Op 1 april zei 50 Cent dat hij wist waarom van Curtis (relatief) weinig exemplaren werden verkocht: er werden vooraf geen mixtapes gemaakt.
Reden voor 50 om een andere weg in te slaan. Na Curtis werden talloze mixtapes uitgebracht, waarvan Elephant in the Sand de meeste aandacht kreeg. Ook werd 50’s website ThisIs50 op alle mogelijkheden onder de aandacht gebracht; zelfs door het onlangs (door 50 Cent) uitgelekte telefoongesprek tussen 50 en Young Buck hoor je herhaaldelijk een stem de naam van de site zeggen. Een nieuwe aanpak dus, na de in de ogen van 50 Cent teleurstellende verkoop van Curtis. Nu wordt gelijk duidelijk of dit inderdaad te wijten was aan het gebrek aan mixtapes; of is het gewoon zo dat 50’s populariteit langzamerhand afneemt?
Kwalitatief gezien is er genoeg aanleiding voor het tweede. Dat Terminate On Sight vol staat met het ophemelen van de eigen kliek, het opscheppen over het eigen kunnen en natuurlijk de gebruikelijke stoerdoenerij, valt G-Unit te vergeven; maar dat er op dit tweede groepsalbum geen enkele keer in welk opzicht dan ook iets noemenswaardigs gebeurt, is zelfs voor het nimmer vooruitstrevende G-Unit nogal pijnlijk.
Openingstrack Straight Outta Southside is al schrijnend. Zoals de titel al doet vermoeden, wordt in dit nummer N.W.A.’s baanbrekende Straight Outta Compton nagebootst. Helaas, naast het feit dat dit al tot stervens toe beter is gedaan door andere acts, wordt het verschil in rappend vermogen tussen Ice Cube, MC Ren en Eazy-E aan de ene kant en Lloyd Banks, Tony Yayo en 50 Cent aan de andere kant duidelijker dan ooit tevoren. Waar de eersten met doelgerichte teksten en agressieve raps het straatleven van Compton mondiaal bekendmaakten, vervalt G-Unit in krachteloze krachttermen en herhalingen van zetten.
Na deze verschrikkelijke start gaat T.O.S. nauwelijks vooruit. De tracks zijn weliswaar niet meer direct afgekeken van grote rappers uit het verleden, maar vaak krijg je als luisteraar het gevoel dat het beter was geweest als G-Unit dat juist wél had gedaan; dan had 50 Cent misschien kunnen inzien dat de singles I Like The Way She Do It en Rider Pt. 2 echt niet door de beugel kunnen. Op oersimpele producties zingt 50 olijk een afgezaagd refreintje, terwijl alle coupletten ook getuigen van creatieve armoe. Niet alleen horen we een inhoudelijke lawine van clichés, ook rappend lijken de mannen er weinig zin in te hebben. Het meest sneue van dit alles is waarschijnlijk nog het refrein van Rider Pt. 2, waar 50 à la T-Pain gebruikmaakt van een stemvervormer. Frappant detail: op dit nummer is Young Buck te horen, die zich nu wel even achter de oren zal krabben bij het horen van de regel “I’m a loyal nigger, die behind mine//Even if 50 dropped me, I still wouldn’t sign.”
De rol van Buck is sowieso opmerkelijk op Terminate On Sight. De rapper uit Nashville komt maar liefst vier keer langs: een nogal groot aantal voor iemand die met ruzie uit de groep vertrokken is. Maar eigenlijk wens je bij het luisteren van het album telkens dat Bucks rol groter is. Dat komt vooral door Tony Yayo, een rapper met een belabberde flow, dito teksten en een nog zwakker stemgeluid. 50 Cent is al een klasse beter, maar lijkt meer bezig te zijn met het tellen van zijn geld dan met het schrijven van sterke teksten. Lloyd Banks is ook geen grootmeester, maar lijkt als enige nog enigszins zijn best te doen. Helaas valt ook hij veel te veel in herhaling.
Want dat is toch ook storend, die inhoudelijke leegte. Het is G-Units goed recht en misschien zelfs haar stijl om tekstueel geen potten te breken, maar zelfs op een alledaagse gangsterrapplaat is het een vereiste om nog ergens spitsvondig uit de hoek te komen. Daarnaast is er op producers behoorlijk bezuinigd. Geen Dr.Dre, Hi-Tek of Mr. Porter meer, maar relatief onbekende mannen als Rick Rock, Jake One en Ky Miller. Dit verschil is hoorbaar, want T.O.S. is productioneel een lege, afgezaagde en vlakke plaat.
Tot slot zijn ook de refreinen een storende factor. Op zijn best zijn ze onbenullig, maar meestal gewoon verschrikkelijk. Als 50 even geen zin heeft om zingend zijn verloren broeders te memoren of te vertellen dat het feest nog niet voorbij is, dan neemt Banks die rol wel op zich. Het G-Unit-tijdperk lijkt langzamerhand op haar laatste benen te staan. Met T.O.S. wordt dat duidelijker dan ooit.
Bron:
Hiphopleeft