Styx - The Grand Illusion (1977)

Getver, weer zo'n cd-logo op de hoesafbeelding van een plaat uit 1977.

Styx was 1 van de eerste bands waar ik zoveel mogelijk van kocht en ik draai sommige albums ( maar soms ook alleen maar een aantal nummers ) nog geregeld.

Dit album steekt er voor mij tegenwoordig toch bovenuit met als hoogtepunten voor mij Man in The Wilderness en Castle Walls. Maar ook the Grand Illusion, Come Sail Away en Miss America vind ik topnummers.

Na het zwaar tegenvallende Kilroy Was Here heb ik niets meer van ze gekocht; ook door de ontdekking van de jaren 80 voor mij : Marillion !!

Nu ik dit weer wat vaker luister ( om o.a. hier proberen wat zinnigs als commentaar achter te kunnen laten ) blijkt toch maar weer met wat voor een prachtig album we hier te maken hebben.

Geen slecht nummer te bekennen ( alleen Superstars vind ik iets minder ) en zoveel variatie door de zegen van 3 totaal verschillende zangers. Zo uit mijn hoofd gedacht komt niet nergens zo mooi naar voren als in het 3-tal Miss America, Man In The Wilderness en Castle Walls.

Daarom mijn stem verhoogt naar 4,5 wat dit album gewoon verdient!!

Weer een plaat die ik toendertijd helemaal grijs heb gedraaid. Op AOR gebied een van de beste platen en die ook nog eens aardig stevig uitvalt op sommige momenten (Miss America) ,soms lekker bombastisch ( Come Sail Away) is of gewoon heerlijk in het gehoor liggend ( The Grand Illusion ). Overige nummers zijn ook prima en nu anno 2011 mag ik er nog graag naar luisteren!

Eindelijk op CD te pakken gekregen zodat mijn Styx collectie van Equinox t/m Cornerstone wat mij betreft compleet is, dit album blijft tezamen met Pieces Of Eight hun beste werk.
Speciale attentie voor Castle Walls; prachtig mysterieus dreigend nummer !!

Ook de platen voor Equinox zijn zeer het beluisteren waard!

vandaag nog eens opgelegd , amai wat een gedateerde cd , echt oubollig en serieus voorbijgestreefd ! nee , gene vette meer !

Wereldplaat. Bij het uitkomen toerde de groep door Nederland en ik was erbij in Den Haag met the Dire Straits in het voorprogramma

Daar zaten al die Styx fans natuurlijk niet op te wachten

Klopt de zal liep ook leeg alleen Sultans of Swing (toen als single veel gedraaid op de radio) was herkenbaar, maar iedereen ging wat te drinken halen aan de bar

Styx speelde zo hard dat ik en mijn collega's (we waren met acht man) drie dagen en piep in ons oor hadden)

Ja, je zult weten waar je naar toe bent geweest
Overigens had ik dat concert ook graag meegemaakt, zo vaak is Styx hier helaas nu ook weer niet langs gekomen.

In ieder geval niet in de bezetting van The Grand Illusion.

Er is overigens veel later nog wel een prachtige live cd gemaakt met de complete Grand Illusion en Pieces of Eight.

Er hing een groot doek op de achtergrond in de vorm van de hoes van The Grand Illusion.
Genoten ook met de afwisselende zang van Dennis de Young en Tommy Shaw

Nooit echt in Styx verdiept. Gek, eigenlijk, want zo'n symfo/AOR crossover band zou me toch wel moeten liggen.

Ik begin maar eens met deze plaat, met name door de Magritte-referentie in de hoes.

Nochtans bevalt het me prima. Ik hoor wat Kansas en Supertramp terug in de muziek

Na lang niks meer van ze beluisterd te hebben, besloot ik zojuist om deze weer eens onder de naald te leggen en wat is dit een prachtig album zeg!
Vooral de uitgesponnen nummers "Come Sail Away" en "Castle Walls" gooien bij mij hoge ogen op. Vooral die eerstgenoemde vind ik fantastisch door het symfonische keyboardspel en het geweldige gitaarwerk tegen het einde aan.
Een mooi jaren '70 rock album dat voor sommigen onder ons misschien iets te gedateerd zal aandoen. Voor de liefhebbers is dit echter genieten.

Toen ze met Boat on the river kwamen aanzetten haakte ik als Styxfan ( Equinox en Crystal Ball zijn wereld platen) haakte ik af.

