Nightwish - Once (2004)

Once I Had A Dream... supergoed album!!! Ieder nummer vormt een hoogtepunt. Ik kan wel op ieder nummer commentaar gaan geven dat het geweldig is, dus dat ga ik maar eens doen:
Dark Chest of Wonders, best leuk een krachtig nummer, maar niet de mooiste (ik weet niet precies waarom). Wel lekkere inkomer van de cd en lang niet slecht. Dan Wish I Had An Angel, lekker hard, maar ook melodieus en gevoelig, topper dus. Nemo ook erg mooi, echt zo'n hit. Planet Hell is ook erg goed, en dan de wending met het inderdaad unieke Creek Mary's Blood. Erg mooi, vooral het eeuwig durende einde. Dan komt The Siren, echt een uniek nummer. Dat hoor je al aan het begin, met de violen (toch?) die zo hard gaan dat het net elektrische gitaren lijken. Vervolgens de rest van de nummer met aparte structuur, precies perfect en mooi samenspel van de stemmen Tarja en Marco in het refrein. Vervolgens Dead Gardens en Romanticide, nummers die wel mooi zijn maar niet in mijn hoofd blijven hangen; ik kan me gewoon niet goed herinneren hoe de melodieën zijn. Toch is dat niet per se een minpunt; het zijn gewoon goede nummers. Dan ineens het geweldige Ghost Love Score; prachtig en lang nummer, sommige stukjes doen me een beetje denken aan dat nummer van pirates of the caribean xD Dan Kuolema Tekee Taiteilijan, mooi rustig en dan als prachtig slotakkoord Higher Than Hope. Geweldig album!

0,5*je eraf en weg uit mijn top 10.
De bombast is nog steeds prachtig, maar de "liedjes" vooraan de plaat vallen toch wat in het niet bij de bombastische meesterwerken die erna komen. vooral de eerste drie nummers hadden wat mij betreft weggelaten mogen worden, vind er persoonlijk niet zo veel aan. De rest compenseert dat echter volledig.

Tarja mag blij zijn dat ze er uitgekickt werd destijds omdat ze de kwaliteit van 'Once' waarschijnlijk nooit hadden kunnen overtreffen. Van alle Nightwish albums staat dit ver boven de overige CD's.

Nummers als 'Dark chest of wonders', 'Ghost love score', 'The siren' en 'Wish I had an angel' heb ik altijd super gevonden, maar 'Nemo' overtreft alles. Wat een smaakvol arrangement en het einde, de laatste 30 (?) seconden wanneer het wat sympfonischer begint te worden bezorgt mij nog steeds kippenvel. Dit is absoluut een van de beste albums in z'n soort. Ik geloof dat ik 'Nemo' wel honderden keren heb beluisterd en hij is me nooit gaan vervelen.

Het contrast tussen 'Once' en 'Dark passion play' had dan ook niet groter kunnen zijn...

Nightwish is tot dusver een mooie reis. Once is het volgende album van de band dat me maar blijft verbazen en vermaken.

Het album opent gelijk sterk. Het leuke aan Dark Chest of Wonders zijn de tegendraadse gitaren tijdens de coupletten (ze spelen tussen de tellen door, heerlijk). De aanloop naar de herhaling van het refrein is bombast ten top. Heel het orkest speelt mee naar het spetterende eind. Hoorns, violen, dwarsfluiten; om van te smullen.

I Wish I had an Angel vind ik uit de toon vallen. Die zanger bevalt me niet zo en de zangmelodielijn vind ik wat makkelijk klinken.

Nemo schijnt het bekendste nummer van de band te zijn. Een toegankelijke song, een mooie rockballad. Vanaf het moment dat het orkest inslaat na het korte pianostukje is het emotioneel. Goed nummer, niet bijzonder.

De opening (t/m 3:30) van Creek Mary’s Blood is beeldschoon. Echt een stuk voor “The Fellowship Of The Ring”. Het tweede couplet vind ik het beste deel van dit lange spektakelstuk, en dan doel ik met name op de aankleding (de accenten die worden geplaatst door de harp, dwarsfluiten en hoorns). De dynamiek in dit nummer is lastig te overtreffen.

