The Cure - Pornography (1982)

Het gekke is dat ik de titelsong en afsluiter steeds beter ben gaan vinden, vroeger sloeg ik die altijd over!

Stiekem is het titelnummer het prijsnummer zelfs, maelstrom van angst, woede en wanhoop. De jagende drums zijn betoverend, evenals de distorted samples, die net zo geworteld zijn in de piepjonge industrial scène destijds als in de (dark)wave.

Jarenlang het titelnummer overgeslagen maar pas na het beluisteren en bekijken van hun geweldige DVD Trilogy ben ik dit nummer en eigenlijk de gehele plaat meer gaan waarderen en op waarde gaan schatten.
Voor mij springt The Figurehead er echt bovenuit.

Vergelijk dit top album met het gedrocht wat ze als laatste op de plaat hebben gezet......dan wint dit album op alle fronten

Neal Peart je hebt de repeatknop weer per ongeluk aanstaan denk ik .

Of hij moet de lp even door de wasstraat halen

Dat moet je juist niet doen, vergelijken... dat maakt het allemaal een stuk mooier

Een gedrocht zou ik het nou ook weer niet noemen hè. Maar er zijn hedendaagse bands die het beter doen. Maar goed, The Cure heeft zich natuurlijk allang bewezen met dit ongeëvenaarde meesterwerk bijvoorbeeld, dat veel navolgers heeft binnen het genre.

Net omhoog gebracht naar 5*. Dit is echt zo absurd goed. Hard en snijdend, dit grijpt je vast vanaf de eerste seconden:

"It doesn't matter if we all die
Ambition in the back of a black car"

Dat is nu eens starten. Dit is The Cure op hun hardste, donker en rauw.
Gitaren, electronica

Waiting for the death blow
Waiting for the death blow
Waiting for the death blow


The Cure is één van mijn favoriete bands uit de jaren 80 geworden, niet de favoriete maar ze scoren hoog. Als puber was ik er gek van, de weltschmerz van Disintegration sloot naadloos aan bij een 16 jarige.

Dit album was ik toen niet zo gek van. Het is dan ook echt donker en angstaanjagend van sfeer.
De productie is perfect, met zware drums, dreigende gitaarriffs, vette baslijnen en synths die de duisternis nog wat versterken.

Robert Smith kan nu toch ook wel echt zingen. Hij gaat nooit een schoonheidsprijs winnen maar dit i intens en vol pijn, emotioneel en tegelijk kwetsbaar. Zijn teksten zijn nihilistisch, over leven, liefde, seks, depressie en verslaving. Logisch dat ik er niets van begreep op mijn 16 jaar..

Mijn vinyl eindigt met :

"I must fight this sickness
Find a cure
I must fight this sickness"

Een stem die een oplossing, een weg uit de "miserie" zoekt.

Klopt helemaal en mooi beschreven! Daarmee is de plaat vanaf de eerste noten t/m de laatste één opwindende draaikolk door de onderwereld, een dodemansrit door een woud vol nihilisme. Vaak getracht te kopiëren, altijd mislukt. Componeren kan nonkel Bob wel.

Gisteren weer eens een paar keer gedraaid, ik zoek dan een soort bevestiging of ik dit nog steeds de beste vind, ook al heb ik het album weet ik niet hoe vaak al gedraaid. En ja, dit is en blijft hun beste album voor mij. Alleen al die opener One Hundred Years waar ik steeds meer een anti-oorlogslied in hoor. De kracht van dit album zijn de songs die zich elk onderscheiden door er net een andere draai aan te geven. Zoals orbit hierboven zegt; vaak getracht te kopiëren, altijd mislukt en zo is het maar net.

Ook hier de woedende hete cover die garant staat voor dito muziek.
Als de eerste simpele zinnen van One Hundred Years - It doesn't matter if we al die - de boxen uit knallen, dan weet je dat het andere koek is.
Dit album is van een boze artiest, en dat laat de artiest weten. Ook in de liedjes die liever klinken, zoals The Hanging Garden. Al is dat ook niet echt lief.
Doet er niet toe, dit is een boos album, en de wereld mag, nee móet dan weten. Nou, ok, dan weten we dat.

Na de Faith verwerkingsplaat zakt The Cure steeds dieper in een poel van verderf weg. Al dat persoonlijke leed doet de band geen goed en ze zoeken hun heil in buitensporig drugsgenot en drankmisbruik. Dit destructieve karakter wordt flink versterkt door het feit dat Robert Smith daadwerkelijk overweegt om uit het leven te stappen. Eerder verschijnt nog de Charlotte Sometimes single, die ondanks het zwaardere karakter toch ergens nog verlossing in de duisternis opzoekt. Charlotte Sometimes handelt over vervreemding van de omgeving en zichzelf in een suïcidaal eigen wereldje wegstoppen. Het heftige nummer is echter stukken toegankelijker dan de mokerslag waar ze vervolgens mee aan de slag gaan.

Door de combinatie van verslavingsdrang en een getergde gemoedstoestand maakt Robert Smith steeds onhandelbaarder. In zijn hoofd heeft hij al de conclusie gelegd dat Pornography de zwanenzang van The Cure wordt. Simon Gallup houdt zich tevens amper staande. Zijn verslechterde relatie met Robert Smith is zo verziekt dat het tweetal tijdens het einde van de Pornography tour met elkaar op de vuist gaat en een behoorlijk gefrustreerde Simon Gallup acuut een langere afkoelingsperiode inlast en voor een paar jaar genoeg van The Cure heeft.