Ik vind Boat on THE River nog steeds een prachtige ballad net als Sing for the Day. Kenmerkend voor rockbands uit de 70's en 80's. Voor de een zoetsappig maar voor de ander top. Heb altijd wel iets gehad met dat soort songs. Voer voor een nieuw topic

Suite Madam Blue vind ik daarentegen wel een wereldnummer, maar met b.o.t.r. had ik totaal niks

Gut... dit klinkt niet echt lekker meer en ik vond Styx heel vroeger best aardig. Het zijn absoluut geen slechte nummers, bovendien spelen deze gasten erg goed, daar ligt het niet aan. Maar het geluid klinkt zo vlak. Wellicht de opnametechniek uit die tijd? Mijn muzieksmaak is ook zo veranderd. Ik vind de hoes nog steeds een van de mooiste aller tijden.

Vroeger op vinyl wel eens beluisterd maar onlangs op cd gekocht. Beter album dan ik me kon herinneren, vooral de nummers Castle Walls, Fooling Yourself (The Angry Young Man), Miss America en Superstars vind ik goed. Lekker toch wel, die Amerikaanse (art) rock!

Op 7 juli 1977 (7-7-77) verscheen het 7e (!) album van de uit Chicago afkomstige Amerikaanse rock band Styx. De in 1972 opgerichte band maakt een combinatie van rock, pop en symfonische muziek en is daar voornamelijk in eigen land erg succesvol mee. Ten tijde van de release van album nummer 7, “THE GRAND ILLUSION” heeft de band zijn meest succesvolle samenstelling. Dennis DeYoung (zang, toetsen), Tommy Shaw (zang, gitaar), James Young (zang, gitaar) en de broers Chuck Panozzo (bass) en John Panozzo (drums). Met “LADY” scoorde de band zijn eerste Amerikaanse top 10 hit in 1975 en de tweede keer dat dat gebeurt, is met een song van “THE GRAND ILLUSION”. Sinds de komst van Tommy Shaw in 1975 zijn de songs toegankelijker geworden, zonder dat de stijl en de herkenbaarheid van Styx verdwenen is. Album 6, “CRYSTAL BALL” was de eerste met Shaw en op “THE GRAND ILLUSION” borduurt de band verder op de op het vorige album ingeslagen weg. Het album opent met het titel nummer, dat met een marsachtig intro opent en dan klinkt de uit duizenden herkenbare stem van De Young in een song die verschillende tempo’s in zich heeft. Na deze krachtige opener gaat het verder met een Styx klassieker “FOOLING YOURSELF (angry young man)”, gezongen door Shaw. Dit popliedje heeft een prachtige keyboard intro, waarna het verder gaat in een lekker uptempo melodieuze song. “SUPERSTARS” is een relatief kort nummer, een poprock song met mooie samenzang. “COME SAIL AWAY” is ook een Styx klassieker en het meest symfonische werkje op dit album. Rustige opbouw en naar een climax toewerken. Mooie instrumentale passages en geweldig gezongen door Dennis DeYoung. “MISS AMERICA” is meest heavy liedje op het album. Zoals op meer albums van Styx, wordt dit gezongen (en geschreven) door James Young. Die met zijn wat aparte stemgeluid, daar een geheel eigen stempel op drukt. Ook hier is de samenzang prachtig. “MAN IN THE WILDERNESS” is een midtempo rocksong en wat mij betreft, samen met “COME SAIL AWAY”, het hoogtepunt van “THE GRAND ILLUSION”. Schitterende melodie en op een indrukwekkende wijze gezongen door Tommy Shaw. Het instrumentale tussenstuk geeft het nummer dat extra, waardoor het een topper is. “CASTLE WALLS” is een typische De Young song, op toetsen gebaseerd en schitterend gezongen. “THE GRAND FINALE” is het slot en daar keert het thema van het titelnummer in terug. Hierdoor is een soort conceptalbum, zonder dat er een overkoepelend thema is. Styx trad met dit album toe tot de groten in de Amerikaanse melodieuze rock. Het bereikte daar 3 keer platina en is voor meer rockbands een voorbeeld van een gevarieerd, maar toch ook toegankelijk rockalbum.

Persoonlijk vind ik hun voorgangers: Crystal Ball en Equinox beter. Echter dit hoge peil is daarna nooit meer bereikt. Ook veel te veel verschillende bezettingen.

Opvolger Pieces of Eight (1978) is in mijn ogen ook nog 5***** daarna komt er de klad in.

