J.J. Cale - Naturally (1971)

After midnight van Clapton, Call me the breeze van Lynyrd Skynyrd, Magnolia van Poco... het publiek mocht zijn aanwezigheid misschien nog niet meteen hebben doorgehad, maar zijn collega's hadden Cale al direct in de smiezen. En terecht.

Volgens mij heette het derde nummer eigenlijk Call on me, maar drie nummers op rij waarvan de titel met Call begint vond de platenmaatschappij wellicht wat te veel van het goede, dus dan maar vernoemd naar de voorafgaande frase. Cale: "Wat maakt het ook uit."

Clyde plays
Electric bass
En het is nog poëzie ook.

Persoonlijk vind ik 'Troubadour' de beste plaat van JJ Cale, maar deze is eigenlijk quasi even goed, echt een tijdloos album.
Sowieso geweldige artiest, mooie songs, prachtige relaxte zang en gitaar, straalt zoveel rust en plezier uit. Inderdaad al gecoverd door een hele schare (top)artiesten.
Verzamelt ook een steevast een leuke groep muzikanten rond zich (met o. a. Christine Lakeland, Bill Raffensperger), kijk maar eens naar deze versie van Call Me The Breeze, zowel de band als het publiek amuseren zich te pletter.

"Naturally" is een heerlijke laidback rootsalbum met bluesy invloeden. Dit album bevat een een aantal klassiekers die later nog door vele artiesten zijn gecoverd. Dat bewijst maar eens de invloed van J.J. Cale op de muziek en op vele muzikanten. Het mooie aan "Naturally" is dat het allemaal zo relaxed klinkt. Warme tonen, mooie en diepe zang en allemaal ongedwongen. Het gitaarwerk is prima in orde en de interactie tussen de akoestische en elektrische gitaren werkt uitstekend. "Naturally" is typisch zo'n album voor in je schommelstoel. Heerlijk meedeinen met de melodieen en je laten betoveren door de prachtige muzikale klankkleuren. Puur genieten!

Uniek muzikant. Zelfs Knopfler probeerde hem te imiteren op zijn debuutalbum.
Clapton maakt nog elke dag een buiging voor JJ.
Helaas is ook JJ Cale niet meer op deze aardbol.
Zijn muziek zal bij het grote publiek nooit een stempel kunnen drukken maar bij mij des te meer.

Een van de meest ondergewaardeerde albums, dat ik ken is Naturally van J.J. Cale. Regelmatig ook door recensenten niet op juiste waarde ingeschat, zoals op Allmusic, waar het ooit slechts drieënhalve ster kreeg.

Lang zag het naar uit dat J.J. Cale niet bekend zou worden. Gelukkig nam Eric Clapton After Midnight op en kreeg er een gigantische hit mee. Hierdoor gingen deuren voor Cale open en kon hij in december 1971 op drieënveertigjarige leeftijd debuteren met het album Naturally. Maar in plaats van het voorbeeld van Slowhand te volgen en met een gelikt bluesrock album op de proppen te komen, ging Cale volledig zijn eigen muzikale weg.

Hij vroeg een aantal van zijn Oklahoma-vrienden en maakte een relaxte countryrock/bluesplaat, met zijn later beroemd geworden kenmerkende, ontspannen stijl. Het waren niet de minsten die hem hier begeleiden. Onder hen bassist Tim Drummond, die later een vaak gevraagde ritmesectie zou gaan vormen met de bekende drummer Jim Keltner. Drummond werkte oa ook samen met Neil Young en Bob Dylan.

Uiteraard is After Midnight terug te vinden op Naturally. Het dozijn liedjes zijn allemaal vrij kort en puntig. Liedjes als Call Me the Breeze, Call the Doctor en het ingetogen Magnolia hebben moeiteloos de tand des tijds doorstaan. Latere albums, zoals het bewierookte Troubadour, met de gigahit Cocaine, weten wat mij betreft zijn debuut niet meer te overtreffen.

In 2006 zouden trouwens Cale en Clapton de handen ineenslaan voor het uitstekende album The Road to Escondido.