Nightwish - Once (2004)

Het nummer Ghost Love Score is prachtig. Zou zo een soundtrack voor een fantasyfilm kunnen zijn.

In de eerste refreins zingt ze:

If you be the one to cut me
I`ll bleed forever

En dan het laatste refrein:

You were the one to cut me
So I`ll bleed forever

Krijg ik elke x weer kippenvel van.

Mn favo nummer van NIghtwish

Absoluut mee eens. Ghost Love Score is echt het hoogtepunt van Nightwish.

En daar sluit ook ik me bij aan. Op de voet gevolgd door 'Dark Chest of Wonders' en 'Dead Boy's Poem'.

Op zich een prima opvolger van Nightwish' beste plaat. Veel sterke nummers. Ik luister Nightwish al lang niet meer, maar heb best goede herinneringen aan deze plaat. De laatste vier nummers zijn wat zwakker, hoewel Ghost Love Score nog wel aardig wat mooie stukken heeft. Live vond ik die overigens stukken beter, op End of an Era. Daar wist het de potentie volledig te benutten.

Een goed album maar wat veel van hetzelfde in het middenstuk. Niets speciaals. De laatste 2 nummers zijn een beetje een dooddoener.

Dark Chest of Wonders is een geniaal openingsnummer, beste vd cd.

I wish I had an Angel knalt lekker met mooie foute teksten. haha

Nemo is een echt Nightwish nummer en blinkt daarin uit.

Ghost Love Score is een uitstekend 'groot' nummer met een goed uitgevoerd orkest intermezzo.

In mijn ogen is Once de laatste cd van Nightwish. Het gemis van Tarja Turunen is te groot en dat hoor je duidelijk terug in het recente werk van Nightwish. Het leuke is wel dat Nightwish bijzonder sterk heeft afgesloten met het album Once. Ik kan geen genoeg krijgen van de nummers Dark Chest of Wonders en Ghost Love Score. Geniale stukken met voornamelijk bij Ghost Love Score heerlijke symfonische klanken. Het album bevat naast deze bijzondere nummers ook heerlijke nummers als Planet Hell, Nemo en The Siren. Echt een heerlijke cd. Absoluut een aanrader.

Ghost Love Score is echt hemels mooi . Het tweede album van Nightwish dat ik luister. De stem van Tarja Turunen is erg groots zoals Ruud al aangeeft, maar vind zelf de klankkleur van de nieuwe zangeres minstens zo mooi.

Hoogtepunt is absoluut Ghost Love Score 9/10, op de voet gevolgd door Dark Chest of Wonders 9/10 & Nemo 8/10.

Ik zet in op een 8.

Recentelijke ontwikkelingen hebben aangetoond dat Scaretale, Ghost Love Score overtroffen heeft.

Ik weet het niet, daarvoor heb ik "Once" nog te weinig beluisterd. Maar ik denk dat Scaretale onovertroffen blijft, zie ook mijn recensie waarin ik wat dieper inga op dat prachtige muziekstuk. En ik zeg "onovertroffen blijft", want ik heb de Nightwish van 2011 eerst ontdekt en ga nu op reis terug in de tijd.

Mooie reis terug in de tijd dan!
Want dan kom je Oceanborn nog tegen, mijn inziens nog steeds de beste cd van Nightwish.
Je hoort daar de 'fun' en plezier die de band heeft. Een plezier en drive die pas wederkeert op Imaginaerium. De tussenliggende cd's zijn zeker goed maar op sommige nummers hoor ik 'dit moet' in plaats van 'ik wil'.
(Daar gaan ook veel nummers over van Tuomos op die cd's, de zoektocht naar de kinderlijke vrije creativiteit die hij is verloren).

Nightwish is tot dusver een mooie reis. Once is het volgende album van de band dat me maar blijft verbazen en vermaken.

