Lil' Wayne - Tha Carter III (2008)

Je haalt er wel de reviewers uit die je serieus kan nemen en de reviewers die je kan afschrijven. Pitchfork zal het ook wel weer helemaal geweldig vinden. Wayne is echt een zwaar beperkte rapper met een ultiem saaie flow, maar dat geldt zo'n beetje voor alle hedendaagse dirty south rappers.

Af en toe nog wel aardig geproduceerd maar ook weer teveel beproefde dirty south trucjes om het meer dan twee nummers achter elkaar boeiend te houden.

Er blijven dan maar weinig reviewers over die je serieus kan nemen.. Heel weinig zelfs.

Het blijft smaak hé, dus het kan best zijn dat zo'n gehele redactie een album als deze als classic bestempeld.

Ik weet niet of die sites al een lange tijd albums als deze goed beoordelen, maar het kan best dat deze volgens hun aan alle eisen van een goed rap album voldoet. Het is allemaal perceptie, om ze dan gelijk niet meer serieus te nemen lijkt me iets te rigoreus.

Het is echt zonde dat mensen als Lil Wayne de hiphop goed kapot hebben gemaakt. Zo beperkt, zo slecht, zo saai.

De tekst van 3peat is zo gruwelijk SLECHT, maar de beat is daarin tegen zo gruwelijk VET!

Nou inderdaad. Dat is toch wel ernstig, die totale wansmaak bij het gros van de reviewers. Je ziet het ook bij veel games de laatste tijd, alsof iedereen zich massaal door de hypes laat meevoeren. In dat geval is het voor een deel ook onwetendheid.

Het is gewoon zo, omdat deze aap erkenning krijgt en geld verdiend met onzin.
Stoppen goede rappers juist omdat ze geen erkenning krijgen en geld voor moeite.

of worden ze commercieel dat is nog erger

Het was de laatste tijd Lil Wayne voor en Lil Wayne na. Afgelopen jaar was de man zonder ook maar een officieel album uit te brengen niet weg te denken uit het hiphopnieuws en Tha Carter III is een van de meest besproken hiphopreleases van 2008. Waarom eigenlijk? Hoe had Wayne zich na Tha Carter II plotseling zo onder de aandacht van zoveel hiphopliefhebbers gebracht, die stuk voor stuk met hem wegliepen? Toch niet alleen omdat hij zichzelf, trots als ‘ie is, omdoopte tot “the best rapper alive”? En toch ook niet omdat hij zoenend werd gefotografeerd met zijn mentor Birdman, iets wat hem uiteindelijk meer positieve dan negatieve publiciteit bezorgde? Nee, zijn unieke swagger en sterke teksten werden meestal geprezen. Waarom dit precies zo was, is me lange tijd ontgaan. Sterker nog, na het luisteren van Tha Carter III snap ik er nog steeds maar weinig van.

Wayne heeft inderdaad een unieke manier van rappen, daar kan je niet omheen. Maar uniek betekent niet hetzelfde als goed. De meeste woorden komen overdreven uit zijn mond: leuk voor even, maar niet voor te lang. En daar komt meteen het eerste probleem om de hoek kijken: Tha Carter III is met haar kleine tachtig minuten minstens een kwartier te lang.

Zo’n lange speelduur is een oude Cash Money-kwaal; gelukkig lijkt Wayne verder geen last te hebben van de typische gebreken van het zuidelijke label. De producties zijn namelijk gevarieerd genoeg, de gasten zijn gek genoeg niet verbonden met het label (opvallend is ook de afwezigheid van Birdman, op wiens laatste album Wayne nog zeven keer langskwam) en zelfs de thematiek is niet eenzijdig.

Dat laatste is het meest opvallend. Normaliter zijn de onderwerpen van Wayne en Cash Money toch nogal simpel en rechtlijnig: geld, dames en getrommel op de eigen borst. Maar op Tha Carter III gaat het soms over compleet andere zaken dan deze.

Het begin van de plaat klinkt echter als vanouds. Op een sterke Just Blaze-productie legt Wayne bij Mr. Carter overtuigend uit waarom hij zo’n grote rapper is: “I got summer hatin’ on me, cause I’m hotter than the sun//Got Spring hatin’ on me, cause I ain't never sprung//Winter hatin’ on me, cause I’m colder than y’all//And I will never, I will never, I will never fall//I’m being hated by the season//So fuck y’all hatin for no reason.” Deze boodschap krijgt extra kracht als Jay-Z – toch niet de kleinste jongen – bijna achteloos een sterke gastbijdrage levert. De toon is gezet, maar gelukkig blijft Wayne niet hangen in dit sfeertje van zelfverheerlijking.

