Green Day - Dookie (1994)

Album van Green Day dat me erg bevallen is. Wat me muzikaal vooral opviel is dat de drummer erg vaak de crash gebruikt. De lengte (kort) van dit album komt ook ten bate aan de sterke over de gehele linie.

Green Day in Doornroosje Nijmegen.
Mei 1994.
De vooravond van de grote doorbraak.
Longview komt de Tipparade binnen.
Geen kaartje gekocht.
Op goed geluk naar Nijmegen.
Niet eens uitverkocht.
Zover ik weet hun enige concert rond die tijd in Nederland.

Geweldig concert.
Strak spelende band.
Dankzij de toegift nog een mooie reis voor de boeg.
15 kilometer wandelen in de buitenlucht.
Vanwege het bewust missen van de laatste bus.
Maar ik heb het er voor over.

Dookie is het logische vervolg op Kerplunk.
Wat al een favoriet was bij de punk minded klasgenoten.
Het sterkste nummer Welcome To Paradise past in de vernieuwde versie prima op Dookie.
Zelfs Ernie van Sesamstraat is een groot fan.
En verleent zijn medewerking door te poseren voor de achterkant van de albumhoes.
De nummers zijn allemaal pakkend.
Vreemd genoeg wordt Longview de eerste single.
Terwijl de albumversie met intro Chump veel sterker is.
Het leek mij een verkeerde keuze.
Je valt nu zo halverwege binnen.
Zonder kloppen de deur openen.

Het slaat echter in als een bom.
Succes dat vervolgt wordt met Basket Case.
Pas daarna wordt pas het hoogtepunt op single gezet.
When I Come Around.
De toon is een stuk serieuzer.
Voor mij zal dit een klassieker blijven.
De herinnering aan die voettocht van een kleine drie uur.
Eenzaam midden in de nacht.

Bij het volgende Nederlandse optreden in de Melkweg zou de VPRO opnames maken.
Billy Joe Armstrong scheurde echter na het spelen van drie zijn enkelbanden toen hij over een technicus struikelde.
Einde concert.

Hier kan ik vrij kort over zijn. "Dookie" is gewoon een energieke punk rockplaat. Niets meer en niets minder. Het spelplezier spat er vanaf. Korte recht-toe-recht-aan nummers. Niet lullen maar spelen. Niet hoogstaand, maar dat hoeft ook niet en was ook nergens de intentie. Was alles maar zo ongecompliceerd. Ook wel eens lekker. Dus als ik even niets aan mijn hoofd wil, gewoon alles even loslaten, dan is "Dookie" daarvoor een prima medicijn.

Geweldige plaat, muzikaal veel afwisselender dan je op het eerste gehoor zou denken, met teksten die ergens over gaan en ook bij mensen die geen 22 meer zijn nog kunnen resoneren, gebracht door een tamelijk charismatische frontman met een prima ritmesectie achter zich, klinkend als een klok en met een hoge draaibaarheidsfactor. Veel reacties hier maken gewag van jeugdsentiment, maar ook als hedendaagse plaat schopt dit nog behoorlijk reet.