Het album opent gelijk sterk. Het leuke aan Dark Chest of Wonders zijn de tegendraadse gitaren tijdens de coupletten (ze spelen tussen de tellen door, heerlijk). De aanloop naar de herhaling van het refrein is bombast ten top. Heel het orkest speelt mee naar het spetterende eind. Hoorns, violen, dwarsfluiten; om van te smullen.

I Wish I had an Angel vind ik uit de toon vallen. Die zanger bevalt me niet zo en de zangmelodielijn vind ik wat makkelijk klinken.

Nemo schijnt het bekendste nummer van de band te zijn. Een toegankelijke song, een mooie rockballad. Vanaf het moment dat het orkest inslaat na het korte pianostukje is het emotioneel. Goed nummer, niet bijzonder.

De opening (t/m 3:30) van Creek Mary’s Blood is beeldschoon. Echt een stuk voor “The Fellowship Of The Ring”. Het tweede couplet vind ik het beste deel van dit lange spektakelstuk, en dan doel ik met name op de aankleding (de accenten die worden geplaatst door de harp, dwarsfluiten en hoorns). De dynamiek in dit nummer is lastig te overtreffen.

Ware het niet dat Ghost Love Score nog net een tikkeltje beter is, ik nomineer het bij deze als kandidaat voor beste Nightwish lied, de andere genomineerden zijn Dark Chest of Wonders en Scaretale van het album Imaginaerum (2011).

Dat Fins gezongen liedje dat er nog even achteraankomt is ook erg mooi. Een minder vol nummer waardoor ik me perfect kan focussen op de fijne klankkleur van de zangeres.

Nightwish is wat mij betreft op z’n best als ze het orkest nadrukkelijk mee laten spelen. Fantastisch samenspel tussen zang, gitaren, drums en orkest.

Groots, spannend, filmisch, hemels

Over hoe een album vrijwel door één enkele track gedragen wordt. Dit hele ding draait gewoon om Ghost Love Score. Een buitengewoon fraai stuk met alles erop en eraan. Nou ja, behalve een flitsende gitaarsolo dan..

Voor de rest komt Once maar moeilijk op gang. Dark Chest Of Wonders vind ik maar gewoontjes. Wish I Had An Angel volgt kort erop om je te sarren met een buitengewoon vervelende dancebeat. Het singletje Nemo is welhaast flauwer dan menig hitparadedingetje. En wat maakt de bejubelde Tarja Turunen een uitgebluste indruk. Daar kun je wel honderd orkesten tegenaan flikkeren, echt tot leven komen doet het er niet mee.

Over honderd orkesten gesproken: met Planet Hell begint de gang er nagenoeg in te komen. Een opgefokte riff doet zijn best om boven de bombast heen te komen. De duetzang is overbodig, de lome zang melodieën vormen echter een mooi contrast.

De afsluitende Higher Than Hope mag er ook nog meer dan zijn. Voor de rest grossiert Once in tamme, vlakke composities. Niet onaardig maar over de gehele linie kan dit zeker niet wedijveren met het sprankelende Oceanborn.

Maar ja, dat verrekte Ghost Love Score, hè?

Grappig, ik vind de eerste drie nummers juist de beste van deze cd.
En ja, dat Ghost Love Score natuurlijk.

Ik ben een enorme Nightwish fan en dit is toch mijn favoriete album van de Finnen. Het begint gelijk fantastisch met het héérlijke 'Dark Chest of Wonders', wat overigens mijn eerste nummer van de band was. Ik vind 'Wish I Had an Angel' en 'Nemo' ietsje minder maar nog steeds hele goede nummers. Dan komt 'Planet Hell' wat wederom een echt typisch en geweldig Nightwish nummer is.

'Creek Mary's Blood' en 'The Siren' zijn ook sfeervolle en mooie nummers. Dan komt het zwakste stukje met twee mindere nummers. Maar dan komt het hoogtepunt van niet alleen het album, maar Nightwish in het algemeen. 'Ghost Love Score' is gewoon 10 minuten Nightwish op hun top en eigenlijk alles wat de band zo goed maakt komt samen op dat ene nummer. De prachtige Finse ballad die volgt mag zich ook tot één van de hoogtepunten rekenen. De afsluiter is een mooi maar minder memorabel nummer.

