen zwakke nummers tussen, en er is onderling genoeg afwisseling.

Toen ik dit voor het eerst hoorde schrok ik ook van de stem maar na 2 nummertjes was ik meteen gecharmeerd van de band, ik begon met Moving Pictures en ik heb een aantal weekjes geleden ook 2112 aangeschaft.

De drummer van rush staat in deze lijst op nr. 4. Dat kan je zeker terughoren zou ik zeggen.

Rush op hun (symfo) top !
De reden dat ik deze plaat slechts een 4,5 geef ipv 5 is dat "the Camera Eye" veels te lang duurt.
Teveel herhaling, iets waar de A kant van Hemispheres ook last van had.
Wat is "Limelight" trouwens een fantastisch nummer !

Dit album blijf ik ook de beste van Rush vinden. Al vind ik wel dat A Farewell To Kings hem op de hielen genaderd is voor mij nu. Vooral de sfeer van A Farewell To Kings is ongeevenaard vind ik. Maar qua viruositeit, vind ik deze nog steeds beter. En The camera Eye vind ik het absolute hoogtepunt op deze plaat.

Mijn eerste kennismaking met Rush. Klinkt erg goed, de zanger kan ik wel verdragen, hoewel hij op 2112 wat beter klinkt, volgens mij (ook even snel beluisterd net, wat vlagen van gehoord). Alleen de laatste twee nummers doen me nog niet zo veel. Favorieten zijn Red Barchetta en The Camera Eye. Met een eervolle vermelding voor YYZ. Op deze band kom ik zeker nog terug.

Die laatste 2 nummers wijken ook wel af van het voorgaande op dit album.
Beetje Police achtige invloeden en een mooie opmaat naar hun (zwaar onderschatte) opvolger "Signals".

ik kan alleen maar zuchten. hoeveel progressieve meesterwerken komen nog op mijn pad. want zeg nou eerlijk na het beluisteren van dit album wil je toch het liefst het album gelijk in huis halen. Maar ja zoveel albums moet ik nog eens kopen. frank zappa is al besteld. van supertramp,porcupine tree,tool,anekdoten,uriah heep moet ik ook nog eens iets kopen. tsja prog is net een oneidig bron denk je net dat er geen klassieke band in het genre meer is dan vind je er weer een. Rush staat in ieder geval op mijn verlanglijste. Ooit moet het er van komen. ach ja klasse verouderd niet.

Tom Sawyer vind ik niet zo mooi als Anthem en Bastille day. Moving pictures bevalt me minder dan Permanent waves en Hemispheres. Een plaat als Drama van Yes hoor ik ook liever. Machine messiah heb ik liever dan The camera eye. Red barchetta legt het af tegen Mr. Yesman van Loudness. YYZ is wereldklasse. Bij Witch hunt hoor je het doffe geluid van Exit...stage left al wat. De Show of hands uitvoering geniet de voorkeur. Voor de hardrockers is er Limelight. Goede opvolger van Entre nous. Vital signs is het minste liedje van de afgelopen vier platen. Alex Lifeson heeft te weinig ruimte en klinkt niet meer zo hard. Eigenlijk zet ik liever een plaat met Tony Banks, Mike Rutherford en Phil Collins op. Of iets met Richard Wright, Nick Mason, Roger Waters en David Gilmour. Vanaf Grace under pressure is de verhouding tussen gitaar en synthesizers weer in balans. Rush krijgt drie sterren.

Bij Grace Under Pressure ligt de nadruk toch juist nóg meer op een synth/pop geluid dan op deze plaat?

Ik ben sinds kort bezig met het ontdekken van Rush, en ik neig meer naar de oudere albums 2112 t/m Hemispheres (Permanent Waves ken ik nog niet) vanwege nummers als 2112, Xanadu en Cygnus X. Aan de andere kant vind ik wel dat het gemiddelde niveau van de nummers op Moving Pictures hoger is dan op zojuist genoemde albums. Op bijv. A Farewell to Kings staan twee ijzersterke 10+ minuten durende composities die ik fantastisch vind, naast een aantal wat mindere broeders (titelnummer uitgezonderd). Met Camera Eye staat er toch nog een lang episch nummer op deze CD, en de rest van de nummers zijn m.i. wel van een hoger niveau dan de kortere nummers van Farewell...

Dus, vooralsnog blijft dit mijn favoriete Rush album, en gelukkig zijn er nog een aantal CD's voor mij te ontdekken. Ben benieuwd wat daar allemaal tussen zit!

Op Grace under pressure is er van producer gewisseld. Voor m'n gevoel komt de gitaar harder door. Pas echt lekker hard werd het met The big money van Power windows. Hoe hard de synthesizers ook staan, de gitaar komt mooi vol door. De score van M.P. wordt verhoogd met een halve ster.Maar ik hoor A Farewell to kings, 2112,Caress of steel, Fly by night liever. De beroemdste plaat blijft uiteraard Moving pictures.

Oude songs als Xanadu! Daar komt de gitaar er pas mooi door
Maar ik snap wel een beetje wat je bedoeld... jij bedoeld de wat melodieuzere gitaar rifjes en vooral trommelvlies strelende solo's die zo goed uit de verf komen op Grace under Pressure, Power Windows en Hold Your Fire!

