Rush - Moving Pictures (1981)

Overigens blijft het geweldig om te horen hoe Red Barchetta begint.
Die stem! My uncle has a country place, that no one knows about... ik krijg echt het gevoel: wat interessant! Vertel me er alles over!

Dat ik vervolgens helemaal niet meer naar de tekst luister, is weer een ander verhaal...

Grote heren in de muziekwereld,... zéér grote heren, en dit album is één van die voorbeelden waarom

Deze ben ik nu net aan het draaien komt er net post voorbij over dit album. Gewoonweg 2 woorden zijn genoeg, grote klasse. ik vind dit nog altijd 1 van de allerbeste albums die ik ooit heb beluisterd, en van begin tot eind helemaal goed. Een 10 met een griffel voor dit absolute topklasse album van Rush.

Dit is wel de grote favoriet om als gele trui drager in mijn Top 10 te zetten. Tom Sawyer was het nummer dat ik als eerste van de band hoorde en ik was toen gelijk onder de indruk van de compleexe sound waarin keyboards en gitaar zo harmionieus de hoofdrollen vertolken. Red Barchetta is een wevelwind op zich en YYZ is ook al zo een bruisend nummer. Gewelidig ook hoe de details in elkaar steken in deze instrumental. Limelight lijkt nog het meest op een standaard rocksong, maar wel op een niveau dat nog steeds niet door veel bands wordt geëvenaard. The Camera Eye doet mij qua opbouw altijd aan Xanadu denken (lang opbouwend intro en solo in het slot, daartussen de zangpartijen), maar is toch niet zó goed. Witch Hunt en ook Vital Signs geven het album nog meer variatie en zijn op hun manier ook erg goed. Met een heel dynamische sound en perfect spel van de muzikanten is dit de parel van Rush.

yyz

http://www.youtube.com/watch?v=4XsYuHbXZUk&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=9uEKsYHrYlk&feature=related

Ik heb het wel geprobeerd met Rush, maar die iele zang en af en toe tenenkrommende slappe quasi interessante teksten, deden mij besluiten om toch af te haken en deze band voor de liefhebbers achtert e laten. Muzikaal wel dik in orde, maar niet voldoende om mij mee te krijgen. Dit geld voor Rush in zijn algemeen en niet specifiek voor dit ablum.

Ik heb ongeveer dezelfde gedachte hierbij....(alleen luister ik niet of nauwelijks naar de teksten ); eerste helft vind ik wel het sterkst overigens.

Die moeten dan van de eerste elpee komen

Zonder gekheid, de overige argumenten die je noemt kan ik inkomen, maar deze niet zo eigenlijk. Je maakt me wel nieuwsgierig naar een voorbeeld.

Voor alle duidelijkheid; Ik ken te weinig van Rush om een gedegen mening te mogen hebben, maar wat ik er van hoorde riep dat gevoel bij mij op. Met name door de wijze waarop de zanger de tekst ten gehore bracht. Onderstaande tekst is van The Spirit of Radio en met name dat stuk, kwam wel heel beroerd uit zijn keel.
Daarbij ben ik niet gecharmeerd van zijn stem en dat is een kwestie van smaak.


All this machinery
Making modern music
Can still be open-hearted
Not so coldly charted
Its really just a question
Of your honesty

One likes to believe
In the freedom of music
But glittering prizes
And endless compromises
Shatter the illusion
Of integrity

Maar goed, wat maakt voor jouw dit album dan een 5? Ik wil me nl. niet blindstaren op mijn eigen muggezifterij.

Ik kan mij voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd is van Rush.
Ik viel ook niet gelijk voor hun sound en met name Geddy Lee's stemgeluid.
De critici vonden hem in het begin klinken als een gecastereerde eend , dus het heeft zijn tijd nodig gehad.
Moving Pictures heeft mij overtuigd . Een zeer goed album. Met name de avontuurlijke insteek is erg sterk. Maar er zijn ook albums die mij absoluut niet raken.

Nou ja, muggezifterij.... niet alles hoeft je te raken natuurlijk
Ik kan me best voorstellen dat je de zang bijvoorbeeld niks vindt.

Maar goed, dit album krijgt van mij een 5 omdat ik dit een perfecte combinatie vind van muzikale virtuositeit, compositorisch vernuft, avontuur en heel veel sfeer.