Neem bijvoorbeeld het leuke Dr. Carter. Hier moet Wayne onkundige en onzelfverzekerde rappers uit hun dal halen, een rol die hem op het lijf geschreven lijkt: hoewel de eerste patiënten hem nog ontglippen, weet hij uiteindelijk iemand met adviezen weer op de goede weg te krijgen. Op Playin’ With Fire, een van de betere tracks van het album, gaat het weliswaar niet concreet ergens over (behalve Weezy’s eigen kwaliteiten), maar is het vanwege de angstige klank in Wayne’s stem, die klinkt alsof hij bang is van zijn eigen kwaliteiten, zeker de moeite waard.

Verder zijn er nog sporadisch serieuze of afwijkende nummers, zoals Tie My Hands, waar het gaat over orkaan Katrina en haar nasleep. Helaas weet Wayne weinig aan het al bestaande beeld van deze natuurramp en haar gevolgen toe te voegen. Wel is het leuk hem eens op zo’n persoonlijke manier, Wayne is namelijk een kind van New Orleans, te horen.

Serieuze en aardige momenten zijn er dus zeker op Tha Carter III. Maar helaas lijken er met elk gelukt nummer twee missers gepaard te gaan, want er is een forse dosis rotte appels te vinden op het album. Waarom durft Wayne bijvoorbeeld niet meer dan een paar conceptuele nummers op zijn plaat te zetten, want nu blijft dit aantal op één hand te tellen? En waarom is T-Pain tegenwoordig op elk commercieel rapalbum te horen? Waarom houdt Kanye West zich nu vooral bezig met het matig imiteren van zijn oude werk? En waarom mag het non-talent David Banner in hemelsnaam een track produceren (La La), die dan ook vrij ruim de slechtste van het album is geworden?

Dat zijn toch relevante minpunten. De vraag blijft staan: waarom is Wayne nou zo’n grote ster? Het mag dan wel zo zijn dat hij her en der het onderste uit de kan haalt op Tha Carter III, en er mogen nog zo veel verschillende stijlen langskomen op het album – uiteindelijk is er meer op Tha Carter III aan te merken dan er aan te prijzen valt. Veel zal de kritiek Wayne echter niet doen, want terwijl hij met het zoetgevooisde Lollipop de wereld verovert, pleziert hij tegelijkertijd liefhebbers van de bekendste rappers van het moment en houdt hij de meeste liefhebbers van serieuze rap ook te vriend. Misschien is dat wel wat Wayne tot zo’n grote ster maakt.

Bron: Hiphopleeft

Had beloofd om dit te checken...Dus net binnengehaald. Op hoop van zegen dan maar.
thnx sinX

Sterkte!

snap de heisa egt niet. Men vergeleek DIT met Ready to Die en Illmatic..? Kreeg dit 4,5 van Rolling Stone magazine...Word dit nou overal opgehemeld. Best rapper alive..
dacht het niet hoor. Ik heb dit (althans mn best gedaan) zonder haat gevoelens geluisterd en heb geprobeerd een zo eerlijk antwoord mogelijk beeld te krijgen.
Dit is bull.

Ik heb hem nu een paar keer geluisterd en ik ben wel positief bijgesteld. Dit album heeft toch wel enkele leuke nummers en de amusementswaarde van de hele cd is gewoon hoog door zijn unieke stem en flow. Maar echt perfect kan je het ook weer niet noemen en al die recensies op internet snap ik nog steeds niet.

In geen enkele manier staat dit album naast Ready To Die of Reasonable Doubt.

Kinderachtige berichten weggehaald.

Vind dit toch een heel aardig album, niet heel commercieel en lil wayne heeft gewoon chille stem.

Favoriet is Mr.Carter gewoon lekkere track.


3*

Al die tijdschriften worden betaald, fokking triest.
Tuurlijk weten die schrijvers wel dat het niet goed is.

Jezus, wat verschilt de productie per track! Zitten een aantal zeer relaxte nummertjes bij, maar helaas ook VERSCHRIKKELIJKE tracks zoals Got Money, Lollipop en La La, echt precies het soort rap waar ik een gloeiende hekel aan heb. En dat soort nummers gaan tegen het einde de plaat domineren en op die manier word er een beetje een potje van gemaakt. Jammer want in het begin dacht ik dat een nog een leuke 2,5 of 3 in zat.

1,5* Als Lil Wayne zo groot is als hij zelf beweerd, mag hij wel eens nog beter zijn best doen, want hier en daar kan hij het wel..

goed album, maar NERD is beter

Ik vond de track Dr. Carter erg opvallend. De track is als het ware een aanval op onoriginele Hiphop artiesten en uiteindelijk zegt Wayne dat hij Hip-Hop gered heeft.
Het nummer begint met:
'Your first patient Is suffering from a lack of concept, Originality, His flow is weak, and he has no style'

Vervolgens doet Lil Wayne precies wat de reden is dat sommige mensen zeggen dat Hip-Hop dood is; het kopiëren van teksten (o.a. Cause you can do anything if magic made it) en onovertuigd rappen.

