Bonnie "Prince" Billy - Lie Down in the Light (2008)

Dit is niet echt een van Oldhams beste albums, maar hij is wel aanstekelijk luchtig.

Tot nummer 6 is het in mijn opinie erg mager met als dieptepunt het tweede nummer Glory goes, Dat ""o Lady oooh Boy" klinkt zo erg fout, echt country van de foute soort

Na het 6de nummer gaan de nummers er erg op vooruit met als hoogtepunt Willow Trees Band, wat een heerlijk nummer

zonde dus van de eerste helft anders zou hij veel hoger uitkomen dan 3 sterren, ondanks van de gelovige boodschap van het laatste nummer

Veel verschil met opvolger Beware is er eigenlijk niet.

Dit is het soort "Americana" of rootsrock, countrygetinte integere rock die ik graag hoor. Bij mij staat hij in het vakje "singer-songwriter", maar eigenlijk maakt het niet uit in welk vakje je muziek indeelt. Ik geniet mateloos van dergelijke muziek, dus ; Will Oldham, méér van dattum!

's Avonds laat draai ik liever rustige muziek en dit album van Bonnie 'Prince' Billy mag er zeker zijn. Integere en luchtige, vaak breekbare songs van getalenteerde singer-songwriter die laveert tussen country en softrock, het is tijdloos en het verveelt niet snel.

Ik ben groot fan van Will Oldham maar dit album kan me maar matig bekoren.

Toch wel een mooi plaatje maar ik draai hem eigenlijk zelden. Prijsnummer is voor mij toch wel You Want That Picture (Oh Don't You Darling!).

Nee, Bonnie Billy weet mij maar niet echt te overtuigen. Ook zo weer met deze plaat. Ik luister het wel tot aan het eind, maar kort erna weet ik eigenlijk al niet meer wie en wat ik geluisterd heb. Dat zou aan mijn korte termijn geheugen kunnen liggen, maar in het geval van deze plaat twijfel ik daar aan.

Vandaag nog eens beluisterd op de fiets, maar onderstaand bericht blijft wel overeind. Tussen mij en BB zal er nooit echt muzikale chemie ontstaan.