Het is misschien niet zo constant als Century Child of Endless Forms Most Beautiful, maar er zijn zo veel echte hoogtepunten dat het album zich mag voegen bij mijn absolute favorieten. Werkelijk al mijn favorieten van de band staan op deze plaat.

'Ghost Love Score' is een geweldig nummer, vooral in de live-versie van Wacken 2013. Verder heb ik niet zoveel met Nightwish.

Jammer dat Nightwish kokketteert met de Beast, de Bok, de Duivel of hoe je het ook wilt noemen. Met bijvoorbeeld de bokkegroet, en de bok die met toortsen tijdens Wacken zichtbaar is, en ook in de teksten. Ook de tekst van 'Ghost Love Score' is niet 'clean'.
Het Kwaad is volgens mij iets reëels, en niet iets wat je moet onderschatten.

Berichten verplaatst naar Nightwish

Ik ben het met ThomVD eens: op deze plaat staan veel hoogtepunten van het oeuvre van Nightwish. Ghost love score staat mijns inziens zeker op de top (iedereen kent nu ook die spectaculaire goose-bumps uithaal van Floor in dit nummer tijdens de tour in Zuid Amerika). Maar ook andere nummers klinken na bijna 15 jaar nog steeds enorm spannend. Nightwish heeft inclusief dit album vanaf begin deze eeuw telkens goede CD's afgeleverd, en deze is gewoon een must have in je Nightwish collectie. De eerste twee nummers van het recente The Dark Element (met toevallig Olzon als zangeres) doen me een klein beetje denken aan deze periode, vanwege de lekkere felheid van de gitaararrangementen. Hopelijk draait Tuomas ter inspiratie deze plaat ook weer eens, voordat hij nieuwe composities gaat schrijven voor de 2e plaat met Floor.

Totaal geen Nightwish fan maar door het Tv-programma met Floor loop ik tegen Ghost Love Score aan. Wat een geweldig nummer is dat.

Volgens mij bestaan er meer 'reactie-videos' op Floor's live versie van ghost love score dan nightwish nummers.

Sowieso is het een introductie voor mij in het hele reactie video fenomeen.

Nog even een kleine aanvulling, 2 uur en 3 kwartier aan reacties, ongelofelijk:

Floorgasms

Vroeger tikte je een berichtje onder zo'n videootje. Maar ja, als je dan geen aandacht krijgt, moeten andere maatregelen getroffen worden.

Zonde van de tijd. Behalve als ze van Ken Tamplin zijn.

Terug naar Once. Meh-album met een ongelooflijke uitschieter. En Tarja Turunen was toch ook een apart gevalletje met die prachtige, herkenbare stijl.

Ik ga me niet wagen aan een mening over dit album want absoluut niet mijn stijl. Ik dacht altijd dat ik niet van power metal hield en al helemaal niet symfonische met een sopraan op zang. Huppelende fluit melodietjes zijn me een gruwel maar ik moet toch echt bekennen dat ik Ghost Love score (met name live) echt een knaller van jewelste vind.

Huh!? Deze plaat is van begin tot eind fantastisch! En dit komt van iemand die de overige Nightwishalbums hooguit een 3,5* geeft, en ook zeker geen liefhebber van het genre is... Ik luister hem al sinds release elk jaar wel minstens een keer, en hij is me nog nooit gaan vervelen.