Je maakt feitelijk "live" de klassieke overgang mee van oorspronkelijk enthousiasme naar die van de oprichting van een BV met winstbejag en aandeelhouders, gecombineerd met het opdrogen van ideeën, onderlinge spanningen en de jaarlijkse verplichting om een album uit te brengen.

Dat is bij The Grand Illusion, opvolger Pieces of Eight en alles wat daarvoor zat vanaf 1972 allemaal nog niet aan de orde.

Deze heb ik nu ook op lp, inclusief een hele grote poster (wat moet ik ermee), en ik ben erg tevreden nu al.

Een mooie balans tussen melodieuze pop en hardrock, een beetje brits en een beetje amerikaans door elkaar.

Ik had nooit geweten dat Styx zo een fijne band. Past prima in het rijtje Queen, 10CC, ELO, Boston en is een beetje een opmars naar modernere symfonische rock, wat later neoprog zou gaan heten.

Als je zo gecharmeerd bent van "The Grand Illusion" dan zou ik ook zeer zeker de opvolger "Pieces of Eight" willen aanbevelen. 2 top albums van Styx. En natuurlijk "The Grand Illusion / Pieces of Eight: Live"

Die heb ik ook op lp. Maar 1 Styx-album per dag is genoeg voor mij. Dus die zet ik een andere dag op.

Oh, die kun je ophangen

Het zijn wel erg knappe mannen hoor. Hoe kan ik mij dan concentreren op mijn thuiswerken.

Ik heb ooit eens uit eurobakken 2 platen van Styx gehaald. Ik kende de groep amper, maar wat ik begreep dat het wat sympho was. En ach, voor een euro, altijd leuk.
Jaren heeft The Grand Illusion liggen te verstoffen, maar bij het opruimen en sorteren kom je nog wel eens iets tegen.
De combinatie van rock en sympho was in de jaren 70 redelijk populair. Ik denk dan zelf aan Europe, After The Fire en nog wat andere bands, die waarschijnlijk vaak gedraaid worden op Arrow Rock. Terwijl ik bijvoorbeeld Manfred Mann's Earth Band wel kan waarderen pakt dit me wel minder. Sommige muziek uit de jaren 70 blijft verrassend en doorstaat de tand der tijd, ik vind dit nogal wat belegen overkomen. Het klinkt niet verkeerd, is goed over nagedacht, zorgvuldig geproduceerd. Maar wel echt Amerikaans. Ik heb hetzelfde met bands als Boston en Toto, het is me net allemaal wat te glad geproduceerd.
In het genre sympho-rock is het zeker geen slechte plaat, soms leuke stukken ertussen, afwisseling, maar net niet mijn ding.
Drie en een halve sterren scoort de groep nog wel. Dat is het rapportcijfer 7.

De voorbije maanden heb ik uit diverse bakken met tweedehands vinyl het nodige van Styx gevist. Maar dit album kocht ik nieuw, op eigentijds groen vinyl zelfs. Kennelijk hoopt de platenmaatschappij daarmee een nieuwe generatie vinylliefhebbers te winnen, of wellicht vermoeden ze dat oude fans hun grijsgedraaide exemplaren willen vervangen. Zelfs de poster ontbreekt niet (leuke conversatie daarover las ik hierboven) en eveneens leerde ik daar dat de hoes is geïnspireerd door dit schilderij (1965) van de Belgische schilder René Magritte.
Styx' zevende album in hun zevende jaar als kwintet, al maakte de kern van de groep (de ritmesectie van de gebroeders Panozzo en toen accordeonist Dennis DeYoung) al vanaf 1961 samen muziek. Over meer 'zevens' rond dit album vond ik hierboven enkele berichten; leuke weetjes!

Afgaande op wat de kenners op MuMe schrijven, ben ik definitief bij de gouden jaren van de groep beland; met The Grand Illusion uit juli 1977 haalde Styx bovendien in Nederland voor het eerst de albumlijst, zij het uiterst bescheiden en pas twaalf maanden later: één week #49. Hé, dat is zeven keer zeven! Ik had toen net hardrock en aanverwante genres ontdekt, waarbij ik Styx volkomen heb gemist. Vandaar deze inhaalreis door hun oeuvre.