Signals mag trouwens ook echt niet vergeten worden hoor !

Signals is best wel goed. Ik heb ooit wel eens gelezen dat hardrock liefhebbers er de neus voor ophalen. Die kunnen nou éénmaal moeilijk doen als een band zachter gaat spelen. Ik zit gewoon even op M.P. te mekkeren over één en ander omdat dat toch een hele grote plaat is en ruim 250 stemmen heeft op de site. Van een band als Genesis weet je dat het geen hardrock is. De rock fanaten werden in het najaar van 1993 aangenaam verrast met Counterparts. Op het ogenblik zit hier Yes/ Drama in de cd speler. Daarna komt Test for echo aan de beurt.

Dit album is zonder twijfelen voor mij het beste album van Rush. Eerst vond ik deze wel goed, maar na vaker luisteren begon ik het album steeds beter te vinden. Van geweldig opener Tom Sawyer (met keyboard), naar instrumentaal hoogtepunt YYZ, waar ze allemaal een solo doen Mijn favoriet is The Camera Eye, dat nummer zit echt goed in elkaar. Eigenlijk hoor je in 10 minuten 2 keer hetzelfde stuk, maar in de 2e keer zitten er andere variaties in, geweldig!!! De laatste nummers zijn heel anders en ook met elektronische drums. Geweldig album met geweldige instrumentatie!

Mijn hemel, wat kun jij moeilijk doen zeg. Zeg nou aan het eind meteen Pink Floyd en Genesis ipv alle bandleden te noemen.
En daarnaast, zowat alle vergelijkingen snijden geen hout of zijn overbodig. Tom Sawyer vergelijk je met nummers van de tweede en derde plaat (allebei uit 1975). Als je het al nodig vindt om een vergelijking te maken , vergelijk dan met een Permanent Waves-nummer, misschien Freewill.
Bij Witch Hunt hoor je het doffe geluid van Exit Stage Left al wat? War slaat dat nou op? Exit is een live album, hoe kun je dat nou vergelijken met de studio-opname.
Voor de hardrockers is er Limelight, een goede opvolger van Entre Nous?? Is dat dan het hardrock-nummer van Permanent waves?? Met akoestische intermezzo's en duidelijk aanwezige synths.
En Vital Signs, ach is best een lekker nummer hoor. Is alvast een kleine verwijzing naar de sound die op Signals wordt doorgezet. In Vital Signs zit wat Police-invloed (de reggae/rock sound), die later bij Digital Man ook enigszins terugkeert.

Vital Signs is gewoon het beste nummer dat The Police nooit gemaakt heeft.

Ik vind de gelijkenis toch niet zo groot hoor.. en als je dan een nummer moet noemen kun je beter YYZ noemen, dat best een instrumental van The Police zou kunnen zijn.

In YYZ hoor ik het op mijn beurt dan weer niet zo; ik denk dat het geluid me daar te vol is of zo. Vital Signs daarentegen heeft precies van dat Summers-achtige gitaarwerk en dat vind ik daar toch wel beeldbepalend.

Nou vooruit, misschien heeft YYZ dat toch ook wel.

Luister nog maar eens goed naar de instrumentale intermezzo's zoals Regatta De Blanc of The Other Way Of Stopping Maar ik geef toe dat het gitaarwerk in YYZ duidelijk wat "rockeriger" (uitsloveriger?) is dan wat Summers pleegt te doen.

Het was onlangs al gemeld onder ''discussie'' , maar het is zeker de moeite waard om het (zeker bij dit album) nog even te noemen.

Namelijk, de 3 mannen van RUSH gaan weer eens op tournee

Check RUSH - Welcome voor meer info.

Waar het op neer komt is het volgende, de tournee heet Time Machine Tour - An Evening With Rush en ze gaan o.a. Moving Pictures in zijn geheel spelen.
Daarbij ook nog een aantal nieuwe nummers, die nog niet verschenen zijn en natuurlijk een hele berg klassiekers uit hun 36 jarige carriere.

Vooralsnog alleen in de VS en Canada (van 29 juni t/m 2 oktober) op tournee, maar daarna volgen meer data...

Ik kan niet wachten

Tsja, dit is niet mijn favoriete Rush album maar toch geef ik 5 sterren. Omdat er geen enkel slecht nummer tussen zit, daarom! Red barchetta, YYZ, Limelight en The camera eye zijn hemels!! Tom Sawyer blijft fantastisch ondanks dat ie 'dood gedraaid' is, Vital signs en Witch hunt zijn misschien een tikje minder maar dan nog; wat een klasse!!!

ik heb nou juist totaal geen moeite met de zang.
zeer sfeervolle muziek!

ik begin maar eens met 3.5

Dit blijft een fantastisch en tijdloos album en dat bijna 30 jaar na dato !

Helaas zijn de teksten van Witch Hunt dezer dagen maar weer eens buitengewoon relevant en profetisch

Na Permanent Waves was dit album wel weer een stap in de goede richting met mijn persoonlijke favorieten YYZ (waarin het lijkt alsof Alex Lifeson viool speelt ipv gitaar) en The Camera Eye dat nog enigszins refereert aan het Rush-seventies-tijdperk. Helaas is The Camera Eye ook het laatste lange nummer dat ze opnamen. Het zou nooit meer worden als vroeger.