Van al het opgebouwde Faith vertrouwen is dus niks meer over. Het drietal loopt elkaar in de studio gruwelijk in de weg. In plaats om te bemiddelen en het spanningsveld te doorbreken kiest het trio ervoor om tegenstrijdige paden te bewandelen. Juist op deze momenten pakt het voortreffelijk goed uit. Phil Thornalley krijgt de onmogelijke taak toegediend om het allemaal te rijmen. Deze producer heeft amper ervaring en slaagt er verrassend sterk in om van Pornography de anti-plaat te maken die Robert Smith voor ogen heeft. Het lukt Phil Thornalley om een sound te creëren die de wanhoop van Joy Division met het Oosters mystieke van het bevriende Siouxsie and The Banshees mixt. Er zitten heel veel Juju elementen in Pornography. Het is niet vreemd dat Robert Smith zijn visie met regelmaat op dit gezelschap loslaat en ze uit de brand helpt.

Robert Smith krijgt grip op de Cold zwartgalligheid door er een brommend cello intro aan te koppelen. Cold is een prachtig samenspel tussen blikken percussie en hemel verduisterende keyboardpartijen. Cold stuwt tegen de rotsen op, en is een dierbaar eerbetoon aan een ieder die ons ontvallen is. Thematisch sluit het sterk op het Faith trauma aan. Overmand door emoties lukt het Robert Smith om het verdriet een plek te geven. Cold is een bewustwording welke waarschijnlijk nog met het volle verstand geschreven is, iets waar ik bij de rest van het paranoïde Pornography mijn vraagtekens bij heb.

Er staat geen geschikte single kandidaat op Pornography. Uit pure wanhoop wordt de psychedelische rituele The Hanging Garden paringsdans naar voren geschoven. Ritmisch borduurt deze track sterk op het bezwerende demonische Voodoo Dolly van het eerder genoemde Siouxsie and The Banshees voort. The Hanging Garden doet het echter verrassend goed in de Britse Charts. Ondanks de cryptische tekstverwijzingen krijg ik de indruk dat bij The Hanging Garden de Ark van Noah hier het Hof van Eden als eindbestemming heeft uitgekozen, en de seksueel ontremde dieren zich daar als een dolle voortplanten.

The Hanging Garden is gejaagd en ontremd, dus zo vreemd is deze gedachte niet. Robert Smith verkeert toen echter in zo’n roeswaas dat hij daar weinig over los laat. Misschien kan hij het zich niet eens meer herinneren. Het rustige Siamese Twins is het ineensmelten van twee kronkelende lichamen, en gaat dieper op die lustgevoelens van The Hanging Garden in. Siamese Twins is het verliezen van maagdelijke onschuld, en het besef dat dit verwachtingspatroon niet geheel aan de werkelijkheid voldoet.

Ik denk dat het oorspronkelijke idee is om het psychedelische A Strange Day lichtgewicht als single te lanceren. Het dromerige A Strange Day sluit beter op Charlotte Sometimes aan en ligt in het verwachtingspatroon welke het publiek van The Cure heeft. A Strange Day ontvlucht de wereld en is hierdoor een afscheidssong. Er ligt echter tevens een positieve onderliggende omslag onder verborgen. Het kan tevens als schakelpunt tot een wederopbouw beschouwd worden. Wat komt er na de verwoestende stilte, Robert Smith ontwaakt en neemt een objectieve houding aan. Puur om te overleven. Het is een glimp die de verstandsverbijstering doorbreekt, het licht aan het einde van de tunnel.

Ondersteund door mechanische militaire postpunk ritmes slaat The Cure genadeloos hard met het beklemmende destructieve One Hundred Years toe. Het bestaan is zinloos en Robert Smith uit zijn onvrede. In het klagende ego is er vooral plaats voor opgekropte woede en frustraties. Verder ontstaat er een leegte die enkel door noise opgevuld kan worden. The Figurehead stopt daar de positie van een opgelegd iconisch sleutelfiguur aan toe. Een antiheld rol die de verlegen schuwe frontman niet geheel waar kan maken. Juist dat ongemakkelijke kenmerkt vervolgens Robert Smith.

De geest van Joy Division zanger Ian Curtis hangt als een loden last boven A Short Term Effect. Alsof producer Martin Hannett de losgeslagen verwoestende drumaanslag van Lol Tolhurst dirigeert en de band als het ware getergd onder stroom laat opereren. Hoe bijzonder is het dat Phil Thornalley met beperkte middelen een soortgelijk dwars effect oproept. De spoken die voorheen nog diep in het hoofd van Robert Smith afzijdig verscholen zijn, vechten zich nu via zijn gitaarspel een weg naar buiten. A Short Term Effect is de verdovende drugsroes en de waanzin die hier uit voortvloeit. A Short Term Effect is loslaten en overgave, maar dan in het negativisme.

In het kakofonische griezelige Pornography eindspel botsen een veelvoud aan tegenstrijdige stemmen op elkaar. Het is duidelijk de opzet dat Robert Smith de luisteraar in verwarring achter laat en dwingt om de plaat voortijdig af te zetten. Het zijn de geestenstemmen die hem al vanaf A Forest achtervolgen, bij Other Voices binnendringen en bij Pornography de zanger definitief claimen. Er zit amper structuur in, het zijn de angstkreten die vanuit de krochten van de ziel door terreur bestreden worden. Een anarchistische aanval met een afzwakkende Robert Smith die langzaam in de schaduw wegkwijnt, verdwijnt tot er niks tastbaars meer over is. De laatste stuiptrekkingen. Hij trekt bijna letterlijk de stekker uit The Cure. Onbegrijpelijk dat ze vervolgens met vrolijkere gestemde songs op de The Walk EP en The Top revanche nemen.