menu

The Cure - Pornography (1982)

mijn stem
4,07 (948)
948 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction

  1. One Hundred Years (6:40)
  2. A Short Term Effect (4:22)
  3. The Hanging Garden (4:33)
  4. Siamese Twins (5:29)
  5. The Figurehead (6:15)
  6. A Strange Day (5:04)
  7. Cold (4:26)
  8. Pornography (6:27)
  9. Break [Group Home Demo] * (2:11)
  10. Demise [Studio Demo] * (2:10)
  11. Temptation [Studio Demo] * (4:01)
  12. The Figurehead [Studio Demo] * (6:12)
  13. The Hanging Garden [Studio Demo] * (5:30)
  14. One Hundred Years [Studio Demo] * (7:01)
  15. Airlock: The Soundtrack * (13:07)
  16. Cold [Live] * (3:55)
  17. A Strange Day [Live] * (4:05)
  18. Pornography [Live] * (5:56)
  19. All Mine [Live] * (2:55)
  20. A Short Term Effect [Live] * (4:06)
  21. Siamese Twins [Live] * (6:03)
  22. Temptation Two [AKA LGTB) (RS Studio Demo] * (3:58)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 43:16 (1:54:26)
zoeken in:
avatar van luigifort
#teamlennert

kleine man
Om ook maar eens iets te zeggen: One Hundred Years is het Jan Cremer moment van Robert Smith.
Het voelt echt hetzelfde als het begin van Cremers Carrière.

Het is deze maand precies 40 jaar geleden dat dit inmiddels legendarische meesterwerk uitkwam. Hoewel Robert Smith er toen al in zijn jeugdige arrogantie van overtuigd was dat The Cure 'de redding' van de rockmuziek was, kon hij niet bevroeden dat zijn band 4 decennia later als een van de meest vernieuwende en invloedrijke bands zou gelden. Ik weet niet meer precies wanneer ik dit album voor het eerst hoorde maar het zal eind '84 begin '85 geweest zijn. Ik was 17 jaar en ik wist niet wat ik hoorde, die stem, die intensiteit en duisternis, ik vond het prachtig. Toch durfde ik het album niet te vaak te luisteren, er gingen berichten rond in de media dat sommige jongeren zelfmoord pleegden na het luisteren van The Cure, ik was bang dat mij dit ook zou overkomen als ik er te vaak naar zou luisteren! Voor die tijd was dit een van de meest duistere albums die er waren. Nu luister ik er heel anders naar en hoor ik vooral de kwaliteit van de songs en het exceptionele karakter van dit album. Veel bands in het genre hebben dit geluid geprobeerd te evenaren, ik ben er nog niet een tegengekomen die dit is gelukt. Het is een album dat op zichzelf staat, uniek is in zijn soort en dat markeert voor mij een tijdloos meesterwerk.

avatar van daniel1974nl
4,0
In zijn somberheid, depressieve teksten en uiterst melancholische sfeer ligt met dit album juist zijn schoonheid. Het laatste album uit de klassieke periode. Hierna volgden in mijn optiek twee bijzonder matige albums (Head On The Door & The Top) en daarmee was de middenperiode nooit echt aan mij besteed.

Pas met KMKMKM rehabiliteerde The Cure zich en dan nog steeds maar ten dele.

Pornography is er een in het rijtje Faith die al net zo deprimerend is.

Favoriete nummers : A Strange Day, Cold & Pornography (al klinkt het hele album live op Trilogy wat mij betreft veel rauwer, dynamischer en beter).

avatar van Davidus
4,5
Hypnotiserend

avatar van RonaldjK
5,0
En toen naderde daar de nieuwe Cure. Deze puber volgde het nieuws gespannen. Leek de sound op de vorige twee albums sterk op elkaar, voor Pornography werd iets anders verwacht. Alleen al om de titel was ruim van tevoren één en ander te doen, waarbij met name over de hoes werd gespeculeerd.
Gelukkig geen obscene plaatjes, zo bleek toen de plaat in mei 1982 verscheen. Oor (Bert van de Kamp) was niet zo positief over de muziek, al hield hij nadrukkelijk een slag om de arm. Fanatiek spelde ik de recensie in de bibliotheek, waar ik mij al lezend verloor in de ingebeelde muziek. Toen in juli het vinyl daadwerkelijk in de bak van de fonotheek stond, ontfermde ik mij er gretig over.