Verder wel een goed nummer, maar als je een track wil maken waar je claimt hiphop te redden, wordt er natuurlijk wel heel veel van je verwacht en met een track als Dr. Carter kun je dat niet waarmaken.

Gebekvecht waar niemand op zit te wachten verwijderd.

Wat een ramp is dit zeg, de slapste beats en synthesizer geluidjes ooit en dan wat vervormde stemmtjes geneuzel er overheen.

En die Lil' Wayne kan echt helemaal niks. Kempi lijkt er wel een soort Rakim bij.

Ik las in de krant een goede recensie over dit album (wat me al erg vreemd leek), maar waar ze dat vandaan hebben gehaald is me een raadsel.

bagger van de hoogste plank.

Kemp is 1 van de weinige die op het zelfde niveau als Lil' Wayne zit. Kempi blijft in mijn ogen de Nederlandse versie van Lil' Wayne.

Meer dan 1 miljoen verkocht in de eerste week, toch nice.
En de meeste recensies zijn positief, zelfs het AD geeft 4 sterren.

Dit lijkt weer typisch zo'n rapper die ineens goed gevonden mag worden, zoals Kanye West. Enige verschil is dat Kanye talent heeft en Lil' Wayne niet.

Ik begin me nou echt af te vragen of er sprake is van massale wansmaak bij de recensenten.

Ik denk laat me maar eens naar de nieuwe album van Lil Wayne luisteren.
En de album begint al slecht waardoor ik de nummer ga skippen en dat heb ik bij alle nummers gedaan,omdat ik er meer van had verwacht.
Er wordt ook geschreven Lil Wayne hoort tot 1 van de beste rappers van nu.
Nou het is geen haat wat ik heb voor deze man,want hij heeft een goeie flow waar ik toch graag naar luister.
Maar de album vindt ik toch heel erg tegenvallen en hiermee bewijst hij dat hij niet tot 1 van de beste rappers behoort van nu.
Irritante stem van lil wayne de producties waren verschillen en qua nummers leek het alsof ik steeds het zelfde zit teluisteren.
Wel respect voor deze man dat hij meer dan 1 miljoen exemplaren heeft verkocht.
1,0

Het nummer Lolipop is de grootste bagger ever wat een Kut muziek geen enkele melodielijn of rif zelfs geen Beat ik dacht dat Rap niet veel slechter kan nou dit nummer bewijst het tegendeel ik vraag me nog af of muziek nog slechter kan

En dat nieuwe album van UGK wel gewoon dope vinden. Ik kan dat gewoon echt niet begrijpen. Ook laatst iemand die dit niet weet te waarderen, maar het nieuwe album van Bun B wel 4* geeft. Ik snap daar serieus gewoon niks van. En dan hoor ik natuurlijk iemand roepen wat Lil Wayne ansich in hemelsnaam met die éne rapper van UGK te maken heeft, waar opzich wel wat inzit, maar de heren van diezelfde Underground Kingz het never en te nimmer halen bij het niveau van Lil Wayne. Om maar te zwijgen over de beats op Il Trill en die van Tha Carter III. En ik zeg het nog maar eens, Lil Wayne blijft teminste niet hangen in eeuwen oude conventies. Ik bedoel step up dude. We leven nou eenmaal niet meer in de mid-ninties.

Maar toegegeven, ik ben het wel ook volledig eens met mes-one, al zag ik toch dat hij zijn stem had verhoogt met een halfje

Ook ik mis het soort tracks als Tha Mobb en Oh No. Pure Weezy boombap tracks waar zelfs Sean Price, die toch wel dé man is in het genre, het warm van krijgt. Ja hij is iets te ver doorgedraaid, MAAAR ik kan nog steeds genieten van zinnetjes als: they can't stop me, even if they.. stopped me! Heerlijke nonsens. Kijk ik kan beste man waarderen op twee manieren: zijn recht-toe-recht-aan-raps (zoals mes-one dat goed omschrijft) die vooral op zijn mixtapes te bewonderen zijn én zijn wat meer commerciele pop achtige werk, want entertainmen kan hij als geen ander met zijn snerpende stemgeluid, Zuidse tongval, cockyness, catchy hooks, vermakelijke flow en niet op de laatste plaats; spontaniteit. Neem Let the Beat Build, waar hij lekker met de beat mee neurieert. Dat soort dingen zijn gewoon leuk.

Een kleine kanttekening, Kempi zegt zelfs dat hij Lil Wayne wilt zijn

Nóg een kleine kanttekening, Kempi is niet eens zo slecht als je die backpack bril maar eventjes af kunt zetten.