Neem nou zo'n nummer als Limelight, dat zit vol verschillende maatsoorten, maar desondanks laten de heren het klinken als een vloeiend rocknummer met een pakkende zanglijn en een goede gitaarsolo.

Daarnaast is het mooie van dit album dat geen enkel nummer van de 7 op een van de andere lijkt, het zijn echt 7 compleet verschillende nummers met een eigen karakter. Maar allemaal onmiskenbaar Rush en allemaal goed. Hoogstens The Camera Eye is misschien ietwat geforceerd tot 10 minuten gerekt (teveel herhaling) - maar dat is het enige negatieve dat ik kan verzinnen.

Ik zou deze gewoon nog eens proberen. En die zang went echt wel hoor

Eens met de eerste alinea, en dan vooral met dat woordje avontuur. Rush is mijn favoriete band (goh, echt?) en het zijn eigenlijk deze vier woorden die als een rode draad door het repertoire heenlopen (hoewel voor mij persoonlijk de eerste vier albums daar wat buiten vallen).

Door zichzelf continu te vernieuwen is de band ook meer dan eens wat doorgeschoten de ene of andere kant op. Op Moving Pictures valt echter alles op zijn plek. Zo is een beter huwelijk tussen (progressieve) hardrock en new wave dan Witch Hunt voor mij bijvoorbeeld amper denkbaar.

Eens ook met de kritiek op The Camera Eye, al ben ik eigenlijk te veel fan om me er echt aan te storen.

De teksten staan me ook wel aan, maar Neil Pearts schrijverij wordt natuurlijk niet door iedereen even serieus genomen. Veel progpuristen vinden het wat lichtgewicht, terwijl het voor de doorsnee pop tot hardrock liefhebber misschien weer te veel geeky neuzelarij is. Te groot voor het servet en te klein voor het tafellaken?

Voor mij blijft dit nog altijd 1 van de allerbeste albums die ik ooit gehoord heb. Dit niveau zullen ze later niet meer halen, hoewel Counterparts toch wel dicht in de buurt komt net als A Farewell To Kings. Nee dit blijft van die 3 toppers echt de allerbeste voor mij.

N.a.v eerdere berichten besloten dit album te redden uit de bakken van Van Leest. Mij gewaagd aan een heel album met de stem van Geddy Lee. Blijft i.i.g staan wat ik eerder gezegt heb; de muziek zit retegoed in elkaar. Ikzelf hoor Geddy liever bassen als zingen, maar soit je kunt niet alles hebben. Maar bassen kan die. De drums lijken een nogal prominente plaats in de nummers te hebben, maar worden welhaast perfect ondersteund door de fantastische baslijnen.
Het 1ste gedeelte van het album kan mij het meeste bekoren. Veel tempowisselingen en er gebeurt genoeg om mij bij de les te houden en de nummers zijn interessant.
Vanaf The Camera Eye, begin ik toch wat verveeld te raken. Het is een lang uitgesponnen nummer, maar weet mij niet zo te pakken. Wederom er gebeurt weer veel, maar bij een lang nummer als dat, is het wel prettig om een vorm van verhaallijn te bewaken. M.i gaat het nummer maar voort en voort todat het gewoon is afgelopen.

Bij de Witch hunt en Vital signs zak ik wat weg en geloof ik het allemaal wel. Tekstueel spreekt mij het nog steeds niet aan, maar dat ligt niet aan het niveau, maar aan de wijze waarop de teksten geschreven zijn, het is gewoon niet echt mijn ding.
Het klopt dat er flink wat virtuositeit aanwezig is in de nummers. Composities zijn gelaagd, veel tempowisselingen en strak gespeeld. De bas is heerlijk, het drumwerk is om van te genieten en de solo's staan als een huis. Maar toch wil dat voor mij niet zeggen dat die dingen samen zorg dragen voor goed in het gehoor liggende songs. Dat is ook een probleem wat ik heb met Yes of ELP en soortgenoten.

Als geheel is het gewoon een goed album en voor de liefhebbers van deze muziek, kan ik mij heel goed voorstellen dat het een klassieker is. Vanuit dat oogpunt krijgt het ook van mij een ruime voldoende. Alleen jammer dat het mij niet helemaal kan betoveren. Zoals bijv. Wishbone Ash deed met Argus.