Ik herinner me die bloedhete zomerdag in 1982, toen deze plaat zijn rondjes draaide op mijn draaitafel.
Al bij de eerste tonen was duidelijk dat dit geen herhaling was van de sound van Seventeen Seconds en Faith. Die waren geproduceerd door Mike Hedges, uiteraard mét frontman Robert Smith. Deze keer zat Phil Thornalley achter de knoppen en denderde zware percussie uit mijn boxen, vergezeld door de diepe bas- en toetsenklanken van Simon Gallup. Daar bovenuit was er de ijle stem van Smith, zijn weltschmerz beklagend.
De muziek en de stijl, ze mochten zijn veranderd maar het was onmiskenbaar The Cure. Een band als deze stond op zichzelf. Enerzijds leek het toch wel op de vorige albums, anderzijds werden er geluidsmuren opgetrokken zonder dat scheurende gitaren nodig waren.
De sfeer was wederom mystiek en diep-melancholisch: “Ambition in the back of a black car” weeklaagde Smith en ik dacht terug aan de begrafenis van mijn opa, toen alweer bijna vijf jaar geleden. De repetitieve drumpatronen van Lol Tolhurst dreunden door tot in mijn ziel.

Van geleende platen koos ik altijd kritisch de beste nummers om op te nemen, want cassettebandjes waren duur en snel vol. Bij Pornography echter werd duidelijk dat die in zijn geheel moest worden gekopieerd. Het bandje bevatte vervolgens als extraatje gratis ruis, typisch voor het medium, wat ik op de koop toe nam.

Ook vandaag kan ik niet echt een favoriet van dit album kiezen. Aangezien ik van MuMe maar twee keer mag kiezen, ga ik voor opener One Hundred Years die mij indertijd op mijn snikhete zolderkamer omverblies plus voor het enigszins verstilde Siamese Twins. Maar vraag het me over een uur en het zijn misschien A Short Term Effect of het hypnotiserende A Strange Day. Of weer andere.

Als ik dit album tegenwoordig hoor, sinds enkele jaren heb ik 'm op cd, weet ik weer hoe het voelt om in je zomervakantie te moeten lezen voor je boekenlijst (Couperus) terwijl The Cure daarbij de soundtrack leverde en ik in de provisiekast van mijn ouders vermouth had ontdekt.
Maar het is meer, véél meer dan nostalgie. Sterke composities, ingebed in een galmende sound van drums, bas en keyboards. Een wereld op zich, die maar één album zou duren.

avatar van Pitchman
4,5
Herkenbaar en mooi verhaal RonaldjK.
Ik was ook wel behoorlijk Cure fan in die tijd , en koesterde Seventeen Seconds. Toen zag ik de nieuwe lp liggen van The Cure in de plaatselijke platenzaak. Die hoes integreerde me meteen toen ik hem zag. Wazige foto van de hoofdrolspelers.
Maar toen ik hem thuis draaide , ging er een andere wereld voor me open. Dit was anders dan ik allemaal hiervoor had gehoord. Heerlijke muziek , waar ik niet depri , maar vrolijk van werd. Zo zie je maar. The Cure laat me nooit meer los.

avatar van RonaldjK
5,0
Vandaag beluisterde ik dit album van BÖC. Opeens wist ik weer dat ik in 1982 die hoes voor me zag als ik One Hundred Years hoorde: "Ambition in the back of a black car," het had in mijn associatie de hoes bij de single kunnen zijn.
Al denk ik niet dat de heren Smith-Tolhurst-Gallup dat met mij eens waren geweest, het had er vermoedelijk naar hun smaak veel te dik bovenop gelegen. Het plaatje zegt wel iets over hoe ik Pornography beleefde.

5,0
dj@
een elpee waar de kracht en levenslust vanaf spat. ik moest er in 1982 behoorlijk aan wennen (net als ‘to each … van a certain ratio - een jaar eerder). draai het album nog steeds met veel plezier. er staat voor mij geen enkel slecht nummer op, maar ‘one hundred years’ knalt er meteen uit!

avatar van Robje1968
4,0
Voor mij is dit album een groeiplaat. Naarmate ik ouder word, kan ik het album steeds meer waarderen.
Hypnotiserend en donker album, die de met het verstrijken der jaren de tijd goed heeft doorstaan.