Ware het niet dat Ghost Love Score nog net een tikkeltje beter is, ik nomineer het bij deze als kandidaat voor beste Nightwish lied, de andere genomineerden zijn Dark Chest of Wonders en Scaretale van het album Imaginaerum (2011).

Dat Fins gezongen liedje dat er nog even achteraankomt is ook erg mooi. Een minder vol nummer waardoor ik me perfect kan focussen op de fijne klankkleur van de zangeres.

Nightwish is wat mij betreft op z’n best als ze het orkest nadrukkelijk mee laten spelen. Fantastisch samenspel tussen zang, gitaren, drums en orkest.

Groots, spannend, filmisch, hemels

Over hoe een album vrijwel door één enkele track gedragen wordt. Dit hele ding draait gewoon om Ghost Love Score. Een buitengewoon fraai stuk met alles erop en eraan. Nou ja, behalve een flitsende gitaarsolo dan..

Voor de rest komt Once maar moeilijk op gang. Dark Chest Of Wonders vind ik maar gewoontjes. Wish I Had An Angel volgt kort erop om je te sarren met een buitengewoon vervelende dancebeat. Het singletje Nemo is welhaast flauwer dan menig hitparadedingetje. En wat maakt de bejubelde Tarja Turunen een uitgebluste indruk. Daar kun je wel honderd orkesten tegenaan flikkeren, echt tot leven komen doet het er niet mee.

Over honderd orkesten gesproken: met Planet Hell begint de gang er nagenoeg in te komen. Een opgefokte riff doet zijn best om boven de bombast heen te komen. De duetzang is overbodig, de lome zang melodieën vormen echter een mooi contrast.

De afsluitende Higher Than Hope mag er ook nog meer dan zijn. Voor de rest grossiert Once in tamme, vlakke composities. Niet onaardig maar over de gehele linie kan dit zeker niet wedijveren met het sprankelende Oceanborn.

Maar ja, dat verrekte Ghost Love Score, hè?

Ik ben een enorme Nightwish fan en dit is toch mijn favoriete album van de Finnen. Het begint gelijk fantastisch met het héérlijke 'Dark Chest of Wonders', wat overigens mijn eerste nummer van de band was. Ik vind 'Wish I Had an Angel' en 'Nemo' ietsje minder maar nog steeds hele goede nummers. Dan komt 'Planet Hell' wat wederom een echt typisch en geweldig Nightwish nummer is.

'Creek Mary's Blood' en 'The Siren' zijn ook sfeervolle en mooie nummers. Dan komt het zwakste stukje met twee mindere nummers. Maar dan komt het hoogtepunt van niet alleen het album, maar Nightwish in het algemeen. 'Ghost Love Score' is gewoon 10 minuten Nightwish op hun top en eigenlijk alles wat de band zo goed maakt komt samen op dat ene nummer. De prachtige Finse ballad die volgt mag zich ook tot één van de hoogtepunten rekenen. De afsluiter is een mooi maar minder memorabel nummer.

Het is misschien niet zo constant als Century Child of Endless Forms Most Beautiful, maar er zijn zo veel echte hoogtepunten dat het album zich mag voegen bij mijn absolute favorieten. Werkelijk al mijn favorieten van de band staan op deze plaat.

Ik ben het met ThomVD eens: op deze plaat staan veel hoogtepunten van het oeuvre van Nightwish. Ghost love score staat mijns inziens zeker op de top (iedereen kent nu ook die spectaculaire goose-bumps uithaal van Floor in dit nummer tijdens de tour in Zuid Amerika). Maar ook andere nummers klinken na bijna 15 jaar nog steeds enorm spannend. Nightwish heeft inclusief dit album vanaf begin deze eeuw telkens goede CD's afgeleverd, en deze is gewoon een must have in je Nightwish collectie. De eerste twee nummers van het recente The Dark Element (met toevallig Olzon als zangeres) doen me een klein beetje denken aan deze periode, vanwege de lekkere felheid van de gitaararrangementen. Hopelijk draait Tuomas ter inspiratie deze plaat ook weer eens, voordat hij nieuwe composities gaat schrijven voor de 2e plaat met Floor.