In ieder geval hulde dat je het probeert!
Misschien valt het kwartje nog een keer.

Ik zou zeggen: draai het album ook nog eens in omgekeerde volgorde want ook de laatste nummers verdienen het om met frisse luistermoed gehoord te worden!

Ik ga (voorlopig) voor dezelfde score als Madjack71. Dit album begint geweldig met Tom Sawyer; de rest is goed, maar weet me niet zo erg te raken. De zang is soms inderdaad nogal op 't randje (van hilarisch), maar instrumentaal zit het prima in elkaar.

3,5*

Ik luister naar muziek om de noten, niet om de woorden. Teksten hebben dus geen enkele invloed op mijn waardering. Wat mij betreft zeggen ze het alfabet op (heeft Uriah Heep ook werkelijk een keer gedaan).
En muzikaal is met name Witch Hunt dik in orde. Slechts zelden treft men een dergelijk spookachtig intro aan. Dus waarom niet de volle mep? Kant één is een tikkie zwakker, een beetje stereotyp eigenlijk, niet zo ingenieus als het beste van Rush.

Hm, ik vind tekst soms wel degelijk belangrijk. Als voorbeeld neem ik de muziek van the Smiths. Textueel is dat een stuk interesanter dan muzikaal. En wat dacht je van Joy Division? Muzikaal was het geen baanbrekende vernieuwing.

Het hangt allemaal wat van je 'insteek' af; ik vind The Smiths m.n. interessant door de melodieën en gitaarlijnen van Johnny Marr en ben me daardoor een beetje in de teksten gaan verdiepen. Joy Division vind ik bijv. muzikaal oninteressant en daardoor zou ik bij God niet weten waar de nummers over gaan. Ik heb dat hetzelfde als Mark ; eerst de muziek, misschien later de teksten, maar dan moet ik de muziek wel goed/mooi vinden. Uiteraard kan het ook andersom of gelijk zijn.

Van de week was ik de tv-serie 'Chuck' aan het kijken, en daar kwam 'Tom Sawyer' in voor. Het nummer werd daar gebruikt om een ingewikkeld patroon in een game-console op te sporen of zoiets.

Volgens mij bestaat er wel ingewikkeldere muziek, maar ik vond het wel leuk om Rush te horen

Nou ik sluit me bij de rest aan, een super plaat van begin tot eind!

Ik gooi 'n halfje bovenop mijn vorige score: die gecastreerde kippenstem rockt!

Rush ken ik nog maar sinds kort, dat ik wat gemist heb is zeker

Naast dit album ken ik alleen nog maar hun debut (wat ik overigens vind tegenvallen), 2112 (een prachtablum), en hemispheres (die ik nog wat vaker moet luisteren).

Dit album vind ik erg goed, musicaal gezien anders dan de andere albums die ik van hun ken, maar dit vind ik niet erg, ik hou hier wel van.

ik kom nu na twee luisterbeurten uit op een 4*, die misschien nog wel zal stijgen naar mate ik het album beter ken. Tom Sawyer en YYZ zijn tot nu toe mijn favorieten van het album.

Ik heb hem ook maar verhoogt naar een 4.5, echt een goed album dit!

Het wordt tijd dat ik mijn Rush collectie maar eens ga beoordelen. Vanaf Fly By Night t/m Signals ben ik compleet, daarna hoefde het voor mij niet meer zo met die jaren 80 versimpeling. Moving Pictures is overigens ook mijn favoriet met als uitschieters Tom Sawyer, Red Barchetta en The Camera Eye waar ik destijds geen genoeg van kon krijgen.

Fly By Night moet zowat wel jouw meest favoriete muziek album zijn volgens mij.

Mwah, dat valt erg mee hoor......... de hoes spreekt me veel meer aan.

Fantastische plaat van een fantastisch trio!

Dit is de ultieme Rushplaat!

Ieder nummer is raak. Ook al is de productie wat droog; alles is prachtig te volgen en blijft na al die jaren meesterlijk overeind.

MP is het absolute hoogtepunt in Rush' carriere.

Vind ik.

Er is trouwens een pracht DVD in de maak over Rush. Een ware documentaire die ook in de bios te zien zal zijn.

Moving Picture is één van de beste platen ooit gemaakt. Verveelt geen moment en niet zoals de meeste prog platen van begin jaren '80 gedateerd.