Toetsen en gitaren strijden om voorrang, de typische koortjes klinken frequent en melodie is samen met afwisseling de grote winnaar. Voor mij is het hardrock die ik sterk associeer met de Verenigde Staten van de jaren '70. Ik zie een grote auto over de snelweg zoeven, dwars door de woestijn en uit de radio klinkt harmonieuze hardrock. In die auto zit een stelletje, beiden zingen luid mee.
Al bij de eerste tonen herken je het typische Styxgeluid. Soms is het klassiek en symfonisch, zoals de pseudo-ouverture in het titelnummer, een deel dat later in het nummer terugkeert. Invloeden van hardrock en melodieuze pop vullen titelnummer The Grand Illusion met een prachtig refrein én een boodschap die kritisch is op materialisme en competitie, in tegenspraak met mijn associatie: "So if you think your life is complete confusion, (...) just remember that it's a grand illusion".
De B-kant begint met het stevigste nummer van de plaat, uiteraard van de hand van James Young, die een kort en ingetogen toetsenintro liet voorafgaan. Hierboven lees ik dat Alfred Lagarde indertijd Miss America in zijn Betonuur draaide, wat me niets verbaast; zo hoorde hij het graag. Nergens zijn de gitaren zo prominent als hier.

De binnenhoes vermeldt wie welk nummer zingt: voor het eerst kan ik dat onderscheid duidelijk maken; Tommy Shaw en Dennis Young verdeelden de boel eerlijk en James Young staat bij de microfoon bij zijn eigen ode aan mevrouw Amerika. Hetzelfde geldt voor de gitaarsolo's, eveneens leuk om met die binnenhoes de muziek te volgen.

Lekker album, al vind ik het moeilijk om naast het titelnummer nog een favoriet aan te wijzen. Come Sail Away wellicht. Daarbij word ik niet omver geblazen zoals me vorig jaar met The Mission gebeurde; maar die verscheen dan ook veertig jaar later, een andere tijd met een andere aanpak van de groep. Tegelijkertijd is dit een plaat die vaker op de draaitafel moet belanden; waarschijnlijk is dit een groeibriljantje, dat rijpt door de tijd. Zoals bij menig MuMens hierboven.

Dat The Grand Illusion het hier zo goed doet is geen verrassing. Styx heeft nog nooit eerder zo gelikt geklonken. Waar voorgaande albums nog wel een vreemde eend of en een afwijkende track hadden is dat hier niet meer het geval. Van begin tot eind hebben we te maken met een band die weet waar ze goed in zijn en dat voor de volledige speelduur weet waar te maken. Het lijkt alsof er een soort zakelijkheid is neergedaald op de plek waar drie albums terug nog een jongehondenmentaliteit aanwezig was. Waar deze houding binnen afzienbare tijd de commerciele kant op zou gaan, is daar hier nog niet overduidelijk sprake van; The Grand Illusion is het summum van het Styx-geluid, die heerlijke combinatie van stevige rock en meeslepende prog.

Met het titelnummer en 'Fooling Yourself' trapt de plaat af met twee echte klassiekers. De productie is helder, de band is in topvorm. Bij eerstgenoemde luidt Dennis DeYoung de plaat in met een bombastische rock track, waarna Tommy Shaw de jeugd even toespreekt in een wat poppier nummer. Het contrast tussen de twee blijft troef. 'Superstars' lijkt de minst populaire song van deze plaat als ik naar de stemmen kijk, een rustiger nummer met pakkende koortjes die tussen de zwaargewichten is gepropt. 'Come Sail Away' mag de eerste plaatkant afsluiten met een uitgebouwde klassieker met prachtige pianostukken en opzwepende refreinen. Met recht een van de bekendste nummers van de band.

Kant B is als je het mij vraagt nog sterker. Alle drie de zangers brengen hun beste nummer van het album, te beginnen met James Young en zijn 'Miss America'. Voor het eerst valt de rocker van zijn hand echt goed in de toon van de plaat, en zijn nummers zijn uitstekende kant-openers, zo blijkt maar weer. 'Man in the Wilderness' is oprecht een van mijn favoriete Tommy Shaw composities. Prachtig nummer weer en wat een emotie zit hier in. Ook Dennis DeYoung mag met 'Castle Walls' een van zijn beste nummers voordragen, beeldend en avontuurlijk.

Al met al wordt het niet veel beter dan dit. Styx piekt op deze plaat en dus krijgt dit de volle mep. Vanaf hier kun je niet anders dan dalen. Gelukkig hoeft dat niet meteen op de volgende plaat te gebeuren (spoilers!).

1. The Grand Illusion
2. Crystal Ball
3. Equinox
4. Man of Miracles
5. Styx II
6. The Serpent is Rising
7. Styx