Mijn liefde voor Nightwish begon bij Century Child en is een flinke tijd geëindigd bij Once. Century Child was de grote doorbrak naar een groter publiek, waar de vernieuwde sound helemaal werkte. Once had een enorm orkest, een nog modernere sound, een **** drumbeat op Wish I Had An Angel (nog steeds een draak van een nummer) en verder een hoop van alles, maar net niet genoeg om echt boeiend te blijven. Doet me in dat opzicht ook denken aan het concert van Sonata Arctica en Nightwish dat ik datzelfde jaar nog in Paradiso heb gezien. Ja, Nightwish was een goed geoliede machine, maar het was klinisch en alle spontaniteit was er vanaf. Sonata Arctica had nog wat te bewijzen (ttv het veel sterkere Reckoning Night) en stal voor mij en mijn vriendengroep toen toch echt de show.

Kudos wel voor Nemo, een nummer dat wat mij betreft een terechte 'hit' is. De thematiek werkt goed, het poppy refrein nestelt zich in je onderbewuste, maar de melodielijnen en sfeer zijn echt wonderschoon. Het duurt daarna weer tot The Siren voor ik echt weer interesse begin te krijgen in het album. Van Dead Gardens was ik het bestaan eigenlijk alweer vergeten, met zijn standaard chugga chugga // pats boem pats boem ritmes. Tarja's lieflijke zang verdrinkt in de klinische productie. En waar ik Romanticide vroeger echt fantastisch vond, vind ik het nu ook een lelijk nummer waarbij Emppu's vermeende liefde voor Megadeth en Pantera me ook gaat tegenstaan. Wel een mooie gitaarsolo.

Ghost Love Score trekt het album echter flink uit de slop. De orkestraties en Tarja's zang nemen eindelijk weer de leiding ten opzichte van de flauwe gitaarriffs en het koor en orkest voegen hier ook echt wat toe aan de compositie. Het nummer blijft spannend tot het einde en heeft naast sprookjesachtige fleurigheid ook momenten van dreiging. De climax is prachtig, het jammere is echter dat dit nummer niet de afsluiter is en we redelijke nummers als Kuolema Tekee Taiteilijan en Higher Than Hope na afloop nog krijgen die de impact van Ghost Love Score verloren laten gaan.

Ik snap het compleet als mensen dit een fantastisch album vinden, maar voor mij doet dit het allemaal op drie tracks (Nemo, The Siren, Ghost Love Score) na niet veel meer.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Century Child
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Angels Fall First
6. Once

De release van Once staat me nog goed bij. Mijn vrouw was destijds groot fan, dus was Nightwish voor ons een van de trekpleisters op Dynamo Open Air in 2004. Diezelfde middag hield de band een signeersessie in de State Of Art Metalstore. Wij daarheen, want je kon toen ook al net wat eerder dan de rest van de wereld het album kopen. Het gesigneerde exemplaar ligt nu naast me.

Niet alleen is Once het laatste album met Tarja Turunen, maar ook duidelijk het afsluiten van de eerste periode muzikaalgewijs. Het is altijd afvragen of de overstap naar Nuclear Blast daar aan bijgedragen heeft. Het geluid is een stuk moderner en directer geworden. Ineens klinkt Nightwish als alle andere bands. Er is ook hier een orkest toegevoegd. Heel hip in die dagen, maar het past voor geen meter. Ik was juist wel gecharmeerd van het keyboardspel van Tuomas. Het zwierige, kalme geluid dat zo mooi bij de Finse bossen en meren past, is ingeruild voor zwaardere riffs en een eentonig drumgeluid. Kortom, de band is van het platteland naar de stad verhuist.

Dark Chest Of Wonders krijgt nog het voordeel van de twijfel, omdat het goed ingezongen is, maar Wish I Had An Angel zorgt voor nare rillingen. Nemo lijkt dan weer een overblijfsel van Century Child en is daarmee meteen een favoriet op dit album. Planet Hell vind ik dan weer vervelend springerig. Zo kan ik wel even doorgaan. Daar waar de band wat terugkeert naar het oude geluid, wordt het direct wat beter. Daar klinken ze weer als zichzelf. Ze zijn hier hun spontaniteit kwijtgeraakt. Behalve Nemo verdient eigenlijk alleen Creek Mary's Blood complimenten.

Tussenstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Angels Fall First
6. Once