Ik ben blij voor je, man

Ik vind dit toch wel een erg sterke plaat. Niet voor niets zijn bijna alle nummers van deze plaat regelmatig live gespeeld. Bijna heel kant A behoort zelfs tot het standaard live repertoire van Nightwish. Dat is (wat mij betreft in elk geval) niet omdat het zulke matige nummers zijn. Verder vind ik Creek Mary's Blood en The Siren ook erg goed en eigenlijk kan ik zo wel doorgaan. Absoluut hoogtepunt is uiteraard Ghost Love Score. De studioversie is prachtig maar ik prefereer toch de liveversie met Floor, zoals die op Showtime, Storytime staat.
Verder kan ik een ieder aanraden deze plaat op vinyl te luisteren. Zoals met elke cd van Nightwish helaas het geval is, is ook Once ten prooi gevallen aan de loudness war. Het vinyl klinkt beduidend dynamischer dan de streaming versie (ik heb de cd niet in m'n bezit, alleen het vinyl).

Met de composities is niet zo veel mis. Mijnheer Holopainen rijgt de nootjes vakkundig aaneen. Het is eerder de belegen vastlegging ervan. Passie en schwung voel ik nauwelijks op Once. Buiten een overdonderende productie dan. Dat is live gelukkig wel anders. Al heb ik ook zeker een voorkeur voor de vlottere powermetal van weleer.

Voor een deel kan ik je wel volgen Edwynn. Tarja heeft inderdaad wel eens gepassioneerder geklonken op een Nightwish-plaat. Maar de overige muzikanten leveren toch wel een prima prestatie vind ik. En een wat minder zingende Tarja klinkt alsnog prima en in combinatie met het geweldige songmateriaal maakt toch dat ik erg positief ben over Once.

Mijn liefde voor Nightwish begon bij Century Child en is een flinke tijd geëindigd bij Once. Century Child was de grote doorbrak naar een groter publiek, waar de vernieuwde sound helemaal werkte. Once had een enorm orkest, een nog modernere sound, een **** drumbeat op Wish I Had An Angel (nog steeds een draak van een nummer) en verder een hoop van alles, maar net niet genoeg om echt boeiend te blijven. Doet me in dat opzicht ook denken aan het concert van Sonata Arctica en Nightwish dat ik datzelfde jaar nog in Paradiso heb gezien. Ja, Nightwish was een goed geoliede machine, maar het was klinisch en alle spontaniteit was er vanaf. Sonata Arctica had nog wat te bewijzen (ttv het veel sterkere Reckoning Night) en stal voor mij en mijn vriendengroep toen toch echt de show.

Kudos wel voor Nemo, een nummer dat wat mij betreft een terechte 'hit' is. De thematiek werkt goed, het poppy refrein nestelt zich in je onderbewuste, maar de melodielijnen en sfeer zijn echt wonderschoon. Het duurt daarna weer tot The Siren voor ik echt weer interesse begin te krijgen in het album. Van Dead Gardens was ik het bestaan eigenlijk alweer vergeten, met zijn standaard chugga chugga // pats boem pats boem ritmes. Tarja's lieflijke zang verdrinkt in de klinische productie. En waar ik Romanticide vroeger echt fantastisch vond, vind ik het nu ook een lelijk nummer waarbij Emppu's vermeende liefde voor Megadeth en Pantera me ook gaat tegenstaan. Wel een mooie gitaarsolo.

Ghost Love Score trekt het album echter flink uit de slop. De orkestraties en Tarja's zang nemen eindelijk weer de leiding ten opzichte van de flauwe gitaarriffs en het koor en orkest voegen hier ook echt wat toe aan de compositie. Het nummer blijft spannend tot het einde en heeft naast sprookjesachtige fleurigheid ook momenten van dreiging. De climax is prachtig, het jammere is echter dat dit nummer niet de afsluiter is en we redelijke nummers als Kuolema Tekee Taiteilijan en Higher Than Hope na afloop nog krijgen die de impact van Ghost Love Score verloren laten gaan.

Ik snap het compleet als mensen dit een fantastisch album vinden, maar voor mij doet dit het allemaal op drie tracks (Nemo, The Siren, Ghost Love Score) na niet veel meer.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Century Child
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Angels Fall First
6. Once