Volbeat - Guitar Gangsters & Cadillac Blood (2008)

Net als de vorige albums een leuke kruisbestuiving tussen Life Of Agony en Metallica, vermengd met wat country en rockabilly. Bepaalde songs (zoals Making Believe) zijn aan de simpele en flauwe kant, maar daar tegenover staan lekkere beukers als Still Counting en Wild Rover Of Hell, de twee beste tracks. Sterkste troeven zijn het vette gitaarwerk en de uitstekende zanger.

Wat een geweldige album Still Counting is echt een goed nummer ik vind de tekst dan ook grappig . back to prom is ook een zeer goed nummer. guiter gansters is dan een een heel goed nummer het is 1 van mijn favorite liedje van Volbeat. m-Mary ann's place is ook een goed nummer het nummer begint met een intro waar de gitaar goed uitkomt. Dan rond een second of 40 komt de gitaar er nog eens zo dubbel uit en op 50 seconden begint dan ook de tekst. Wild rover of hell is dan ook een goed nummer . Om het kort te houden deze album is geweldig.

Als een soort van voorbereiding op hun nieuwste deze in de auto nog maar eens opgehad en dat was niet verkeerd.In het begin is het altijd weer even wennen aan de (iet wat theatrale) zang maar als de gitarist vervolgens de ene na de andere lekkere riff uit zijn mouw schudt is Guitar Gangsters & Cadillac Blood weer een feest der herkenning.
Elk nummer heeft wel iets wat het de moeite waard maakt en ook de productie mag er wezen.
Hoogtepunten ; best wel veel eigenlijk,Still counting,het titelnummer,Maybelenne i Hofteholder of Wild Rover of Hell,het zijn stuk voor stuk heerlijke songs.Zelfs de Hank Williams cover is goed.
Verdiend verhoogt naar vier sterren.

Volbeat leerde ik via een maat van mij kennen, inmiddels al behoorlijk wat jaren geleden. Volgens hem was dit album hun beste tot dan toe, zo ben ik dan ook met dit album begonnen, beter gezegd met het nummer Still Counting. Die maat van mij had geen ongelijk, Guitar Gangsters & Cadillac Blood acht ik nog steeds 1 van hun beste, en is daarmee ook 1 van mijn favorieten gebleven. Het metalgehalte is nog steeds duidelijk aanwezig, maar maakt langzaam aan al mee ruimte voor andere invloeden, al was dit op het vorige album ook zo maar in mindere mate. Het nummer A Man And The Broken Dawn verdient hierbij zeker benoemd te worden. De logge riffs zijn op deze plaat nog volop te vinden, iets wat op een aantal latere albums bijna niet meer het geval was. De 2 covers zijn toch wat minder van kwaliteit, en hadden er net zo goed niet op hoeven staan, dit zou op de komende albums ook veelal een beetje een probleem blijven. Al met al een goede plaat die ik vaak genoeg makkelijk opzet omdat hij ook gemakkelijk weg luistert.

1. Guitar Gangsters & Cadillac Blood
2. Rock The Rebel/Metal The Devil
3. The Strenght/The Sound/The Songs