Slipknot - All Hope Is Gone (2008)
mijn stem
157 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Roadrunner
-
.execute. (1:48)
-
Gematria (The Killing Name) (6:01)
-
Sulfur (4:37)
-
Psychosocial (4:43)
-
Dead Memories (4:28)
-
Vendetta (5:15)
-
Butcher's Hook (4:14)
-
Gehenna (6:53)
-
This Cold Black (4:40)
-
Wherein Lies Continue (5:37)
-
Snuff (4:36)
-
All Hope Is Gone (4:47)
-
Child of Burning Time * (5:10)
-
Til We Die * (5:45)
-
Vermillion Pt. 2 [Bloodstone Mix] * (3:39)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
57:39
(1:12:13)
0
geplaatst: 29 augustus 2008, 19:45 uur
Prima vierde album. Weinig verrassingen, of het moet zijn dat de meeste tracks aan de vrij ingetogen kant zijn. Het brute titelnummer hakt er dan wel weer lekker ongenadig in. De zang van Taylor is nog steeds één van de grote pluspunten, maar de songs zijn ook zonder uitzondering sterk. Ik vind 'm goed!
0
geplaatst: 7 september 2008, 01:58 uur
Nou, post ik 'm hier maar gewoon
Het uit 2004 stammende Vol. 3: The Subliminal Verses tilde de nu-metal van het Amerikaanse Slipknot naar een hoger niveau, en werd daar ook voor geprezen door wereldwijde pers. Slipknot was onmiskenbaar gegroeid sinds het onbetitelde debuut en opvolger Iowa. Het gebrek aan fatsoenlijke opbouw zorgde er echter voor dat ik het album zelden meer in zijn geheel luisterde. Aangezien er alweer vier jaar verstreken waren, waren mijn verwachtingen hooggespannen. Zou de band dan eindelijk al zijn muzikale vaardigheden tot één geslaagd geheel weten te vormen?
Bij de eerste luisterbeurt wordt die droom al gebroken. Wat vooral opvalt is dat er over het hele album geen énkele vette riff te vinden is. Het afsluitende titelnummer komt in de buurt, maar voor de rest is het allemaal middenmoot kwaliteit wat de klok slaat. Daarnaast zijn de industriële invloeden, die het debuut zo'n geweldige sfeer meegaven, slechts sporadisch te vinden. Er hebben overigens meer veranderingen plaatsgevonden in het Slipknot kamp. Matige catchy refreintjes hebben de overhand, en agressie die Iowa evenaart is niet meer te vinden. Emotie straalt Corey Taylor al helemaal niet uit. De niet verkeerde, maar totaal niet passende ballad Snuff is daar het perfecte voorbeeld van. Daarnaast komt Dead Memories wel héél dicht in de buurt van Stone Sour.
Mocht dit Slipknots laatste studioalbum zijn, dan is All Hope inderdaad Gone. De balans is gewoon niet goed, de cleane vocalen vaak matig, en het gebrek aan goede riffs geeft de genadeklap. Slipknot heeft gefaald. Vier jaar de tijd nemen en dan met zo'n hoopje matigheid op de proppen komen? Onbegrijpelijk. Net als het feit dat de band hiermee vast ook nog eens ontelbare nieuwe "maggots" zal gaan scharen en vanzelfsprekend, in de vorm van videoclips, ook nog eens flink wat tijd op TMF zal gaan doorbrengen.
Het uit 2004 stammende Vol. 3: The Subliminal Verses tilde de nu-metal van het Amerikaanse Slipknot naar een hoger niveau, en werd daar ook voor geprezen door wereldwijde pers. Slipknot was onmiskenbaar gegroeid sinds het onbetitelde debuut en opvolger Iowa. Het gebrek aan fatsoenlijke opbouw zorgde er echter voor dat ik het album zelden meer in zijn geheel luisterde. Aangezien er alweer vier jaar verstreken waren, waren mijn verwachtingen hooggespannen. Zou de band dan eindelijk al zijn muzikale vaardigheden tot één geslaagd geheel weten te vormen?
Bij de eerste luisterbeurt wordt die droom al gebroken. Wat vooral opvalt is dat er over het hele album geen énkele vette riff te vinden is. Het afsluitende titelnummer komt in de buurt, maar voor de rest is het allemaal middenmoot kwaliteit wat de klok slaat. Daarnaast zijn de industriële invloeden, die het debuut zo'n geweldige sfeer meegaven, slechts sporadisch te vinden. Er hebben overigens meer veranderingen plaatsgevonden in het Slipknot kamp. Matige catchy refreintjes hebben de overhand, en agressie die Iowa evenaart is niet meer te vinden. Emotie straalt Corey Taylor al helemaal niet uit. De niet verkeerde, maar totaal niet passende ballad Snuff is daar het perfecte voorbeeld van. Daarnaast komt Dead Memories wel héél dicht in de buurt van Stone Sour.
Mocht dit Slipknots laatste studioalbum zijn, dan is All Hope inderdaad Gone. De balans is gewoon niet goed, de cleane vocalen vaak matig, en het gebrek aan goede riffs geeft de genadeklap. Slipknot heeft gefaald. Vier jaar de tijd nemen en dan met zo'n hoopje matigheid op de proppen komen? Onbegrijpelijk. Net als het feit dat de band hiermee vast ook nog eens ontelbare nieuwe "maggots" zal gaan scharen en vanzelfsprekend, in de vorm van videoclips, ook nog eens flink wat tijd op TMF zal gaan doorbrengen.
* denotes required fields.