avatar van xrockerx
5,0
the Cure's angry album...top 5 materiaal in de discography

avatar van Juul1998B
5,0
Imo zelfs op plek 2 van the cure's discography
Robert Smith gaf ook toe zwaar onder invloed te zijn van LSD ( dacht ik) etc bij het maken van dit album.
Vandaar ook de soms wat vage teksten zoals op one hundred years..
Jij ook mee eens? luigifort

avatar van xrockerx
5,0
Juul1998B schreef:
Imo zelfs op plek 2 van the cure's discography
Robert Smith gaf ook toe zwaar onder invloed te zijn van LSD ( dacht ik) etc bij het maken van dit album.
Vandaar ook de soms wat vage teksten zoals op one hundred years..
Jij ook mee eens? luigifort


damn! dit weekend ook maar weer eens aan de LDS....heerlijk

ik vind desintegration het fijnst, maar faith, seventeen seconds, pornography, head on the door, wish...die wisselen continu van plaats. jammer dat van de 2 x dat ik ze zag de laatste keer dat ik ze zag in het ziggo dome zo plichtmatig was.

avatar van MarkS73
4,5
One Hundred Years, prachtig nummer...

avatar van ZAP!
Om eens met Borat te spreken: very nice!

avatar van Koen St
5,0
ZAP! schreef:
Om eens met Borat te spreken: very nice!

Zit je hier om half vijf naar te luisteren, is alles goed?

avatar van Juul1998B
5,0
Er is geen betere tijd om naar dit album te luisteren dan diep in de nacht
Of hij bleef in een trance door de laatste track van dit album, dat kan natuurlijk ook.

avatar van ZAP!
Alles okay hier, soms haal ik een nacht door.

Ik heb het vaker geprobeerd met The Cure, maar hier wordt een mens echt beter van!

Zack
Een dreinend album , songs klinken nogal op mekaar en percussie is sterk aanwezig.

Wel passend te beluisteren in zo'n gothic nachtelijke club en er dan op te trippen.....

avatar van T8T
5,0
T8T
Vers binnen vandaag.
8 Februari, een koude en regenachtige dag. Perfect voor Pornography.
Het had ook Faith kunnen zijn, maar ik snakte naar Pornography.
Hoe dieper hoe donkerder, des te meer sfeer.
Per toeval gekocht, al had ik het album goed onthouden toen ik het hoorde. Net dat beetje meer feel dan Faith.
Ik vindt de hoes ook gaver.

The Top is eigenlijk mijn favoriete Cure, en Pornography is een soort van tegenoool als ik het horen van The Caterpillar neem. The Wailing Wall is weer meer Pornography.
Het vrolijke Head in the Door laat mij weten dat Pornography echt wel een donker album is.
Een soort hard rock, maar dan op een pop muziek en alternative weg.

De Hanging Garden kon ik al van de compilatie Staring at the sea.
100 years, is echt een super begin. Ik kon deze track ook, maar ik was er nooit echt voor gaan zitten, nu dus echt een juweeltje van een Cure klassieker.

Met recht een stuk pik zwart vinyl dat met recht de donkere periode van de Cure afsluit.
Blij deze schijf te mogen bezitten, en klaar voor de vele draaiuren die gaan komen.

avatar van OMIT
5,0
geplaatst:
Goede plaat.

Daar had ik het bij kunnen laten als er niet zo'n groot publiek zit te wachten op bijdragen van mijn kant.
Dus dan ga ik er gewoon iets meer over zeggen.

Dit album opent natuurijk ijzersterk met One Hundred Years. Dampend en dreigend denderen de mannen daar het leven van de onzekere adolescent binnen. Na dit ding ben je niet meer jezelf, zodat de rest ook gemakkelijk naar binnen glijdt. Met name het nogal flauwe A Short Term Effect en het doodgedraaide The Hanging Garden profiteren daarvan.
Met Siamese Twins gaat het echter weer hard de goede kant op. Net als het openingslied is dit een ijzingwekkend sterke song. Je kan er gemakkelijk van in tranen geraken, maar dat doe ik liever bij het volgende liedje, The Figurehead.
The Figurehead is met gemak het beste dat The Cure ooit gemaakt heeft. Deze wat veronachtzaamde song is magistraal.

Vervolgens natuurlijk nog wat mooie dingen, maar ik ben na The Figurehead eigenlijk wel uitgesproken. Anderen mogen de rest van commentaar voorzien.

Topalbum, veel beter dan dit wordt het nooit.

avatar van niesiehey
4,5
Deze plaat is echt de betekenis van de term 'gothic'

Gast
geplaatst: vandaag om 00:29 uur

geplaatst: vandaag om 00:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.