J.J. Cale - Naturally (1971)

Tot mijn schande nog niet gestemd terwijl ik de plaat al sinds de jaren zeventig heb. Uit nostalgie eens wat recensies gelezen en het is tof dat hij in 2014 nog zoveel fans heeft en dat mensen hem ontdekken. Dit blijft mijn all time favorite, maar ik vind alle platen goed van Cale.

Mijn favoriete J.J. Cale album. Heerlijk relaxed. Topnummer vind ik Call me breeze. Een nummer dat geweldig door Lynyrd Skynyrd is gecoverd. Onlangs ben ik in o.a. in Memphis en Nashville geweest. Daar spelen vele bandjes de Lynyrd Skynyrd versie, wat betekent meer uptempo. Dat maakt het een top- en ... feestnummer. Hoewel de J.J. Cale versie mij erg bevalt, vind ik die up tempo versies toch lekkerder.

Uniek muzikant. Zelfs Knopfler probeerde hem te imiteren op zijn debuutalbum.
Clapton maakt nog elke dag een buiging voor JJ.
Helaas is ook JJ Cale niet meer op deze aardbol.
Zijn muziek zal bij het grote publiek nooit een stempel kunnen drukken maar bij mij des te meer.

Dit debuut is gewoon zijn beste album. Daarna viel hij in een eeuwige herhaling. Nu ja, wat goed is, moet je niet veranderen.

4 sterren

De meester op de vierkante millimeter. Vaak geimiteerd, nooit geevenaard. Een van de beste debuutalbums uit de geschiedenis.

Nou, Yield, het moest er toch eens van komen, dus ik heb 'm opgezet.

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Gezien je stem is het bevallen!

Zeker! Kan maar zo nog es wat bij op komen in de toekomst. 'Troubadour' toevallig vorige week ook gecheckt; eveneens een dikke acht.

Vorige week hoorde ik op omroep van radio 1 , ´een omroeper met heel veel trots het nummer Magnolia aankondigingen. Dit gaat over zijn toenmalige vrouw. Weer eens een reden om deze plaat te draaien.....

Gaat het over de toenmalige vrouw van de omroeper?

Ha ha, nee natuurlijk niet. Het ging over de vrouw van JJ Cale,

Ja, zo las ik het ook

Oei MM liefhebbers .... sorry voor het misverstandje

Het kan (mag) natuurlijk over alles en iedereen gaan. Ik dacht oprecht dat over de bloem ging. Dat J.J. met heimwee dacht aan magnolia's en terug naar huis wilde.

Wij hebben ook een buur met magnolia's, prachtig!

Lekker debuutalbum van JJ cale. Ik vind het niet zijn beste, maar het niveau is meer dan goed.
Lekkere relaxte muziek voor elk moment van de dag.

Lekker laidback inderdaad, ik hang achterover in een makkelijke zetel tijdens het luisteren, en knik de liedjes op J.J. Cale's debuut goedkeurend weg. Cale zingt erg relaxed maar slaagt er toch ook in enigszins indringend te klinken, bijgestaan door een keur aan kwalitatief hoogstaande sessiemusici. Als beginnend muzikant wilde het niet echt lukken voor Cale, maar het feit dat Eric Clapton ooit de B-kant van een Cale-single uitbracht, met notoir succes, gaf hem de impuls een debuutalbum in elkaar te puzzelen. En de rest is geschiedenis.

Rock/Blues staat in de genre-omschrijving alhier; voeg daar gerust folk, country en een streepje soul (die blazers!) aan toe. Van alle markten thuis dus, die J.J. Cale!

4 sterren

Een van de meest ondergewaardeerde albums, dat ik ken is Naturally van J.J. Cale. Regelmatig ook door recensenten niet op juiste waarde ingeschat, zoals op Allmusic, waar het ooit slechts drieënhalve ster kreeg.

Lang zag het naar uit dat J.J. Cale niet bekend zou worden. Gelukkig nam Eric Clapton After Midnight op en kreeg er een gigantische hit mee. Hierdoor gingen deuren voor Cale open en kon hij in december 1971 op drieënveertigjarige leeftijd debuteren met het album Naturally. Maar in plaats van het voorbeeld van Slowhand te volgen en met een gelikt bluesrock album op de proppen te komen, ging Cale volledig zijn eigen muzikale weg.

Hij vroeg een aantal van zijn Oklahoma-vrienden en maakte een relaxte countryrock/bluesplaat, met zijn later beroemd geworden kenmerkende, ontspannen stijl. Het waren niet de minsten die hem hier begeleiden. Onder hen bassist Tim Drummond, die later een vaak gevraagde ritmesectie zou gaan vormen met de bekende drummer Jim Keltner. Drummond werkte oa ook samen met Neil Young en Bob Dylan.

Uiteraard is After Midnight terug te vinden op Naturally. Het dozijn liedjes zijn allemaal vrij kort en puntig. Liedjes als Call Me the Breeze, Call the Doctor en het ingetogen Magnolia hebben moeiteloos de tand des tijds doorstaan. Latere albums, zoals het bewierookte Troubadour, met de gigahit Cocaine, weten wat mij betreft zijn debuut niet meer te overtreffen.

In 2006 zouden trouwens Cale en Clapton de handen ineenslaan voor het uitstekende album The Road to Escondido.

Magnolia is net zo wonderschoon als de bloem zelf. Fantastisch debuut!

Een toch wat kleurloze plaat. (David Briggs en Norbert Putman zijn twee muzikanten op dit album die ook op Elvis' platen te horen zijn.)

Met alle goed wil van de wereld kan ik deze plaat niet kleurloos noemen. Hij is warm, integer, intiem, en om in kleuren te spreken: bordeauxrood/bruin.

Amen!

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #45
Getriggerd door: #1955 (After Midnight)
Andere Top 2000 nummers op dit album: #1954 (Call Me The Breeze)
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: geen

Ik heb het écht geprobeerd maar ik kom er maar niet in bij de beste man. Voor dit project ook eerder naar Troubadour geluisterd, waar ik ook moeite mee had. Ik geef deze wel een tikje hoger, is me wel wat beter bevallen. Staan zeker aardige nummers op maar ik hoef hier nooit meer naar te luisteren. Ik zie een bericht hierboven waarin het kleurloos wordt genoemd en dat dekt ook de lading voor mij wel.